Mamotoja.pl
type: channel
link: https://naczasie.mamotoja.pl
date: 2026-07-13T17:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Korczyn z Nad Niemnem – miejsce akcji i symbolika powieści
items: Czy przyspieszenie ziemskie zależy od masy ciała?
items: Pierwszy spektakl w życiu Twojego dziecka. Polski Teatr Tańca zaprasza rodziny z dziećmi na wyjątkową premierę
items: Jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo w sieci? Rozmowa z ekspertem Google, Kamilem Brzezińskim
items: CYBEX ponownie w czołówce testów ADAC 2026. Co wyróżnia nagrodzone modele?
items: Dziecko kontra hejt w sieci. Rozmowa z Ewą Abart, ekspertką i organizatorką akcji “Hejt nie jest OK”
items: „Zapomniałam o dziecku w aucie i poszłam na zakupy. Już nigdy nie odważę się spojrzeć w oczy mężowi”
items: 60% dzieci ze świetlic środowiskowych nie ma szans wyjechać na wakacje – rusza kampania społeczna Fundacji POCIECHA
items: „Mama miała genialne wyczucie. To imię nadane mi w latach 80. brzmi dziś jak synonim luksusu”
items: Co zrobić, żeby dzieci były bezpieczne w sieci? Polki.pl, Mamotoja.pl i Google razem na Safe Family Day
items: „Nie udało mi się…”, czyli jak rozmawiać z dzieckiem o sukcesie i porażce?
items: Kosmopark w Warszawie. Tu nauka naprawdę wciąga jak dobra zabawa
items: „Mamo, nudzę się!”. Znamy miejsce, w którym te słowa nigdy nie padają
items: „Nie chcę, bo nie umiem”. Jak budować poczucie własnej wartości u dziecka?
items: To już plaga nawet w przedszkolach: 5 alarmujących oznak, że twoje dziecko może być iPad kidem
items: To kluczowa umiejętność, by wychować silne psychicznie dziecko. Rodzice o niej zapominają
items: „Wychowujemy pokolenie niezdarnych dzieci, które nie obronią ojczyzny”. Pedagog ostro o nawyku rodziców
items: Zdjęcia dzieci w relacjach wcale nie znikają po 24 godzinach. 1 błąd rodziców może słono kosztować
items: Te dzieci mają już dość. 5 alarmujących oznak przeciążenia ekranami
items: Od kiedy dziecko może jeździć z przodu w aucie? Rodzicom grożą surowe konsekwencje
items: Psycholog radzi: „Gdy dziecko wpada w złość, zachowaj się jak komentator piłki nożnej”
items: Od kiedy można puścić dziecko samo pociągiem? Rodzice nie mogą uwierzyć
items: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
items: Wcale nie zakazy i kary: ta 1 rzecz stresuje dziecko najbardziej. Psycholog: „Układ nerwowy wariuje”
items: Nastolatki nie potrafią już pisać ręcznie. „Daj im kartkę i długopis, a się gubią”

Korczyn z Nad Niemnem – miejsce akcji i symbolika powieści
type: item
date: 2026-07-13T17:15:59.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Dziecko
subject: edukacja
subject: język polski
subject: lektury
subject: sprawdzian
description: Poznaj znaczenie Korczyna w Nad Niemnem: jego rolę, symbolikę i wpływ na konflikty bohaterów, tradycję, pamięć oraz polskość.
encoded: Korczyn to serce świata przedstawionego w Nad Niemnem, dwór Benedykta Korczyńskiego położony na Grodzieńszczyźnie, nad rzeką, która porządkuje rytm życia bohaterów i nadaje temu miejscu szczególną rangę. To właśnie stąd najpełniej widać codzienność po powstaniu styczniowym: pracę, troskę o ziemię, rodzinne napięcia i ciężar pamięci. Ta przestrzeń znaczy jednak więcej niż tylko tło wydarzeń. W Korczynie ścierają się różne postawy, ambicje i wyobrażenia o przyszłości, a relacje z Bohatyrowiczami, Olszynką czy Osowcami wydobywają podziały społeczne oraz spór między tradycją a zmianą. Dzięki temu majątek staje się symbolem honoru, polskości i trudnego dziedzictwa. Korczyn nad Niemnem jako główne miejsce akcji powieści Korczyn nad Niemnem to najważniejsze miejsce akcji Nad Niemnem, dwór Benedykta Korczyńskiego położony na Grodzieńszczyźnie, nad rzeką Niemen. To właśnie tutaj skupia się codzienność bohaterów, ich rodzinne sprawy, napięcia i decyzje, które wykraczają poza prywatne życie. Korczyn w powieści nie jest zwykłym tłem wydarzeń. Pełni rolę osi całego świata przedstawionego. Z jednej strony pozostaje konkretnym majątkiem ziemskim, z drugiej, miejscem, w którym odbijają się najważniejsze problemy epoki po powstaniu styczniowym. Dzięki temu znaczenie Korczyna wykracza daleko poza funkcję „adresu” bohaterów. Gdzie leży Korczyn i jaką pełni funkcję w świecie przedstawionym Miejsce akcji Nad Niemnem zostało osadzone nad Niemnem, a Korczyn jest jednym z najważniejszych punktów tej przestrzeni. Dwór znajduje się na Grodzieńszczyźnie i pozostaje silnie związany z krajobrazem rzeki, ziemi i okolicznych miejsc ważnych dla bohaterów. W świecie przedstawionym Korczyn pełni kilka ról jednocześnie: jest siedzibą Benedykta Korczyńskiego i centrum życia dworskiego, stanowi punkt odniesienia dla innych miejsc akcji, porządkuje relacje między bohaterami z różnych środowisk, skupia kwestie majątkowe, rodzinne i społeczne. To właśnie z perspektywy Korczyna najlepiej widać układ sił mi…

czytanie-ksiazki-13-d403f5c.jpg
width: 1600
height: 1200

Czy przyspieszenie ziemskie zależy od masy ciała?
type: item
date: 2026-07-11T04:15:16.000Z
creator: Elżbieta Żołek
subject: Dziecko
subject: edukacja
subject: fizyka
subject: sprawdzian
description: Czy przyspieszenie ziemskie zależy od masy? Sprawdź, dlaczego wszystkie ciała spadają tak samo szybko i od czego naprawdę zależy g.
encoded: W szkolnych doświadczeniach i codziennych wyobrażeniach łatwo pomylić dwie różne rzeczy: siłę ciężkości i samo przyspieszenie spadania. To właśnie stąd bierze się przekonanie, że cięższy przedmiot powinien spadać szybciej. Tymczasem przy powierzchni Ziemi tempo wzrostu prędkości w swobodnym spadku jest takie samo dla wszystkich ciał i wynosi średnio około 9,81 m/s². Znaczenie ma więc nie masa spadającego przedmiotu, ale właściwości naszej planety. Masa Ziemi, jej promień, a nawet miejsce, w którym wykonujemy pomiar, wpływają na wartość g bardziej niż to, czy w dłoni trzymamy piórko, piłkę czy kamień. To rozróżnienie porządkuje wiele popularnych nieporozumień. Czym jest przyspieszenie ziemskie i ile wynosi Przyspieszenie ziemskie to wielkość, która opisuje, jak szybko rośnie prędkość ciała podczas swobodnego spadku. W praktyce oznacza to, że jeśli pominiemy opór powietrza, prędkość spadającego obiektu zwiększa się średnio o około 9,81 m/s w każdej sekundzie. Najważniejsze fakty: przyspieszenie ziemskie oznacza się literą g jego orientacyjna wartość przy powierzchni Ziemi wynosi około 9,81 m/s² jednostką jest metr na sekundę do kwadratu (m/s²) dotyczy ruchu ciał pod wpływem grawitacji, zwłaszcza w spadku swobodnym Ta wartość jest powszechnie używana w szkolnych obliczeniach i codziennych wyjaśnieniach zjawisk fizycznych. W bardziej precyzyjnych pomiarach może się nieco różnić w zależności od miejsca. Czy przyspieszenie ziemskie zależy od masy ciała Nie. Przyspieszenie ziemskie nie zależy od masy spadającego ciała. To znaczy, że w spadku swobodnym wszystkie obiekty spadają z takim samym przyspieszeniem, niezależnie od tego, czy są lekkie, czy ciężkie. Innymi słowy: większa masa nie sprawia, że ciało „dostaje większe g” niż ciało lżejsze. To właśnie tutaj najczęściej pojawia się nieporozumienie. Wiele osób łączy większą masę z „silniejszym spadaniem”, ale w fizyce trzeba rozróżnić dwie rzeczy: przyspieszenie ziemskie – takie samo dla wszystkich ciał w tym samym miejscu,…

odrabianie-lekcji-nauka-przed-sprawdzianem-9-cd3989e.jpg
width: 1600
height: 1200

