Mamotoja.pl
type: channel
link: https://naczasie.mamotoja.pl
date: 2025-12-03T12:04:22.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Poprosił, by uciszyła głośne dziecko w pociągu. „Jak są niewychowane, to lepiej ich nie zabierać”
items: Zamiast „nie płacz”. Żeby wychować pewne siebie dziecko, użyj jednego z tych 5 zdań
items: To te umiejętności pozwolą dziecku osiągnąć w życiu sukces. Nie chodzi o IQ
items: To nie uzależnienie. Dzieci z telefonem często szukają tylko jednego
items: „Dzieci w świetlicy spędzają czas z telefonami. Panie mogłyby się wykazać, zamiast pić kawkę”
items: Krótka lista prezentów dla dziecka, które ma wszystko. 5 rzeczy, które na pewno nie trafią w kąt
items: Really po angielsku: znaczenie, wymowa i praktyczne przykłady
items: Pież słowo – znaczenie, błąd i poprawna pisownia pierz
items: Dobrzy rodzice mają jeden, prosty nawyk. Tak wychowują silne psychicznie dzieci
items: To, co dziś widzimy w szkołach, to nie lenistwo. To wypalenie dzieciństwa
items: Zadania domowe na weekend to nie nauka. „Nauczyciele odbierają córce dzieciństwo”
items: Jak zmienić codzienne mycie zębów w zabawę? Czytelniczki Mamo, To Ja już to wiedzą. Poznaj wyniki testu szczoteczki Philips Sonicare For Kids
items: Dzieci nie wyrabiają z nauką. „Syn uczył się dwa dni, weekend zmarnowany”
items: „Współczesne pokolenie nie przetrwa”. Ten rysunek ucznia to cios w samo serce
items: Zamknęli drzwi do szkoły o 8:01. Dzieci płakały pod bramą
items: Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
items: Zabrałam dziecku telefon na weekend. Nie spodziewałam się, co usłyszę w niedzielę
items: Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
items: „Nie chce mi się” – motto pokolenia alfa. Rodzice płacą, bo nie mają wyjścia
items: Dziecko nie potrzebuje kary. Potrzebuje zobaczyć twoją twarz
items: Zamiast zadawać prace domowe, wybrała inny sposób. „Syn boi się chodzić do szkoły”
items: „Córka wróciła ze szkoły głodna”. Rodzice nie czytają regulaminów, a dzieci cierpią
items: Evrēe IMMU NIGHT – śpij dobrze… skóro!
items: Sypią się plany lekcji w szkołach, a dzieci sobie bimbają. „Biologii nie było już 3 tygodnie”
items: Ten zwyczaj rodziców niszczy dzieci szybciej niż porównywanie do innych