Pierwszy spektakl w życiu Twojego dziecka. Polski Teatr Tańca zaprasza rodziny z dziećmi na wyjątkową premierę
type: item
subject: Dziecko
description: Czy pierwsze miesiące życia mogą stać się inspiracją dla sztuki? Czy codzienne czynności związane z opieką nad niemowlęciem mogą zamienić się w choreografię? Na te pytania odpowiada „w y p r a w k a” – nowa propozycja Polskiego Teatru Tańca, skierowana do rodzin z dziećmi w wieku od 3 do 12 miesiąca życia. Premiera spektaklu odbędzie się 17 lipca o godz. 11.00 w siedzibie Polskiego Teatru Tańca przy ul. S. Taczaka 8 w Poznaniu. Kolejne pokazy zaplanowano na 18 lipca o godz. 11.00 i 15.00.
encoded: „w y p r a w k a” to interaktywny spektakl taneczny, który z czułością i uważnością przygląda się codzienności opieki nad najmłodszymi dziećmi. Za choreografię odpowiada Hanna Bylka-Kanecka, a wraz z nią spektakl tworzy zespół sześciu tancerzy w różnym wieku. W przedstawieniu zwykłe, powtarzalne czynności zostają przekształcone w choreografię bliskości – pełną rytmu, troski i intuicyjnego ruchu. Twórcy spektaklu kierują uwagę na gesty, które dla rodziców i opiekunów są częścią codzienności. Jakim gestem karmisz swoje dziecko? Jaką choreografię tworzą ręce podczas przewijania, kołysania czy noszenia? Jak wygląda ruch zapinania pasów w foteliku albo podnoszenia malucha z łóżeczka? To właśnie z tych prostych czynności spektakl wydobywa ich ukryte znaczenia, pokazując je jako czuły rytuał budujący relacje i wspólnotę. Codzienna opieka staje się tu punktem wyjścia do opowieści o bliskości. Powtarzalne gesty, wykonywane każdego dnia, układają się w sekwencje ruchu, które budują więź między dzieckiem a opiekunem. Spektakl zachęca do spojrzenia na te dobrze znane czynności z innej perspektywy i dostrzeżenia ich znaczenia. „w y p r a w k a” bada ruch opiekuńczy jako doświadczenie wspólne i kulturotwórcze – zbiór gestów jednocześnie przekazywanych i ewoluujących z pokolenia na pokolenie. To opowieść o pierwszych relacjach, o ciele jako języku troski oraz o tym, co dajemy dzieciom na początku tej wielkiej wyprawy zwanej życiem. Spektakl pokazuje, że właśnie w codziennych gestach zapisane są doświadczenia budujące więzi i przekazywane kolejnym pokoleniom. Autorką choreografii jest Hanna Bylka-Kanecka – choreografka, badaczka i mama, która skupia się na projektach choreograficznych dla rodzin z dziećmi. Jej projekty wzmacniają międzypokoleniowe więzi, a największą artystyczną inspirację czerpie z cielesnej obserwacji różnych kolorów własnego macierzyństwa. To właśnie te doświadczenia stały się punktem wyjścia do stworzenia spektaklu poświęconego pierwszym relacjom, ruchowi opiek…

PTTFBIGwyprawka3-23ebfad.png
width: 1312
height: 875

Jak zapewnić dziecku bezpieczeństwo w sieci? Rozmowa z ekspertem Google, Kamilem Brzezińskim
type: item
date: 2026-07-02T12:44:25.000Z
subject: Dziecko
subject: bezpieczeństwo w sieci
description: Wiele dzieci swobodnie korzysta z telefonów, tabletów czy komputerów eksplorując Internet. Treści z jakimi się w nim spotykają mogą jednak nie tylko sprzyjać ich edukacji i rozrywce, ale również być nieodpowiednie lub stwarzać zagrożenie. W jaki sposób rodzice powinni zapewnić dzieciom bezpieczeństwo w sieci? Na nasze pytania odpowiada ekspert Kamil Brzeziński, Product Manager w Google, prelegent konferencji “Safe Family Day”, zorganizowanej przez Mamotoja.pl oraz Polki.pl i Google Polska, poświęconej bezpieczeństwu dzieci w Internecie.
encoded: Znamy film “Kevin w Sam w Domu”, można go w pewnym sensie zastosować jako alegorię do współczesnych czasów, kiedy dziecko zostaje samo w przestrzeni Internetu. Co właściwie czeka na dziecko w Internecie, gdy rodzice “nie patrzą”? To bardzo trafna alegoria. Kiedy Kevin został sam, na początku świetnie się bawił, jedząc lody i oglądając telewizję, ale szybko musiał zmierzyć się z realnym zagrożeniem. Podobnie jest w sieci. Gdy rodzice “nie patrzą”, dziecko na początku eksploruje fascynujący świat gier i bajek. Jednak bez nadzoru bardzo szybko może natrafić na treści, na które nie jest gotowe emocjonalnie. Czekają tam na nie nieodpowiednie obrazy (przemoc, pornografia), cyberprzemoc (hejt ze strony rówieśników lub nieznajomych), a także internetowi oszuści i drapieżnicy (tzw. grooming). Ponadto, w sieci czają się pułapki w postaci algorytmów zaprojektowanych tak, by zatrzymać uwagę dziecka jak najdłużej, co często prowadzi do przestymulowania, problemów ze snem i uzależnienia od ekranu. Dziecko bez wsparcia dorosłego jest w tym cyfrowym świecie po prostu bezbronne. W takim razie, w jaki sposób my, rodzice możemy zadbać o bezpieczeństwo swojego dziecka w sieci? Jakie narzędzia kontroli rodzicielskiej mogą być w tym dla nas wsparciem? Bezpieczeństwo w sieci opiera się na dwóch filarach: relacji z dzieckiem i wsparciu technologicznym. Żadna aplikacja nie zastąpi szczerej rozmowy, edukowania o zagrożeniach i budowania zaufania, by dziecko nie bało się do nas przyjść, gdy coś w sieci je zaniepokoi. Aplikacje takie jak Google Family Link to nasze “cyfrowe pasy bezpieczeństwa” albo, jak to ująłem w swojej prezentacji, “cyfrowy kask”. Narzędzie to pozwala nam nie tyle inwigilować, co mądrze towarzyszyć dziecku. Dzięki niemu możemy: Ustawić limity czasu spędzanego przed ekranem (np. 2 godziny dziennie i blokada telefonu na czas snu), Zatwierdzać lub blokować aplikacje, które dziecko chce pobrać, Sprawdzać lokalizację urządzenia, Włączyć funkcję SafeSearch, która filtruje drasty…

260527-Family-Day-fot-Adrian-Stykowski-135-5ae9d0e.jpg
width: 3000
height: 2000

CYBEX ponownie w czołówce testów ADAC 2026. Co wyróżnia nagrodzone modele?
type: item
date: 2026-06-29T09:54:53.000Z
creator: Redakcja
subject: Dziecko
subject: Cybex
subject: dziecko w foteliku
subject: fotelik dla dziecka
subject: fotelik samochodowy
subject: podróże z dziećmi
description: W najnowszych testach ADAC z maja 2026 roku marka CYBEX po raz kolejny znalazła się w ścisłej czołówce producentów fotelików samochodowych. Dwa modele – Sirona Ti oraz Pallas G3 – zostały uznane za „najlepsze w swojej klasie”, uzyskując ocenę „DOBRY” (2,5) w swoich kategoriach.
encoded: To nie pierwszy taki wynik. W ubiegłym roku podobne wyróżnienie zdobył również model Solution G2, który w testach ADAC 2025 otrzymał ocenę „DOBRY” (2,1). Wyniki te pokazują wyraźną konsekwencję – rozwój produktów idzie tu w parze z realnie potwierdzonym poziomem bezpieczeństwa. Sirona Ti – bezpieczeństwo od pierwszych dni Sirona Ti to model przeznaczony dla dzieci od urodzenia do około 4. roku życia, który w testach ADAC 2026 uzyskał ocenę „DOBRY” (2,5) i tytuł „najlepszy w swojej klasie” w kategorii fotelików dla młodszych dzieci. Podstawą jego konstrukcji jest możliwość przewożenia dziecka tyłem do kierunku jazdy, co pozwala w przypadku zderzenia lepiej rozłożyć siły działające na ciało i znacząco ograniczyć obciążenie szyi. Takie rozwiązanie przekłada się na wyższy poziom bezpieczeństwa w porównaniu do jazdy przodem. W codziennym użytkowaniu istotną rolę odgrywa baza z funkcją obrotu 360°, która ułatwia wkładanie i wyjmowanie dziecka. Jednocześnie konstrukcja fotelika umożliwia dopasowanie pozycji oraz wysokości zagłówka do etapu rozwoju dziecka, co przekłada się zarówno na komfort, jak i ergonomię. System ochrony bocznej wspiera bezpieczeństwo w przypadku zderzeń, a dodatkowe elementy, takie jak wentylacja czy osłona przeciwsłoneczna, pomagają utrzymać odpowiednie warunki w trakcie podróży. Pallas G3 – alternatywa dla tradycyjnych pasów Drugim wyróżnionym modelem jest Pallas G3, który również uzyskał ocenę „DOBRY” (2,5) i tytuł „najlepszy w swojej klasie” w swojej kategorii. To fotelik przeznaczony dla dzieci od około 15. miesiąca życia aż do wieku szkolnego, w którym zastosowano technologię osłony tułowia zamiast klasycznej uprzęży. Takie rozwiązanie pozwala rozłożyć siły działające podczas zderzenia na większą powierzchnię ciała, co może ograniczyć obciążenie szyi i zwiększyć poziom ochrony. Jednocześnie konstrukcja została opracowana z myślą o ograniczeniu błędów użytkownika. Instalacja osłony odbywa się jednym kliknięciem, co upraszcza codzienne korzystanie …

CYBEX-w-czolowce-testow-ADAC-2026.-Co-wyroznia-nagrodzone-modele-f704e94.png
width: 1200
height: 800

Dziecko kontra hejt w sieci. Rozmowa z Ewą Abart, ekspertką i organizatorką akcji “Hejt nie jest OK”
type: item
date: 2026-06-26T10:43:27.000Z
subject: Dziecko
subject: cyberprzemoc
subject: edukacja
subject: hejtowanie
description: Hejt w sieci stał się w ostatnich latach znaczącym problemem wśród dzieci i młodzieży. Internet, który dla wielu z nich jest miejscem codziennej komunikacji i rozrywki, może łatwo stać się narzędziem cyberprzemocy. Czym jest hejt, jakie są jego konsekwencje oraz co zrobić, by uchronić dziecko przed cyberprzemocą? Na ten temat rozmawiamy z Ewą Abart – lektorką i aktywistką, działającą przeciw hejtowi w ramach akcji “Hejt nie jest OK”, która niedawno była prelegentką na konferencji Safe Family Day dotyczącej bezpieczeństwa dzieci w sieci, organizowanej przez portale mamotoja.pl, polki.pl oraz Google Polska.
encoded: Niedawno miał premierę Pani film w ramach akcji “Hejt nie jest OK”, który porusza temat cyberprzemocy. Co dzieje się po jego publikacji? Jakie wiadomości do Pani płyną? Bardzo optymistyczne. Dostaję codziennie wiadomości z całej Polski od różnych osób, że film rzeczywiście jest realnym narzędziem walki z hejtem i sięgają po niego zarówno młodzi ludzie jak i dorośli. To było zresztą moim największym marzeniem i założeniem powstania całej akcji społecznej „Hejt nie jest OK”. Pierwsze było słuchowisko napisane wspólnie z dziećmi z jednej z warszawskich szkół i nagrane głosami tych dzieci. Od tamtego czasu zaczęłam dostawać bardzo dużo zapytań o możliwość wykorzystania słuchowiska w ramach lekcji wychowawczych, co dało mi jasny impuls, że stan wiedzy na temat cyberprzemocy, jak i dostępność narzędzi do jej zwalczania jest bardzo mała. Dlatego od 3 lat prowadzę tę akcję dostarczając darmowe narzędzia do walki z hejtem. Dziś to już słuchowisko, podcast, opowiadania napisane przez dzieci do dzieci i najważniejsze, czyli film antyhejtowy, który od 2 czerwca jest dostępny dla wszystkich bezpłatnie w sieci. To bardzo ważne, by świadomość istnienia tych narzędzi dotarła do jak największej liczby odbiorców, na tym teraz ogniskuję swoja pracę. Co sprawiło, że zaangażowała się Pani w aktywizm przeciw cyberprzemocy wśród dzieci? Osobiste doświadczenia moich dzieci. Oboje, a dzieli ich 5 lat różnicy doświadczyli ogromnej fali hejtu i bardzo źle to na nich wpłynęło. Czas powracania do równowagi emocjonalnej u moich dzieci był tym momentem, w którym podjęłam decyzję by zacząć aktywnie przeciwstawiać się hejtowi. Czasem żartobliwie mówię, że lektorka wkurza się w audio, dlatego w audio właśnie powstał pierwszy element akcji i tak, już od tamtego czasu nie mogę się zatrzymać. Kto może zostać ofiarą hejtu? W jakich miejscach dziecko może spotkać się z taką formą przemocy? Niestety w tym znaczeniu hejt jest demokratyczny – dotyka nas wszystkich, niezależnie od wieku, pozycji społecznej c…

260527-Family-Day-fot-Adrian-Stykowski-159-5bfd7e8.jpg
width: 3000
height: 2000

„Zapomniałam o dziecku w aucie i poszłam na zakupy. Już nigdy nie odważę się spojrzeć w oczy mężowi”
type: item
date: 2026-06-25T06:12:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: prawdziwe historie
subject: upał
subject: z życia wzięte
description: To miał być szybki, rutynowy skok do supermarketu po drodze z pracy. Czerwcowy żar lał się z nieba, a ja byłam potwornie zmęczona po całym tygodniu dopinania projektów. W głowie miałam tylko listę zakupów: mleko, chleb, składniki na obiad i nowa zabawka na zbliżające się urodziny mojego czteroletniego synka, Kubusia. Zaparkowałam auto w cieniu pod galerią handlową, wzięłam torebkę i szybkim krokiem ruszyłam w stronę chłodnych, klimatyzowanych alejek sklepowych.
encoded: Minęło może piętnaście, dwadzieścia minut. Stałam właśnie przy kasie samoobsługowej, pakując zakupy, gdy mój telefon w kieszeni zaczął natarczywie wibrować. Spojrzałam na ekran − dzwonił mój mąż, Jarek. Paraliżujący telefon między półkami − Słucham, kochanie, już kończę zakupy − powiedziałam luźnym tonem. − Anka, na miłość boską, gdzie ty jesteś?! − w słuchawce usłyszałam drżący głos męża. − Jestem na parkingu pod galerią. Stałem obok twojego samochodu. Kubuś czeka tu w tym potwornym upale! Płacze! W tamtym ułamku sekundy czas się zatrzymał. Poczułam, jak cała krew odpływa mi z twarzy, a żołądek zwija się w supeł. Przez głowę przemknęła mi najgorsza, najbardziej paraliżująca myśl: zapomniałam o własnym dziecku. Zostawiłam je w rozgrzanym aucie. Porzuciłam zakupy przy kasie, upuściłam torbę i zaczęłam biec przed siebie na oślep, taranując ludzi w przejściu. Moje oczy zalały się łzami, a w gardle uwiązł mi niemy krzyk rozpaczy. Wyobrażałam sobie najgorsze scenariusze, o których tak często słyszy się w mediach. Bieg przez piekło na parking Wypadłam z galerii na rozgrzany asfalt parkingu. Moje serce biło tak mocno, że o mało nie wyskoczyło mi z klatki piersiowej. Z daleka zobaczyłam nasz samochód. Obok niego stał Jarek, trzymając na rękach zapłakanego Kubusia. Wokół kręciło się kilku gapiów. Dopadłam do nich, padając na kolana. Szlochałam tak mocno, że nie mogłam złapać tchu. Zaczęłam całować rączki synka, przepraszać męża, błagać o wybaczenie za moją niewybaczalną, potworną bezmyślność. Kubuś był czerwony na buzi, przytulał się mocno do taty, a Jarek patrzył na mnie dziwnym wzrokiem. − Jak mogłam... Jak mogłam o nim zapomnieć?! − wyłam z bezsilności i poczucia winy, wiedząc, że już nigdy nie spojrzę mężowi w oczy po tym, co zrobiłam jako matka. − Anka, co ty wyprawiasz? Czemu ty tak płaczesz? − zapytał Jarek, kompletnie nie rozumiejąc mojej histerii. Prawda, która zmieniła wszystko Dopiero po chwili mąż kucnął przy mnie, położył mi rękę na ramieniu i mocno mną potrząsn…

zapomniala-o-dziecku-w-aucie-2fa3540.png
width: 1600
height: 1200

60% dzieci ze świetlic środowiskowych nie ma szans wyjechać na wakacje – rusza kampania społeczna Fundacji POCIECHA
type: item
subject: Dziecko
description: Zbliżają się wakacje, które dla dzieci są czasem odpoczynku, przestrzenią do poznawania świata i rozwijania swoich zainteresowań. Niestety nie dla wszystkich. Wiele z nich na co dzień zmaga się z problemami, które nie tylko nie pozwalają im na beztroski odpoczynek, ale też nierzadko zabierają radość dzieciństwa. O tym problemie mówi kampania społeczna „Podaruj dzieciom trochę słońca”, organizowana przez Fundację POCIECHA.
encoded: Z badania przeprowadzonego przez Fundację POCIECHA wynika, że aż 59,4% dzieci uczęszczających do świetlic środowiskowych nie ma szans na wakacyjny wyjazd. Przyczyny braku wyjazdów są różne, jednak najczęściej pojawiają się niewystarczające fundusze. Taką odpowiedź zaznaczyło aż 94.9% badanych świetlic. Problem leży głębiej – przyczyny braku wyjazdów Brak funduszy to niestety tylko wierzchołek góry lodowej. Przyczyn należy doszukiwać się głębiej. Najczęściej pojawiającymi się problemami były: brak zatrudnienia rodziców (15,3%), wielodzietność (11,9%), choroby w rodzinie (8,5%), a także rodzice samotnie wychowujący dzieci (6,8%). Dzieci uczęszczające do świetlic środowiskowych często pochodzą z rodzin, w których występuje tzw. dziedziczenie biedy. Jest to proces społeczny, w którym niedostatek „przechodzi” z pokolenia na pokolenie wskutek powielania błędnych schematów. Odpowiedź na problem – fundacyjne kolonie Od 10 lat Fundacja POCIECHA organizuje wyjazdy wakacyjne dla dzieci ze świetlic środowiskowych. Podczas takich kolonii dzieci odkrywają świat, uczą się nowych umiejętności, nawiązują przyjaźnie i spędzają czas pod okiem wykwalifikowanych wychowawców oraz psychologa. Co ważne – na koloniach realizowany jest także program „EkonoMOCNI”, który uczy najmłodszych rozsądnego gospodarowania finansami. Dzieci poznają, czym jest inwestycja, uczą się sposobów na oszczędzanie czy mądre wydawanie. Wiedza, którą tam otrzymują, zostaje z nimi na dłużej i pozwala lepiej wejść w dorosłe życie. – „Z kolonii najbardziej zapamiętam tworzenie biznesów oraz zarabianie walut” – powiedział Kacper, uczestnik zeszłorocznych kolonii na Kaszubach na pytanie o wrażenia z wyjazdu. - Program "EkonoMOCNI" w tym roku będziemy realizować już po raz drugi, bo wiemy, jak wiele dobrego może zdziałać. Dzieci uczą się podstaw zarządzania finansami, co pomaga im przełamać schematy i wyjść z kręgu dziedziczenia biedy - tłumaczy Joanna Pieszka, prezeska Fundacji POCIECHA - Poza tym nasze kolonie są też …

grafika-KV1-8beb299.png
width: 1080
height: 1065

„Mama miała genialne wyczucie. To imię nadane mi w latach 80. brzmi dziś jak synonim luksusu”
type: item
date: 2026-05-29T11:33:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: imię dla dziecka
subject: imię dla dziewczynki
subject: oryginalne imiona
description: Czy imię nadane dziecku w latach osiemdziesiątych może po latach stać się symbolem elegancji i światowego sznytu? Przeczytaj pełen dumy i emocji list młodej kobiety, która zachwyca się decyzją swojej mamy i udowadnia, że jedno rzadkie imię potrafi otworzyć wiele drzwi we współczesnym świecie.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę do Was z poczuciem ogromnej wdzięczności i podziwu dla mojej mamy, która kilkadziesiąt lat temu podjęła decyzję, jaka do dzisiaj ułatwia mi życie i buduje moją pewność siebie na każdym kroku. Kiedy patrzę na współczesne, niezwykle powtarzalne rankingi popularności, rozumiem, że moja mama miała po prostu genialne wyczucie, wybierając dla mnie w latach osiemdziesiątych imię, które dzisiaj brzmi jak synonim luksusu, sukcesu i ponadczasowej klasy. W czasach, gdy polskie porodówki były zalane falami małych Kasiek, Magd, Anek czy Monik, moja mama postanowiła pójść pod prąd i podarować mi tożsamość, która wyróżni mnie z tłumu w sposób niezwykle subtelny. Nazwała mnie Diana. Wtedy, w głębokim PRL-u, otoczenie pukało się w głowę, ciotki i sąsiadki twierdziły, że to wymysł, zagraniczna fanaberia i imię, które zupełnie nie pasuje do realiów szarych blokowisk z wielkiej płyty. Dzisiaj, jako dorosła, prawie czterdziestoletnia kobieta, zbieram najwspanialsze owoce tego wyboru, za każdym razem, gdy muszę przedstawić się nowym znajomym, partnerom biznesowym czy klientom w mojej pracy. Moje imię nie zestarzało się ani o dzień, nie niesie ze sobą zapachu dawno minionej epoki i brzmi tak niesamowicie dumnie, że z całego serca dziękuję mamie za jej odwagę i niezwykły zmysł estetyczny. Wyjątkowa historia i królewski sznyt ukryty w imieniu W latach osiemdziesiątych oczy całego świata były zwrócone na Wielką Brytanię i młodą, niezwykle stylową księżną Walii, która odmieniła wizerunek tamtejszej monarchii. Moja mama, podobnie jak miliony kobiet na globie, była zafascynowana jej klasą, empatią i niezwykłą urodą, i to właśnie pod wpływem tamtych wydarzeń postanowiła nazwać mnie Diana. Choć dla wielu osób w Polsce tamtego okresu brzmiało to bardzo egzotycznie, imię to ma przecież głębokie, klasyczne korzenie, sięgające mitologii rzymskiej, gdzie Diana była dumną boginią łowów, lasów i księżyca. Ta potężna, niezależna kobieca energia jest zakodowana w moim imieniu od s…