Poprosił, by uciszyła głośne dziecko w pociągu. „Jak są niewychowane, to lepiej ich nie zabierać”
type: item
date: 2025-12-03T12:04:22.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: hałas
subject: podróż z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Czy to dzieci są niewychowane, czy raczej rodzice mało empatyczni? A może to współpasażerowi w pociągu czy autobusie powinni się dostosować i w spokoju znosić hałas, bo „dzieci to dzieci”?
encoded: Wpis na Threads, który krąży w sieci, opowiada o sytuacji bardzo prostej i bardzo znajomej. Autor napisał: „Jadę sobie pociągiem i jedzie pani z dzieckiem. Dziecko gra na telefonie i głośno gada. Upominam grzecznie panią, czy mogłaby uciszyć dziecko. Ja mam naukę i ważny egzamin jutro. Pada krótkie – nie”. A potem dorzucił zdanie, które rozgrzało komentarze: „Jeśli dzieci są niewychowane, to może lepiej ich nie zabierać”. Czytam to i widzę tę scenę. Z jednej strony ktoś zmęczony, zestresowany, z głową zajętą egzaminem. Z drugiej matka z dzieckiem, które w pociągu po prostu istnieje tak, jak umie. Nie ma tu czarnych charakterów w pelerynach. Są zwykli ludzie z różnymi potrzebami, które chwilowo się spotkały. Pociąg to nie biblioteka, ale też nie plac zabaw Najbardziej uderzył mnie ton części komentarzy. Wiele osób wyraźnie stanęło po stronie matki i dziecka. Ktoś napisał: „Jeżeli to nie był wagon absolutnej ciszy, to każdy sobie może gadać, szeleścić papierkami, śmiać się i po prostu żyć”. Inna osoba dodała: „Jakbym miała egzamin, tobym usiadła w wagonie absolutnej ciszy. Serio masz problem, że dziecko jest dzieckiem?”. I jeszcze mocniej: „Dzieci zachowują się jak dzieci, więc nie wymagaj od nich ciszy w trakcie jazdy zbiorkomem”. Te zdania są jak zimny prysznic. Przypominają, że pociąg jest przestrzenią wspólną, a nie prywatnym gabinetem do nauki. Wspólna przestrzeń oznacza kompromis, a nie dyktat jednej potrzeby. Nawet jeśli ta potrzeba jest pilna i np. wisi nad kimś ważny egzamin. Z drugiej strony mam w sobie też zrozumienie dla autora wpisu. Nie dlatego, że ma rację w ocenie dziecka. Raczej dlatego, że znam ten stan przytłoczenia hałasem. Sama potrafię mieć dzień, kiedy każdy dźwięk jest za głośny, a każdy śmiech obok za bliski. Wtedy łatwo pomylić zmęczenie z moralnym oburzeniem. Łatwo uznać, że inni są „niewychowani”, zamiast przyznać, że to ja jestem na granicy cierpliwości. Cały wpis i komentarze przeczytasz tutaj. Dziecko w podróży i granice dorosłych W kome…

dziecko-w-pociagu-d30b67d.png
width: 1600
height: 1200

Zamiast „nie płacz”. Żeby wychować pewne siebie dziecko, użyj jednego z tych 5 zdań
type: item
date: 2025-12-02T09:06:54.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
description: Zamiast mówić „nie płacz”, sięgnij po słowa, które wspierają emocje dziecka. Ekspertka Kelsey Mora ujawnia 5 kluczowych zdań, które pomagają budować poczucie bezpieczeństwa i pewność siebie u najmłodszych. Ich brak może prowadzić do emocjonalnego wycofania.
encoded: Kelsey Mora, certyfikowana specjalistka oraz licencjonowana terapeutka, ostrzega przed popularnym i powszechnie używanym zwrotem „nie płacz” kierowanym do dzieci. Jak zauważa, intencje rodziców czy opiekunów są najczęściej dobre – chcą złagodzić cierpienie dziecka, pokazać, że wszystko jest w porządku. Jednak efekt może być zupełnie odwrotny. Mora tłumaczy, że komunikat ten może wywołać w dziecku poczucie, że jego emocje są niewłaściwe lub niepożądane. To z kolei może prowadzić do tłumienia emocji, braku umiejętności ich wyrażania, a w przyszłości – do problemów emocjonalnych. Co zamiast „nie płacz”? Poznaj 5 wspierających zdań Zamiast klasycznego „nie płacz”, Kelsey Mora proponuje pięć zdań, które pomagają dziecku oswoić trudne emocje i uczą, że są one naturalną częścią życia: „To w porządku, że płaczesz. Jestem tu z tobą” „Widzę twoje łzy” „Twoje uczucia mają sens” „To naturalne, że czujesz smutek” „Płacz to zdrowy sposób, by wyrazić emocje” Każde z tych zdań wspiera emocjonalny rozwój dziecka i daje mu sygnał, że jego uczucia są akceptowane i zrozumiałe. Te zwroty pomagają budować emocjonalną inteligencję Wychowanie emocjonalne dziecka to nie tylko nauka zachowań społecznych, ale przede wszystkim wspieranie go w rozpoznawaniu, akceptacji i regulacji emocji. Jak podkreśla Mora, dzieci, którym pozwala się czuć i wyrażać emocje, rosną na dorosłych, którzy potrafią skutecznie radzić sobie ze stresem i tworzyć zdrowe relacje. Używanie wspierających komunikatów – zamiast tłumiących – wpływa na rozwój emocjonalnej inteligencji dzieci. Pozwala im zaufać własnym odczuciom i buduje w nich przekonanie, że nie muszą ukrywać tego, co czują. To z kolei sprzyja pewności siebie i odporności psychicznej. Jak wspierać dziecko w trudnych chwilach – praktyczne wskazówki Mora przekonuje, że zamiast tłumić emocje, należy je uznać i nazwać. Jej podejście opiera się na empatii i obecności — byciu przy dziecku nie tylko fizycznie, ale także emocjonalnie. Tylko w ten sposób możliwe jest s…

placzaca-dziewczynka-7c4c07a.jpg
width: 1600
height: 1200

To te umiejętności pozwolą dziecku osiągnąć w życiu sukces. Nie chodzi o IQ
type: item
date: 2025-11-30T05:00:57.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Dziecko
subject: rodzice
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie
description: Tysiące uczniów, ponad 20 lat doświadczenia i jeden wniosek: nie IQ, ale konkretne umiejętności decydują o sukcesie dzieci. Ekspertka z Doliny Krzemowej tłumaczy, co naprawdę ma znaczenie.
encoded: Ana Homayoun, doradczyni akademicka z Doliny Krzemowej i założycielka Green Ivy Educational Consulting oraz Luminaria Learning Solutions, od ponad 20 lat wspiera uczniów szkół podstawowych, średnich oraz studentów. Przez lata pracy z tysiącami młodych ludzi doszła do zaskakującego wniosku: to nie IQ, nie oceny ani nawet przyjęcie na prestiżową uczelnię decydują o sukcesie dziecka. Jak wskazuje Homayoun, kluczowe są tzw. umiejętności wykonawcze. To właśnie one pozwalają dziecku organizować się, koncentrować, regulować emocje i efektywnie działać w codziennym życiu. Presja na oceny, testy i wysokie osiągnięcia akademickie często osłabia relacje między dziećmi a rodzicami i może negatywnie wpływać na rozwój emocjonalny młodego człowieka. Zamiast tego ekspertka proponuje konkretne kroki wspierające rozwój tych kluczowych umiejętności. Co to są funkcje wykonawcze i jak wpływają na życie dziecka? Funkcje wykonawcze to zestaw umiejętności poznawczych umożliwiających organizację, planowanie, podejmowanie decyzji, zarządzanie czasem i emocjami. Dzięki nim dziecko może efektywnie radzić sobie z codziennymi zadaniami i wyzwaniami. Według Homayoun dzieci z dobrze rozwiniętymi funkcjami wykonawczymi lepiej nawiązują relacje społeczne, są bardziej niezależne i potrafią skutecznie reagować w sytuacjach stresowych. Są także bardziej odporne psychicznie i elastyczne w działaniu. Jakie nawyki warto wprowadzić, by wspierać rozwój dziecka? Planowanie tygodnia i codzienne rytuały Tworzenie prostych, powtarzalnych rytuałów i planowanie tygodnia pozwala dzieciom lepiej organizować swój czas i zobowiązania. Przeglądanie z wyprzedzeniem nadchodzących wydarzeń pomaga w redukcji stresu i poprawia zarządzanie zadaniami. Wybór narzędzi organizacyjnych Homayoun zaleca, by wspólnie z dzieckiem dobrać system organizacyjny, który będzie dla niego najwygodniejszy – czy to papierowy planer, cyfrowy kalendarz, czy kolorowe oznaczenia. Dobrze dobrane narzędzia pomagają szybciej odnajdywać informacje i …