imie-Diana-760e296.png
width: 1600
height: 1200

Co zrobić, żeby dzieci były bezpieczne w sieci? Polki.pl, Mamotoja.pl i Google razem na Safe Family Day
type: item
date: 2026-05-28T14:39:51.000Z
creator: Katarzyna Racławska
subject: Dziecko
subject: bezpieczeństwo dziecka
subject: bezpieczeństwo w Internecie
subject: bezpieczeństwo w sieci
subject: konferencja
description: 27 maja 2026 roku odbyła się konferencja Safe Family Day zorganizowana wspólnie przez Mamotoja.pl, Polki.pl oraz Google. Wśród gości nie zabrakło ekspertów, którzy opowiedzieli nam, jak zapewnić dzieciom bezpieczeństwo w sieci.
encoded: W dzisiejszych czasach jedną z najbardziej nurtujących rodziców kwestii jest bezpieczeństwo dzieci w sieci. Cyberprzestrzeń otacza nas bowiem z każdej strony i nie sposób wykluczyć z niej naszych pociech. Właśnie dlatego rodzice coraz częściej szukają wiedzy na ten temat oraz przestrzeni do wymiany doświadczeń z innymi. A my jesteśmy od tego, żeby im w tym pomóc. Właśnie dlatego Mamotoja.pl połączyło siły z Polki.pl i Google i zorganizowało konferencję Safe Family Day dotyczącą bezpieczeństwa dzieci w sieci. Konferencja Safe Family Day - Mamotoja.pl razem z Polki.pl i Google Konferencję otworzyła Marta Kabulska, redaktorka naczelna Mamotoja.pl oraz Polki.pl i wraz z Karoliną Kalinowską, dyrektorką segmentu Women & Food w Burda Media Polska, opowiedziała o naszych serwisach oraz całej akcji. Następnie poprowadziła panel dyskusyjny na temat tego, "Jak nie zgubić dzieci w sieci?". Zapytała o to swoje rozmówczynie - dr Zuzannę Jastrzębską-Krajewską oraz aktorkę Monikę Mrozowską. Potem na scenie pojawił się ekspert Google Polska. Kamil Brzeziński, który opowiedział o tym, co możemy zrobić, żeby faktycznie chronić dzieci w sieci, jednocześnie nie zabraniając im surfowania po internecie. Później przeszliśmy do niezwykle ważnego tematu, jakim jest hejt. Ewa Abart, twórczyni akcji społecznej "Hejt nie jest ok", opowiedziała o tym, jak chronić się przed nienawiścią w internecie i jednocześnie, gdzie szukać pomocy, jeśli my lub nasze dzieci padniemy jej ofiarą. Bo najważniejsza jest ochrona dzieci w sieci Ostatni panel dotyczył równowagi między rodzicami, dziećmi i internetem. Rozmówcami Marty Kabulskiej byli Beti Ogarnia oraz Przemek Broniek, którzy jako małżeństwo wypowiedzieli się na temat tego, jak udaje im się we własnym domu zachować tę równowagę. Pojawił się także niezwykle emocjonujący temat prawa do wizerunku dzieci oraz tego, jak szkoły je wykorzystują. To wywołało dyskusję wśród zebranych i pojawiło się wiele głosów z publiczności na ten temat. W związku z nadchodzą…

Safe-Family-Day-konferencja-Mamotoja.pl-o-bezpieczenstwie-dzieci-w-sieci-d5bcbf2.png
width: 1200
height: 800

„Nie udało mi się…”, czyli jak rozmawiać z dzieckiem o sukcesie i porażce?
type: item
subject: Dziecko
description: Pierwszy przegrany mecz, gorsza ocena, nieudany występ. Praca plastyczna, której nikt nie wybrał na konkurs… To wszystko sprawia, że pewność dziecka chwieje się w posadach. Ale wcale nie musi tak być! Dorośli często chcą w takich momentach jak najszybciej naprawić sytuację. Pocieszyć, odwrócić uwagę, powiedzieć: „nic się nie stało”. Tymczasem dla dziecka właśnie stało się coś bardzo ważnego. Coś, co zostanie z nim dużo dłużej niż sama porażka. Bo w takich momentach dziecko wcale nie uczy się tylko tego, że czasem się przegrywa. Uczy się przede wszystkim tego, co porażka mówi o nim samym. Czy oznacza, że jest słabe? Że się nie nadaje? Że zawiodło?
encoded: Dzieci nie rodzą się z lękiem przed porażką Małe dzieci przewracają się dziesiątki razy, zanim nauczą się chodzić. Budują wieże, które za chwilę się rozsypią. Rysują bez zastanawiania się, czy ktoś uzna ich pracę za wystarczająco dobrą. Mają w sobie naturalną zdolność do próbowania, testowania, popełniania błędów i zaczynania od nowa. Lęku przed porażką uczą się później. Czasem bardzo subtelnie. Kiedy na przykład słyszą, że trzeba być najlepszym. Kiedy sukces staje się główną walutą uwagi i uznania. Kiedy bardziej chwalimy wynik niż wysiłek. Kiedy porażkę traktuje się jak coś wstydliwego, co trzeba szybko przykryć albo wymazać. A przecież nie ma rozwoju bez niepowodzeń! Nie można nauczyć się odwagi, kiedy nie ryzykujemy. Trudno oczekiwać od dziecka sprawczości, gdy nie pozwalamy mu na momenty, w których coś się rozsypuje. Dziecko, które nigdy nie doświadcza porażki albo nie ma prawa jej przeżyć, bardzo często wyrasta na dorosłego, który panicznie boi się próbować. Na sukces składają się nie tylko wygrane Problem polega też na tym, że dzieci bardzo szybko zawężają definicję sukcesu. Sukces zaczyna oznaczać ocenę, medal, miejsce na podium albo bycie „najlepszą”. Wszystko inne wydaje się niewystarczające. Tymczasem sukcesem bywa czasem samo podjęcie próby. Zadanie pytania mimo stresu. Wyjście na scenę z drżącymi nogami. Przyznanie się do błędu. Spróbowanie jeszcze raz i kolejny. Jeśli dzieci tego nie usłyszą od dorosłych, same raczej do tego nie dojdą. Zwłaszcza w świecie, który pokazuje głównie efekt końcowy: zwycięzców, rekordy, perfekcyjne historie i ludzi, którym „udało się od razu”. A prawda wygląda zupełnie inaczej. Większość rzeczy nie wychodzi za pierwszym razem. Czasem nie wychodzi przez lata. Dzieci potrzebują prawdziwych historii, a nie perfekcyjnych bohaterów Właśnie dlatego tak ważne są opowieści pokazujące nie tylko sukces, ale także drogę do niego: błędy, trudności, zwątpienie, kolejne próby. To jeden z powodów, dla których kampania „Zachwyć się sobą. Za…

front-view-adorable-son-playing-with-mom-28a4b71.jpg
width: 7360
height: 4912

Kosmopark w Warszawie. Tu nauka naprawdę wciąga jak dobra zabawa
type: item
subject: Dziecko
description: Rodzice dobrze znają ten moment, kiedy dziecko mówi: „jeszcze pięć minut”. W Kosmoparku w warszawskim Blue City to „pięć minut” potrafi spokojnie zamienić się w kilka godzin. I zwykle nikt nie ma z tym problemu. Bo to nie jest wystawa, na którą przychodzi się tylko „obejrzeć”. To przestrzeń, która od pierwszych kroków zachęca do działania. Zamiast patrzenia z dystansu — dotykanie, sprawdzanie, testowanie. Zamiast spokojnego przechodzenia od punktu do punktu — ciągłe zatrzymywanie się i pytanie: „chodź, zobacz jeszcze to”. I nagle okazuje się, że nauka o kosmosie nie tylko nie jest trudna, ale też potrafi wciągnąć na dobre.
encoded: Właśnie dlatego Kosmopark szybko przełamuje schemat, że „dzieci się bawią, a rodzice patrzą”. Tu wszyscy wchodzą w to razem. Dzieci przejmują inicjatywę, dorośli dają się wciągnąć, a po chwili trudno powiedzieć, kto bawi się lepiej. Na miejscu czeka ponad 40 interaktywnych atrakcji, rozłożonych na przestrzeni około 2000 m². To wystarczająco dużo, żeby „tylko na chwilę” zamieniło się w dłuższą wizytę. Bo zanim ktokolwiek zdąży spojrzeć na zegarek, pojawia się klasyczne: „jeszcze tylko tam pójdziemy” — a potem kolejne „tam”. Już od wejścia wiadomo, że to nie będzie zwykłe zwiedzanie. Światło się zmienia, dźwięk buduje klimat, a kolejne strefy stopniowo prowadzą przez kosmiczne doświadczenia, które bardziej się przeżywa niż ogląda. W pewnym momencie łatwo zapomnieć, że za ścianą jest centrum handlowe — ma się raczej wrażenie, jakby się znalazło w scenografii filmu albo w zupełnie innej rzeczywistości, gdzieś pomiędzy kosmosem a wyobraźnią. Edukacja, która angażuje zmysły Największą siłą Kosmoparku nie jest sama liczba atrakcji, ale sposób, w jaki zostały zaprojektowane. Tutaj wiedzy nie podaje się w formie suchych faktów. Tu się ją po prostu przeżywa. Dzieci nie tylko słyszą o grawitacji — mogą ją poczuć. Nie tylko dowiadują się, że kosmos rządzi się innymi prawami — mogą sprawdzić, jak ciało reaguje na nietypowy ruch, zmianę perspektywy czy chwilowe zaburzenie równowagi. I właśnie dlatego takie doświadczenia zostają w pamięci znacznie dłużej niż klasyczna lekcja. Jedną z atrakcji, które robią szczególne wrażenie, jest symulator żyroskopowy. Obrót w trzech osiach sprawia, że ciało traci orientację, a błędnik zaczyna pracować na pełnych obrotach. To z jednej strony solidna dawka adrenaliny, z drugiej — bardzo konkretna lekcja pokazująca, z jak wymagającymi warunkami mierzą się astronauci. Zupełnie inne wrażenia wywołuje Vortex Tunnel. Teoretycznie wszystko jest stabilne, w praktyce — nic nie wydaje się pewne. Wirująca przestrzeń wokół sprawia, że mózg zaczyna gubić sygn…