dzieci-bawiace-sie-kreatywnie-w-przedszkolu-4d41cce.jpg
width: 1600
height: 1200

To nie uzależnienie. Dzieci z telefonem często szukają tylko jednego
type: item
date: 2025-11-29T07:00:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: telefon komórkowy dla dzieci
subject: wychowanie
description: Nie zawsze chodzi o uzależnienie. Czasem dziecko, które nie odrywa wzroku od ekranu, po prostu pragnie kontaktu – tylko nie umie już inaczej go szukać. I to nie dlatego, że zawiódł świat, technologia czy szkoła. Często to my – rodzice – przestaliśmy być wystarczająco dostępni.
encoded: Patrzę na swoje dziecko, gdy leży na kanapie z telefonem. Przesuwa palcem po ekranie, ogląda śmieszne filmiki, czasem coś wysyła, czasem się śmieje. I choć mogłabym powiedzieć: „Odłóż wreszcie ten telefon”, zatrzymuję się. Bo wiem, że to nie jest o samym telefonie. Dla dzieci telefon to dziś lustro – odbija emocje, które trudno im wyrazić w realnym świecie. W sieci mogą być wysłuchane, zauważone, czasem docenione. W domu często widzą nas w biegu – z laptopem, z telefonem, z tysiącem spraw w głowie. Więc sięgają po swoje okno na świat, w którym ktoś zawsze „odpisze”. Nie każde dziecko z telefonem jest uzależnione. Czasem jest po prostu spragnione uwagi, której nie umie już poprosić wprost. To nie ekran, to brak rozmowy Wielu rodziców mówi dziś: „Dzieci są uzależnione od technologii”. Ale może, zanim to powiemy, warto zapytać siebie, jak wygląda nasz wspólny czas. Czy naprawdę jesteśmy z nimi, gdy jesteśmy „razem”? Pamiętam wieczór, kiedy moja córka przyszła do mnie z pytaniem, a ja tylko mruknęłam „poczekaj chwilę”, scrollując maila. Zanim zdążyłam podnieść wzrok, już jej nie było. Znalazła zajęcie – w telefonie. Nie musiała. Ale dałam jej sygnał, że mnie nie ma. Nie krzyczałam, nie ignorowałam. Po prostu byłam zajęta – zbyt dorosła, zbyt zmęczona, zbyt „zajęta pracą”. Tego nie widać w żadnych statystykach uzależnień, ale to tam, w tych drobnych chwilach, rodzi się dystans. Dzieci w sieci szukają... nas Gdy słyszę historie o dzieciach, które nie potrafią żyć bez telefonu, myślę o tym, że nie każde z nich szuka dopaminy. Niektóre szukają obecności. W sieci łatwiej jest napisać niż powiedzieć. Łatwiej pokazać zdjęcie niż emocję. Dziecko nie potrzebuje wtedy terapii odcięcia od ekranu, tylko kogoś, kto spojrzy na nie z ciekawością, a nie z lękiem. Bo kiedy nastolatek wysyła setne selfie, niekoniecznie „szuka lajków”. Może po prostu chce usłyszeć: „Jesteś ważny. Widzę cię”. Prawdziwe uzależnienie to nie to, że dziecko ciągle ma telefon w ręku. To moment, w którym przesta…