TRM26-02-2025MCz003-4-1-953a7b6.jpg
width: 1500
height: 1000

„Mamo, nudzę się!”. Znamy miejsce, w którym te słowa nigdy nie padają
type: item
subject: Dziecko
description: Każdy rodzic przynajmniej raz w tygodniu słyszy to jedno, mrożące krew w żyłach zdanie: „Mamo, nie mam co robić”. W takich chwilach najprostszym rozwiązaniem wydaje się tablet lub konsola, ale wiemy przecież, że bierna rozrywka przed ekranem rzadko przynosi dziecku coś dobrego. Istnieje jednak sposób na to, by wykorzystać fascynację cyfrowym światem i zamienić ją w solidną dawkę ruchu. Mowa o miejscu, w którym gry wideo stają się rzeczywistością, a kontrolerem nie jest myszka czy pad, lecz całe ciało.
encoded: To właśnie w Pixel XL dzieciaki, zamiast wpatrywać się w monitor, wchodzą w sam środek akcji, skacząc po neonowych polach i współpracując z rówieśnikami. Poznaj przestrzeń, która raz na zawsze wymazuje słowo nuda z rodzinnego słownika i sprawia, że aktywność fizyczna staje się dla dziecka najbardziej wyczekiwaną nagrodą. Chcesz oderwać dziecko od tabletu bez kłótni? Zabierz je do Pixel XL Zamiast walczyć z pasją dziecka do technologii, warto przekuć ją w coś wartościowego. W Pixel XL zabawa opiera się na prostym, a jednocześnie genialnym pomyśle: cała podłoga jest wyłożona interaktywnymi kaflami, które świecą się na różne kolory i reagują na każdy krok. Dziecko nie siedzi w bezruchu – musi biegać, skakać, omijać przeszkody i szybko myśleć, by przejść do kolejnego poziomu. To tak, jakby przenieść ulubioną grę zręcznościową do świata realnego, gdzie każda zdobyta flaga czy uniknięcie „lawy” wymaga autentycznego wysiłku. Co ważne, taka rozrywka jest całkowicie bezpieczna dla wzroku, ponieważ nie wymaga zakładania gogli VR ani wpatrywania się w tradycyjne wyświetlacze. Cała uwaga skupiona jest na tym, co dzieje się pod stopami i wokół grupy. Dzięki temu dzieciaki uczą się orientacji w przestrzeni i trenują refleks, zupełnie nie mając poczucia, że właśnie wykonują trening kondycyjny. To świetny sposób na rozładowanie energii, zwłaszcza dla tych dzieci, które na co dzień trudno namówić do tradycyjnych form sportu. Dlaczego Pixel XL to miejsce, które warto odwiedzić? ● Dzieciaki tak bardzo chcą wygrać, że nie zauważają, jak wiele kroków zrobią na matach. ● Skakanie po polach pod presją czasu to doskonały trening dla młodego mózgu. ● W odróżnieniu od gier online, tutaj dzieci widzą się nawzajem, rozmawiają i wspólnie cieszą z sukcesów. ● Stopnie trudności są tak zróżnicowane, że frajdę mają zarówno kilkulatki, jak i nastolatki (a czasem i rodzice!) Tu zorganizujesz niezapomniane urodziny dla swojego małego bohatera Planowanie przyjęcia urodzinowego to dla wielu osób spora d…

pixelm2-68813d6.jpg
width: 1536
height: 1024

„Nie chcę, bo nie umiem”. Jak budować poczucie własnej wartości u dziecka?
type: item
subject: Dziecko
description: Dziecko siedzi nad kartką papieru, na której miało powstać coś ważnego. Smok, dom, kosmos, może rodzinny portret, inspirujące arcydzieło. Kredki są przygotowane, pomysł przez chwilę był bardzo konkretny, ale nagle znika. Dziecko patrzy na białą przestrzeń i mówi: „Nie chcę, bo będzie brzydko”. I to nie jest wcale historia o rysowaniu.
encoded: To jedna z tych codziennych, pozornie niewielkich scen, w których dziecko zaczyna powątpiewać w odpowiedź na pytanie: „czy jest sens próbować, kiedy nie mam gwarancji sukcesu?”. I zaczyna wierzyć w to, że tylko wtedy, kiedy wszystko idzie po jego myśli, jest coś warte. Poczucie własnej wartości nie rodzi się od wielkich przemówień, motywacyjnych haseł ani powtarzanego przy śniadaniu „uwierz w siebie”. Powstaje znacznie ciszej, bo w sposobie, w jaki dorosły reaguje na błąd. W tym, czy naprawdę słucha, w granicach stawianych bez upokarzania i opowieściach, które pokazują dziecku, że świat jest większy niż jego lęk przed porażką. Dziecko potrzebuje historii, w których może się przejrzeć Dzieci budują obraz siebie nie tylko w domu i szkole, ale także przez historie, które słyszą o świecie. Jeśli od małego widzą, że wielkie rzeczy dzieją się gdzieś daleko, że odkrywcy, twórczynie, wynalazcy i liderki są zawsze „stamtąd”, trudniej im uwierzyć, że sprawczość może zaczynać się tuż obok nich. Właśnie dlatego powstała kampania „Zachwyć się sobą. Zachwyć się Polską”, która pokazuje dzieciom i młodzieży nowoczesne polskie osiągnięcia, innowacje i wynalazki, a przy okazji buduje tożsamość opartą na faktach, dokonaniach i realnych przykładach. Olga Kozierowska, twórczyni Sukcesu Pisanego Szminką i We Did It In Poland przekonuje: „Wierzymy, że dzieci, które wiedzą, że wielkie rzeczy dzieją się tuż obok nich, zyskują większą odwagę, by marzyć, planować i działać. Jednocześnie, aby się tak stało, potrzebują realnych przykładów – nie tylko tego, czego można dokonać, ale także kto za tym stoi, czyli kim można się stać”. To ważne, bo dzieci i młodzież w Polsce wciąż zbyt rzadko poznają współczesne przykłady osiągnięć w nauce, technologii, medycynie czy biznesie. Zbyt często edukacja obywatelska i tożsamościowa zostaje gdzieś między datami, symbolami i odległą historią. Zdecydowanie zbyt rzadko pokazuje, że dzisiejsza Polska jest miejscem tworzenia, odkrywania i odwagi. Jeśli do tego do…

medium-shot-smiley-girl-outdoors-11eba2c.jpg
width: 5260
height: 3507

To już plaga nawet w przedszkolach: 5 alarmujących oznak, że twoje dziecko może być iPad kidem
type: item
date: 2026-04-16T13:15:47.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: dziecko i komputer
subject: smartfon dla dziecka
description: Jako dziennikarka od lat zajmująca się tematyką parentingową myślałam, że widziałam już wszystko. Jednak to, co obserwuję w ostatnich miesiącach w szatniach szkolnych i na placach zabaw, budzi we mnie autentyczny lęk.
encoded: Termin „iPad kid” przestał być tylko złośliwym określeniem z internetowych forów. To diagnoza generacji, która szybciej nauczyła się przesuwać palcem po ekranie niż wiązać sznurowadła. Granica między ratowaniem się tabletem w kryzysowej sytuacji a wychowaniem „cyfrowego dziecka” jest naprawdę bardzo cienka. Jak rozpoznać, że problem dotyczy twojego dziecka? Oto 5 alarmujących sygnałów. 1. Agresja po „odłączeniu wtyczki”, czyli dopaminowy głód To nie jest zwykły bunt dwulatka czy foch przedszkolaka. To czysta furia, która przypomina reakcję u osoby uzależnionej. Jeśli twój maluch wpada w histerię, rzuca zabawkami lub staje się agresywny tylko dlatego, że czas na bajkę się skończył, to znak, że jego układ nagrody został przebodźcowany. Podczas oglądania szybkich animacji mózg jest zalewany dopaminą. Kiedy zabierasz ekran, poziom tego hormonu drastycznie spada, a dziecko fizycznie cierpi. Tablet stał się dla niego emocjonalnym smoczkiem, bez którego świat jest nie do zniesienia. 2. Zanik wyobraźni i nieumiejętność twórczej nudy Patrzyłaś kiedyś, jak twoje dziecko bawi się klockami? iPad kids coraz częściej mają z tym problem. Zamiast budować zamki, siedzą przed stertą zabawek i wyglądają na... znudzone. Ich wyobraźnia została uśpiona przez gotowe obrazy podane na tacy. Na ekranie wszystko dzieje się samo − postacie skaczą, śpiewają, kolory się zmieniają. Jeśli zabawa w świecie rzeczywistym wymaga wysiłku intelektualnego lub wykreowania czegoś z niczego, dziecko poddaje się po minucie, bo jego mózg domaga się pasywnej stymulacji. 3. Problemy z koncentracją i cyfrowa mgła Czy twoja pociecha potrafi skupić się na czytanej bajce przez 10 minut bez wiercenia się? iPad kids żyją w swoistej „mgle”. Są fizycznie obecne, ale myślami tkwią w świecie gry lub ulubionego YouTubera. Ich wzrok często błądzi, a skupienie uwagi na jednej, statycznej czynności (jak malowanie czy układanie puzzli) staje się dla nich zadaniem ponad siły. Algorytmy przyzwyczaiły ich do zmiany bodźca co kil…