nastolatki-ze-smartfonami-a0b5d6e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dzieci w świetlicy spędzają czas z telefonami. Panie mogłyby się wykazać, zamiast pić kawkę”
type: item
date: 2025-11-28T08:56:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: szkoła
subject: telefon komórkowy dla dzieci
description: Coraz więcej świetlic przypomina poczekalnie z telefonami – dzieci wpatrzone w ekrany, panie zajęte rozmową. Jako rodzice liczymy, że ktoś zorganizuje naszym dzieciom czas, tymczasem one godzinami przewijają filmiki, bo nikt nie proponuje im niczego innego.
encoded: Chciałabym poruszyć temat, który w moim odczuciu dotyczy wielu szkół, choć nie wszyscy rodzice mają odwagę o nim mówić głośno. Chodzi o świetlicę szkolną – miejsce, które powinno być bezpieczną przestrzenią dla dzieci, pełną kreatywnych zajęć, ruchu, zabaw i kontaktu z rówieśnikami. Tymczasem coraz częściej zamienia się w… poczekalnię z telefonami. I niestety, nie jest to wina dzieci. To efekt biernej postawy osób, które – przynajmniej teoretycznie – mają tam organizować czas najmłodszym. „Proszę odebrać dziecko jak najszybciej, bo się nudzi” Ostatnio odebrałam córkę trochę później niż zwykle. Weszłam na świetlicę i zamarłam. Cisza jak makiem zasiał, dzieci porozsadzane po kątach, każde z telefonem w ręku. Jedno ogląda TikToka, drugie gra w jakąś strzelankę, trzecie przewija filmiki z kotami. A panie? Siedzą przy stoliku, popijają kawę i rozmawiają, jakby były na przerwie w pracy biurowej. Nawet nie próbują udawać zainteresowania tym, co robią dzieci. Kiedy spytałam, czy może jest jakaś planszówka, kolorowanka, cokolwiek, usłyszałam półżartem: „Pani kochana, one tylko telefony by chciały”. Naprawdę? Dzieci „tylko telefony by chciały”? A może po prostu nie mają alternatywy? Świetlica to nie przechowalnia Rozumiem, że świetlica nie jest obowiązkowo zajęciami artystycznymi i że panie nie muszą przez cztery godziny organizować występów, konkursów i zabaw ruchowych. Ale chyba nie o to chodzi. Świetlica powinna być choć trochę atrakcyjna. Powinna oferować dzieciom coś więcej niż czekanie na rodzica z telefonem w ręku. Tymczasem moje dziecko wraca do domu i mówi: „Mamo, świetlica jest nudna. Nikt się nami nie zajmuje”. To nie jest pojedynczy przypadek – słyszę to samo od innych rodziców. Dzieci spędzają w świetlicy nawet po trzy godziny dziennie. Trzy godziny przewijania TikToka, bo panie nie mają czasu, ochoty albo pomysłu, by zaproponować coś innego. Czy naprawdę tak trudno się wykazać? Wystarczyłoby tak niewiele. Kilka planszówek. Wspólne rysowanie. Proste zabawy ruchow…