ipad-kid-57af9c1.png
width: 1600
height: 1200

To kluczowa umiejętność, by wychować silne psychicznie dziecko. Rodzice o niej zapominają
type: item
date: 2026-04-16T08:35:41.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Dziecko
subject: pewność siebie
subject: psychologia
subject: wychowanie
description: Możesz zapisać dziecko na najdroższe zajęcia dodatkowe w mieście, ustalać limity na bajki czy telefon, zachęcać do nauki, rozwijać jego zainteresowania. Żadna z tych rzeczy nie sprawi jednak, że dziecko będzie silne psychicznie i pewne siebie.
encoded: Rodzice chcą dla dzieci jak najlepiej – by radziły sobie w życiu, osiągały sukcesy i były odporne na trudności. Jednak jak podkreśla psycholożka i badaczka świadomego rodzicielstwa Reem Raouda, zabierają się do tego od złej strony. Jej badania pokazują coś bardzo ważnego, co często umyka rodzicom: pewność siebie i odporność psychiczna biorą się przede wszystkim z tego, czy dziecko umie zarządzać swoimi emocjami i czy czuje się bezpiecznie, będąc sobą. Ekspertka zauważa, że współcześni rodzice często koncentrują się na wynikach – ocenach, osiągnięciach, zachowaniu. Tymczasem to nie one są fundamentem zdrowego rozwoju emocjonalnego. Kluczowe jest coś znacznie bardziej podstawowego: relacja z dzieckiem i to, czy czuje się w niej akceptowane. Pod buntem, złością czy trudnym zachowaniem bardzo często kryje się dziecko, które nie czuje się komfortowo, wyrażając swoje emocje i potrzeby. To oznacza, że zamiast skupiać się wyłącznie na zachowaniu, warto zajrzeć głębiej – do tego, co dziecko naprawdę przeżywa. Pomóc w tym może 6 strategii polecanych przez Raoudę. 1. Nie przyspieszaj emocji dziecka Rodzice często chcą szybko „naprawić” sytuację: uspokoić, pocieszyć, rozwiązać problem. Tymczasem dziecko potrzebuje czegoś odwrotnego – obecności. Zamiast mówić „już dobrze”, warto powiedzieć: „Widzę, że jesteś bardzo zdenerwowany. Jestem tu z tobą”. To uczy, że nie ma złych i dobrych emocji, wszystkie są potrzebne i można je w spokoju przeżyć bez strachu, że zostanie się odrzuconym. 2. Pozwól dziecku samodzielnie definiować swoje uczucia Komunikaty typu „Przecież dopiero co jadłaś, a już mówisz, że jesteś głodna?” czy „Nie przesadzaj, to nie jest powód do złości” podważają wewnętrzne doświadczenia dziecka. Ekspertka podkreśla, że lepiej zapytać: „Co czujesz?” i naprawdę posłuchać odpowiedzi. To buduje zaufanie do samego siebie. 3. Odróżniaj dziecko „grzeczne” od dziecka bezpiecznego emocjonalnie Cudzysłów nie jest przypadkowy: w końcu co to w ogóle znaczy „grzeczne” dziecko? Psych…

dziewczynka-odporna-psychicznie-9bdbd8e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wychowujemy pokolenie niezdarnych dzieci, które nie obronią ojczyzny”. Pedagog ostro o nawyku rodziców
type: item
date: 2026-04-14T10:16:43.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: błędy wychowawcze
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Coraz częściej mówi się o tym, że dzieci nie radzą sobie z prostymi, codziennymi zadaniami. I choć trudno to przyznać, źródło tego problemu może być bliżej, niż nam się wydaje.
encoded: Siedziałam ostatnio przy stole z moimi dziećmi i patrzyłam, jak próbują złożyć najprostszą zabawkę. Instrukcja była banalna, kilka elementów, nic skomplikowanego. Po trzech minutach usłyszałam: „Mamo, zrób to za mnie”. I złapałam się na tym, że już wyciągam rękę. Wtedy przypomniały mi się słowa pedagoga, które niedawno usłyszałam w jednej z rozmów na YouTubie. Mocne, może nawet przesadzone – ale niepokojąco trafne. Dzieci, które szybko się poddają Profesor Mariusz Jędrzejko mówi wprost: wychowujemy pokolenie dzieci, które nie radzą sobie z najprostszymi wyzwaniami. I choć brzmi to jak przesada, trudno nie zauważyć, że coś się zmieniło. „Proszę dać dzisiaj dziecku młotek i gwoździe” – mówi. I to zdanie wraca do mnie jak echo. Bo przecież jeszcze niedawno dzieci same kombinowały, próbowały, czasem coś popsuły, czasem się uderzyły, ale uczyły się w działaniu. Dziś? Często nawet nie zaczynają. Widzę to nie tylko u swoich dzieci, ale też u ich rówieśników. Kiedy pojawia się trudność, pierwszą reakcją nie jest próba rozwiązania problemu, tylko wycofanie. Albo… szukanie dorosłego, który zrobi to za nich. I tu zaczyna się nasza rola. View oEmbed on the source website Rodzice, którzy robią za dużo Nie oszukujmy się – my, rodzice, bardzo często wyręczamy dzieci. Z miłości, z pośpiechu, ze zmęczenia. Łatwiej jest włożyć buty dziecku, niż czekać, aż zrobi to samo. Szybciej posprzątać pokój, niż tłumaczyć po raz kolejny, gdzie co powinno leżeć. Prościej jest zrobić coś „na już”, niż uczyć cierpliwości. Tylko że w ten sposób odbieramy dzieciom coś znacznie ważniejszego niż chwilowy komfort. Odbieramy im poczucie sprawczości. Profesor zwraca uwagę, że kiedy pojawia się wysiłek – fizyczny czy psychiczny – dzieci często nie widzą w nim sensu. Sprzątanie? Po co. Naprawianie czegoś? Lepiej kupić nowe. Trudne zadanie? Lepiej odpuścić. Brzmi znajomo? Ja sama złapałam się na tym, jak często mówię: „Daj, zrobię szybciej”. I choć robię to w dobrej wierze, efekt jest odwrotny do zamierzoneg…

niezaradne-dzieci-50d7943.png
width: 1600
height: 1200

Zdjęcia dzieci w relacjach wcale nie znikają po 24 godzinach. 1 błąd rodziców może słono kosztować
type: item
date: 2026-04-13T10:30:57.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: bezpieczeństwo w sieci
subject: dziecko w internecie
description: Relacje w mediach społecznościowych wydają się niewinne, szybkie i bezpieczne. Ale to, co publikujemy „na chwilę”, może zostać z dzieckiem na długo – znacznie dłużej, niż byśmy chcieli.
encoded: Przyznam szczerze – sama to robiłam. Szybkie zdjęcie, uroczy moment, kilka kliknięć i już jest w relacji. Przecież to tylko story. Zniknie za 24 godziny. Tak sobie powtarzałam. Do momentu, kiedy ktoś znajomy powiedział mi coś, co naprawdę mnie zatrzymało: „Ale wiesz, że to wcale nie znika?”. I nagle spojrzałam na to wszystko zupełnie inaczej. Relacje nie znikają naprawdę – internet pamięta więcej, niż myślisz To jedno z największych złudzeń naszych czasów. Że coś wrzucone „na chwilę” jest bezpieczne. Że skoro platforma usuwa relację po 24 godzinach, to temat się zamyka. Tylko że nie. Każdy może zrobić zrzut ekranu. Każdy może zapisać zdjęcie, nagrać ekran, udostępnić dalej. I często robi to bez naszej wiedzy. Nie mamy kontroli nad tym, gdzie trafiają te zdjęcia. Kto je widzi. Co z nimi zrobi. A przecież mówimy o wizerunku naszych dzieci. „Przecież to tylko znajomi” – największa pułapka rodziców Znam ten argument aż za dobrze. Sama go używałam. „Mam zamknięty profil.” „To tylko znajomi.” „Przecież wiem, kto to ogląda.” Ale czy na pewno? Lista znajomych często rośnie latami. Są tam osoby z pracy sprzed dekady, znajomi znajomych, ludzie, których ledwo pamiętamy. A czasem… osoby, których nie znamy wcale. I to jest moment, w którym robi się naprawdę niepokojąco. Bo zdjęcie dziecka trafia nie tylko do bliskich. Trafia do szerokiego grona odbiorców, nad którym nie mamy realnej kontroli. A internet nie zapomina. Konsekwencje publikowania zdjęć dzieci – teraz i za kilka lat Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że skutki nie zawsze widać od razu. Dziś to „tylko” zdjęcie z wakacji, zabawna sytuacja, śmieszna mina. Coś, co wydaje się niewinne. Ale za kilka lat? Dziecko dorasta. Zaczyna budować swoją tożsamość, relacje, poczucie prywatności. I nagle okazuje się, że jego zdjęcia krążą w sieci. Możliwe konsekwencje? utrata prywatności – dziecko nie ma wpływu na to, co o nim krąży w internecie, ośmieszenie lub zawstydzenie – szczególnie jeśli publikujemy kompromitujące sytuacje,…

sharenting-3c4fcdd.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci mają już dość. 5 alarmujących oznak przeciążenia ekranami
type: item
date: 2026-04-13T09:59:05.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: smartfon dla dziecka
description: Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda normalnie – dziecko spokojnie siedzi, jest zajęte, nie marudzi. Ale są sygnały, które pokazują, że coś zaczyna wymykać się spod kontroli.
encoded: Pamiętam dzień, w którym coś mnie zaniepokoiło. Moje dziecko siedziało obok mnie, wpatrzone w ekran. Cisza, spokój, żadnych kłótni, żadnego „nudzi mi się”. Teoretycznie idealnie. A jednak miałam dziwne poczucie, że coś jest nie tak. Zaczęłam się przyglądać uważniej. Nie tylko temu, ile czasu spędza przed ekranem, ale też… jak się wtedy zachowuje. I co dzieje się później. Bo prawda jest taka, że przeciążenie ekranami nie zawsze wygląda dramatycznie. Czasem przychodzi po cichu. I daje znaki, które łatwo zignorować. 1. Dziecko rozdrażnione po ekranie – pierwszy sygnał przeciążenia Zauważyłam, że po wyłączeniu bajki czy gry nastrój mojego dziecka zmieniał się niemal natychmiast. Z radosnego, skupionego malucha zamieniał się w kogoś rozdrażnionego, nerwowego, gotowego do wybuchu. To jeden z najbardziej charakterystycznych sygnałów. Ekrany dostarczają intensywnych bodźców – szybkie obrazy, dźwięki, zmiany akcji. Mózg dziecka przyzwyczaja się do tego tempa. A rzeczywistość? Jest znacznie spokojniejsza. Efekt? Frustracja. Dziecko nie radzi sobie z „powrotem do normalności” i reaguje złością albo płaczem. 2. Problemy ze snem – kiedy ekran nie pozwala odpocząć Kolejna rzecz, którą łatwo zauważać, to trudności z zasypianiem. Wieczorem wszystko się przeciąga. „Jeszcze chwilę”, „Jeszcze jeden odcinek”. A potem nagle: pobudzenie, kręcenie się, brak snu. Ekrany – szczególnie przed snem – rozregulowują rytm dnia. Niebieskie światło wpływa na produkcję melatoniny, ale to nie wszystko. Mózg dziecka nadal „pracuje” na wysokich obrotach. I nawet jeśli oczy są zmęczone, głowa wciąż jest pełna bodźców. 3. Brak zainteresowania zabawą bez ekranu Rodzic proponuje coś, co kiedyś było hitem: klocki, rysowanie, wspólna zabawa. I słyszy: „Nie chce mi się”. To znak, że coś się zmieniło. Ekrany dają natychmiastową gratyfikację. Nie wymagają wysiłku, cierpliwości, wymyślania. W porównaniu z nimi zwykła zabawa może wydawać się… nudna. Jeśli dziecko coraz częściej rezygnuje z aktywności offline, to …

dziecko-i-telefon-0c74851.png
width: 1600
height: 1200

Od kiedy dziecko może jeździć z przodu w aucie? Rodzicom grożą surowe konsekwencje
type: item
date: 2026-04-12T14:00:43.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: dziecko w samochodzie
subject: fotelik samochodowy
description: To jedna z tych decyzji, które wielu rodziców podejmuje „na wyczucie”. Niestety, czasem wystarczy chwila nieuwagi, by narazić się na poważne konsekwencje.
encoded: Jedziesz samochodem, dziecko prosi: „Mogę usiąść z przodu?”. Patrzy z nadzieją, czasem już nawet odpina pasy z tyłu, zanim zdążysz odpowiedzieć. I wtedy pojawia się wątpliwość. Czy to już? Czy wolno? Czy to bezpieczne? Przez lata narosło wokół tego tematu wiele mitów. Jedni mówią, że od określonego wieku, inni – że od wzrostu, jeszcze inni – że „nic się nie stanie”. Problem w tym, że przepisy są konkretne. A ich złamanie może naprawdę dużo kosztować. Dziecko z przodu w samochodzie – co mówią przepisy? Wbrew temu, co często słyszę, nie ma jednego wieku, od którego dziecko „może” jeździć z przodu. Prawo w Polsce skupia się nie na wieku, ale na sposobie przewożenia dziecka. Najważniejsza zasada jest prosta: dziecko musi być przewożone w odpowiednim foteliku lub innym urządzeniu przytrzymującym, dopasowanym do jego wzrostu i wagi – aż do momentu, gdy osiągnie 150 cm wzrostu. I dopiero to zmienia sytuację. Dziecko może jechać na przednim siedzeniu, ale tylko wtedy, gdy jest odpowiednio zabezpieczone. To oznacza: fotelik dostosowany do wzrostu i wagi, prawidłowo zapięte pasy, odpowiednie ustawienie siedzenia. Co więcej – jeśli dziecko siedzi przodem do kierunku jazdy w foteliku na przednim siedzeniu, poduszka powietrzna powinna być aktywna. Ale jeśli fotelik jest tyłem do kierunku jazdy – poduszka musi być bezwzględnie wyłączona. I to jest moment, w którym wiele osób popełnia błąd. Kiedy jazda z przodu jest niebezpieczna? Z perspektywy bezpieczeństwa odpowiedź jest dość jednoznaczna: tylne siedzenie wciąż jest najbezpieczniejszym miejscem dla dziecka. Nawet jeśli przepisy dopuszczają przewożenie z przodu, eksperci od lat podkreślają, że to rozwiązanie „na wyjątkowe sytuacje”, a nie codzienny standard. Dlaczego? Poduszka powietrzna, która w razie wypadku ratuje życie dorosłego, dla dziecka może być zagrożeniem. Jej siła jest ogromna – dostosowana do ciała dorosłego, a nie małego pasażera. Do tego dochodzi kwestia koncentracji kierowcy. Dziecko siedzące obok łatwiej odwraca…

dziecko-w-aucie-642369d.png
width: 1600
height: 1200

Psycholog radzi: „Gdy dziecko wpada w złość, zachowaj się jak komentator piłki nożnej”
type: item
date: 2026-04-12T12:00:22.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Dziecko
subject: emocje dziecka
subject: psychologia
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Kiedy dziecko wpada w złość, wielu rodziców automatycznie zaczyna tłumaczyć, przekonywać albo negocjować. Im głośniej maluch krzyczy, tym więcej słów pada z naszej strony. Tymczasem prof. Sam Wass, psycholog dziecięcy i ekspert od rozwoju emocjonalnego, przekonuje, że w takiej chwili warto zachować się zupełnie inaczej – jak komentator meczu piłkarskiego.
encoded: Prof. Wass zwraca uwagę, że małe dzieci nie reagują na logiczne argumenty, gdy targają nimi silne emocje. Mózg dziecka jest wtedy nastawiony przede wszystkim na przeżywanie złości, frustracji czy rozczarowania, a nie na słuchanie długich wyjaśnień. Dlatego zdania w stylu: „przecież nic się nie stało”, „zaraz przestaniesz płakać” albo „nie możesz się tak zachowywać” zwykle tylko dolewają oliwy do ognia. Na czym polega metoda echa? Zamiast tego psycholog radzi zastosować tzw. metodę echa. Polega ona na prostym powtarzaniu tego, co mówi dziecko, i nazywaniu jego emocji – dokładnie tak, jak robiłby to komentator podczas meczu. Jeśli dziecko krzyczy: „Chcę czekoladę!”, nie odpowiadaj od razu: „Nie dostaniesz teraz czekolady, bo potem nie zjesz obiadu”. Lepiej powiedzieć spokojnie: „Ojej, bardzo chcesz teraz czekoladę. Jesteś zły, bo nie możesz jej dostać”. Brzmi dziwnie? Właśnie dlatego ta metoda tak zaskakuje rodziców. Prof. Wass podkreśla jednak, że dziecko przede wszystkim chce poczuć, że ktoś je rozumie. Gdy słyszy własne emocje „odbite” przez dorosłego, stopniowo zaczyna się wyciszać. „Franek jest zdenerwowany” – dlaczego to działa? Psycholog radzi nawet, by mówić trochę jak sportowy komentator i opisywać sytuację z boku. Można używać imienia dziecka i prostych zdań: „Franek bardzo chce zjeść ciastko”, „Franek jest teraz bardzo zdenerwowany”, „Franek nie lubi, kiedy trzeba wracać z placu zabaw do domu”. Dzięki temu dziecko ma poczucie, że ktoś zauważył jego problem, zamiast od razu je oceniać lub uciszać. Taki sposób mówienia działa szczególnie dobrze u młodszych dzieci, które same jeszcze nie potrafią nazwać swoich emocji. Prof. Wass zaznacza też, że warto dopasować ton głosu do dziecka. Nie chodzi o przedrzeźnianie, ale o spokojne „wejście” w jego emocje. Jeśli maluch mówi szybko i urywa w pół zdania, rodzic może odpowiedzieć krótkimi, prostymi słowami. To właśnie nazywa metodą echa. Największy błąd? Próba rozwiązania problemu za wcześnie. Najpierw dziecko musi po…

male-dziecko-w-emocjach-z-tata-f3cdacc.jpg
width: 1600
height: 1200

Od kiedy można puścić dziecko samo pociągiem? Rodzice nie mogą uwierzyć
type: item
date: 2026-04-11T16:00:23.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: podróż z dzieckiem
description: Od ilu lat dziecko może jechać samo pociągiem w Polsce? Wbrew pozorom nie ma jednego przepisu, który to wprost rozstrzyga. Liczą się ogólne zasady, odpowiedzialność opiekunów, zdolność dziecka do czynności prawnych oraz regulaminy przewoźników. W praktyce granicą bywa 13 lat, a czasem potrzebna jest zgoda rodzica.
encoded: Samodzielny wyjazd dziecka pociągiem bywa dla rodziny dużym krokiem: jedni planują trasę do babci, inni pierwszy dojazd na konkurs czy nocowanie u koleżanki. Od ilu lat jest to dozwolone? Odpowiedź zależy od kilku elementów: odpowiedzialności opiekunów, tego, czy dziecko może zawierać drobne umowy, oraz tego, co wprost zapisano w regulaminie konkretnego przewoźnika. Prawo nie podaje jednej granicy, ale wiek dziecka ma znaczenie W polskich przepisach nie ma jednego, krótkiego zapisu, który wprost ustala minimalny wiek samodzielnej podróży pociągiem. W praktyce najważniejsze jest to, jak prawo opisuje zdolność dziecka do czynności prawnych. Dziecko poniżej 13. roku życia nie ma nawet ograniczonej zdolności do czynności prawnych. To ma bardzo przyziemny skutek: zakup biletu kolejowego jest zawarciem umowy przewozu, a takiej umowy małoletni poniżej 13 lat nie powinien zawierać samodzielnie. Między 13. a 18. rokiem życia sytuacja się zmienia: nastolatek ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych i może zawierać umowy dotyczące drobnych bieżących spraw życia codziennego. Podróż pociągiem zazwyczaj mieści się w tej kategorii, dlatego właśnie to 13. urodziny najczęściej stają się praktyczną „granicą startu” dla samodzielnych przejazdów. W tle pojawia się też wątek odpowiedzialności opiekunów. Kodeks karny przewiduje karę za porzucenie małoletniego do 15. roku życia. Sama podróż dziecka bez osoby dorosłej nie musi jednak oznaczać porzucenia, jeśli dziecko jest przygotowane, wie, dokąd jedzie, ma możliwość kontaktu z opiekunem i całość odbywa się zgodnie z zasadami przewoźnika. Regulaminy przewoźników potrafią zatrzymać podróż w ostatniej chwili Nawet jeśli rodzic uzna, że dziecko jest gotowe, ostateczna praktyka na peronie bywa prosta: liczy się regulamin i ocena sytuacji przez obsługę. U największych przewoźników zasady są twarde. W PKP Intercity samodzielna podróż dziecka poniżej 13. roku życia jest niemożliwa − w tym wieku małoletni powinien przebywać pod opieką osoby …

dziecko-samo-w-pociagu-cc143db.png
width: 1600
height: 1200

Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
type: item
date: 2026-04-11T14:00:58.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: bajki dla dzieci
subject: dziecko i telewizja
description: Zaczęło się od jednej decyzji, która miała być tylko eksperymentem. Efekt zaskoczył nawet tych, którzy nie wierzyli, że to w ogóle możliwe.
encoded: Przyznam szczerze – temat bajek i ekranów to jeden z tych, które wracają do mnie regularnie. W rozmowach z innymi rodzicami, przy stole, na placu zabaw. „Ile czasu dziennie?”, „Czy to już za dużo?”, „Jak to ograniczyć, żeby nie było awantury?”. Dlatego zatrzymałam się na chwilę przy wpisie Rafała Myślińskiego, znanego na Instagramie jako @suchytata. Opisał swoje doświadczenie z całkowitym odstawieniem bajek – i to, co wydarzyło się później, brzmi jak scenariusz, w który wielu z nas chciałoby uwierzyć. „Nie wiem, czy dobrze wybrzmiał najważniejszy wniosek – naprawdę łatwo było odstawić bajki. Zaskakująco łatwo” – napisał. I dodał, że dzieci przestały się ich domagać po kilku dniach. Brzmi jak marzenie? Nie da się ukryć. Jak odstawić bajki dziecku – pierwsze dni są kluczowe Największy lęk rodziców? Reakcja dziecka. Płacz, bunt, frustracja. I tak – pierwsze dni potrafią być trudne. Dziecko domaga się tego, co zna i lubi. To naturalne. Ale – jak pokazuje doświadczenie Myślińskiego – ten etap nie trwa długo. Po usunięciu ekranów dzieci zazwyczaj przestają prosić o bajki po 5-7 dniach. To moment, który wiele zmienia. Z własnych obserwacji widzę, że często największą barierą nie jest dziecko, tylko nasze wyobrażenie o tym, jak ono zareaguje. A kiedy już przejdziemy przez ten pierwszy etap, napięcie zaczyna opadać. I pojawia się coś zupełnie nowego. Co się dzieje, gdy znikają bajki? „Jakby bajek nigdy nie było” – napisał autor wpisu. I to zdanie najbardziej przyciąga uwagę. Bo co właściwie zajmuje miejsce ekranów? Okazuje się, że… wszystko inne. Dzieci zaczynają się bawić. Naprawdę bawić. Bez gotowych scenariuszy, bez bodźców co sekundę. Z nudą, która nagle przestaje być problemem, a zaczyna być początkiem pomysłu. W jego relacji pojawia się kilka powtarzających się efektów: mniej przebodźcowania, spokojniejsza zabawa, więcej interakcji między rodzeństwem, większe zainteresowanie książkami. I to właśnie ten moment najbardziej mnie porusza, bo pokazuje, że dzieci nie potrzeb…

dziecko-przed-ekranem-2-2d9defb.png
width: 1600
height: 1200

Wcale nie zakazy i kary: ta 1 rzecz stresuje dziecko najbardziej. Psycholog: „Układ nerwowy wariuje”
type: item
date: 2026-04-11T06:00:24.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Są sytuacje, które dla dorosłych wydają się drobne, niemal niezauważalne. Dziecku potrafią jednak wywrócić świat do góry nogami.
encoded: Zdarza mi się obserwować sceny, które na pierwszy rzut oka nie budzą żadnych podejrzeń. Mama mówi „Nie teraz”, tata po chwili pozwala. Mama stawia granicę, tata ją łagodzi. Dla dorosłych to zwykła różnica zdań – coś, co wpisuje się w codzienność życia rodzinnego. A jednak coraz częściej słyszę od specjalistów, że to właśnie takie momenty mogą być dla dziecka jednym z największych źródeł stresu. Psycholożka dziecięca Sandra Fryc ujęła to bardzo trafnie: „Mama mówi jedno. Tata mówi drugie. A dziecko stoi pomiędzy”. Niespójność rodziców a stres dziecka – co naprawdę się dzieje? Z perspektywy dorosłych wszystko wydaje się proste. Różnimy się, mamy inne podejścia, czasem jesteśmy bardziej zmęczeni, czasem bardziej wyrozumiali. To naturalne. Dziecko jednak nie patrzy na to w ten sposób. Jak tłumaczy psycholożka, dzieci nie analizują stylów wychowania ani nie próbują zrozumieć kontekstu. Ich mózg zadaje dużo prostsze pytania: kto decyduje? Czy zasady są stałe? Czy świat jest przewidywalny? I właśnie tu pojawia się problem. Kiedy odpowiedzi zmieniają się z dnia na dzień – albo nawet z godziny na godzinę – układ nerwowy dziecka wchodzi w stan czujności. To trochę tak, jakby grunt pod nogami przestawał być stabilny. Niby nic wielkiego się nie dzieje, ale poczucie bezpieczeństwa zaczyna się kruszyć. Z własnego doświadczenia wiem, jak łatwo wpaść w tę pułapkę. Wystarczy jeden dzień zmęczenia, jedno „Odpuśćmy dziś”, jedno „No dobrze, tylko tym razem”. I nagle okazuje się, że komunikaty, które wysyłamy dziecku, zaczynają się rozmijać. Dlaczego dziecko zaczyna „testować granice”? Wielu rodziców interpretuje późniejsze zachowanie dziecka jako nieposłuszeństwo. „On nas sprawdza”, „Ona robi to specjalnie”. Tymczasem – jak podkreśla Sandra Fryc – to nie jest manipulacja. To próba odnalezienia się w chaosie. Dzieci w sytuacji niespójności zaczynają: mocniej testować granice, „grać” jednym rodzicem przeciwko drugiemu, reagować większą złością lub lękiem. To nie jest sprytna strategia. T…

stres-dziecka-2-f7b8451.png
width: 1600
height: 1200

Nastolatki nie potrafią już pisać ręcznie. „Daj im kartkę i długopis, a się gubią”
type: item
date: 2026-04-10T10:43:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: nastolatki
subject: nauka pisania
description: Jeszcze kilkanaście lat temu odręczne notatki były codziennością. Uczniowie przepisywali przykłady z tablicy, pisali wypracowania w zeszytach czy... przygotowywali ściągi. Dziś coraz częściej wystarczy poprosić nastolatka o zapisanie kilku zdań albo podpisanie się, by pojawiło się zakłopotanie.
encoded: Nauczyciele i rodzice zauważają to samo: współczesna młodzież pisze coraz wolniej, mniej czytelnie, a niektóre nastolatki mają problem nawet z utrzymaniem długopisu w dłoni. Nie chodzi o lenistwo. Po prostu żyją w świecie, w którym niemal wszystko robi się na ekranie. – To jak z telefonem stacjonarnym. Używa się go coraz rzadziej, aż w końcu znika z naszego życia – mówi Tracy Bendish, amerykańska terapeutka pracująca z dziećmi i nastolatkami. Trudno się z nią nie zgodzić. Dzisiejsi uczniowie więcej piszą na smartfonie niż na kartce. Nastolatki potrafią pisać na klawiaturze, ale nie na papierze W Stanach Zjednoczonych coraz częściej mówi się o „zanikaniu pisma ręcznego”. Po wprowadzeniu nowych standardów nauczania w 2010 roku wiele szkół zrezygnowało z nauki odręcznego pisania. Uznano, że ważniejsze będą umiejętności cyfrowe i szybkie pisanie na klawiaturze. Efekty są widoczne po latach. Z badania OnePoll z 2021 roku wynika, że aż 45 proc. Amerykanów ma problem z odczytaniem własnego pisma, a 70 proc. nie potrafi przeczytać odręcznych notatek innych osób. Co trzeci badany przyznał, że stresowałby się koniecznością napisania czegoś ręcznie przy innych. Jeszcze bardziej niepokojące są relacje nauczycieli. Lori Koerner, zastępczyni kuratora oświaty w jednym z okręgów szkolnych w Nowym Jorku, przyznaje, że spotkała licealistów i młodych kandydatów do pracy, którzy nie potrafili samodzielnie wypełnić formularzy ani złożyć czytelnego podpisu. Brzmi absurdalnie? Być może. A jednak coraz więcej rodziców opowiada o nastolatkach, które świetnie radzą sobie z edytowaniem filmów, tworzeniem prezentacji czy błyskawicznym pisaniem wiadomości, ale gdy dostają kartkę i długopis, nagle nie wiedzą, od czego zacząć. Mózg potrzebuje pisania ręcznego bardziej, niż nam się wydaje Można powiedzieć: skoro mamy klawiatury, to po co jeszcze komu pismo ręczne? Problem w tym, że pisanie odręczne to nie tylko sposób zapisywania słów. To także trening dla mózgu. Norweska neuropsycholożka prof. Au…

nastolatek-rysuje-przy-stole-30e72fe.jpg
width: 1600
height: 1200