dzieci-w-swietlicy-szkolnej-z-telefonami-41f1428.jpg
width: 1600
height: 1200

Krótka lista prezentów dla dziecka, które ma wszystko. 5 rzeczy, które na pewno nie trafią w kąt
type: item
date: 2025-11-27T12:36:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: prezent dla chłopca
subject: prezent dla dziewczynki
subject: prezenty dla dzieci
description: Zdarza mi się stać przed półką z zabawkami i mieć wrażenie, że wszystko już widziałam. A jednak są prezenty, które potrafią zaskoczyć dziecko nie dlatego, że są drogie, tylko dlatego, że trafiają w prawdziwą potrzebę.
encoded: Kupowanie prezentu dla dziecka, które „ma wszystko”, to niby luksusowy problem, a w praktyce niezła łamigłówka. Widziałam już wiele sytuacji, w których fajny, modny gadżet lądował po tygodniu na dnie skrzyni z zabawkami, bo był tylko kolejną rzeczą do kolekcji. Z czasem nauczyłam się jednego: w takich przypadkach nie wygrywa „więcej”, tylko „mądrzej”. Najlepiej sprawdzają się prezenty, które dają doświadczenie, rozwijają samodzielność albo po prostu wciągają na dłużej, bo rosną razem z dzieckiem. Poniżej macie moją krótką listę pięciu sprawdzonych pomysłów. Wybierałam je tak, żeby nie były sezonową zachcianką, tylko czymś, co realnie zajmuje ręce i głowę na długo. 1. Prezent, który daje przeżycie, a nie kolejna rzecz Nie chodzi mi o wielkie, kosztowne wyjazdy. Czasem wystarczy bilet do parku trampolin, wejściówka na warsztaty LEGO, ceramiki, tańca albo jednorazowa lekcja jazdy konnej. Dziecko, które ma pełną półkę zabawek, zwykle najbardziej pamięta to, co przeżyło, a nie to, co dostało do ręki. Taki prezent ma jeszcze jedną zaletę: buduje poczucie sprawczości. Dziecko uczy się, że radość może pochodzić z doświadczeń, a nie z kolejnego pudełka w pokoju. Jeśli chcecie dodać coś „do ręki”, dorzućcie kartkę z zaproszeniem albo mały gadżet związany z przeżyciem, na przykład rękawiczki do jazdy konnej czy notes do zbierania pieczątek z odwiedzanych miejsc. 2. Kreatywny zestaw „na serio”, który pozwala tworzyć po swojemu Mam słabość do zestawów kreatywnych, ale tylko takich, z którymi zabawa nie kończy się po jednym wieczorze. Najlepsze są te „na poważnie”: dobre farby akwarelowe, porządny szkicownik, miniaturowe narzędzia do modelowania gliny albo zestaw do robienia własnych mydełek. Klucz tkwi w jakości. Dziecko szybko wyczuwa, czy to sprzęt, który pozwoli mu działać jak mały artysta, czy tylko zabawka „do odhaczenia”. Taki prezent nie trafia w kąt, bo daje wolność. Nie narzuca jedynego sposobu zabawy, tylko otwiera drzwi do nowych pomysłów. A jeśli dziecko ma już talen…

prezenty-dla-dziecka-a98d705.png
width: 1600
height: 1200

Really po angielsku: znaczenie, wymowa i praktyczne przykłady
type: item
creator: Elżbieta Żołek
subject: Dziecko
subject: edukacja
subject: nauka języka angielskiego
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, jak poprawnie używać i wymawiać słowo „really po angielsku”, by skutecznie wzmacniać emocje i autentyczność wypowiedzi. Sprawdź praktyczne przykłady!
encoded: Słowo „really” po angielsku służy do podkreślenia szczerości, autentyczności lub wzmacniania wypowiedzi. Najczęściej tłumaczy się je jako „naprawdę” lub „rzeczywiście” , jednak jego rola w zdaniu wykracza poza prosty przekład. Poprawna wymowa „really” to [ˈrɪəli], co warto opanować, aby brzmieć naturalnie w rozmowach. Znajomość niuansów użycia „really” pozwala wyraźniej komunikować emocje i intencje, zarówno w codziennych zwrotach, jak i w bardziej złożonych opiniach. Poznaj praktyczne przykłady oraz wskazówki, jak stosować „really po angielsku” poprawnie, zwłaszcza w odróżnieniu od „very” i formalnych odpowiedników. Znaczenie i tłumaczenia słowa „really” po angielsku Najpopularniejsze tłumaczenia na język polski Słowo „really” po angielsku jest bardzo uniwersalne i często stosowane w różnych kontekstach. Najczęściej tłumaczymy je na polski jako: naprawdę rzeczywiście szczerze W praktyce „really” wzmacnia przekaz lub podkreśla autentyczność wypowiedzi, np. „I really like it” („Naprawdę mi się to podoba”), „She really helped me” („Ona rzeczywiście mi pomogła”) lub „I’m really sorry” („Jest mi szczerze przykro”). W jakich kontekstach używamy „really”? „Really” używamy w dwóch podstawowych celach: Wzmacnianie przymiotników i czasowników – zwrot służy do mocniejszego podkreślenia stanu, emocji lub akcji. Na przykład: „She is really tired” (Ona jest naprawdę zmęczona), „I really enjoyed the movie” (Film naprawdę mi się podobał). Podkreślanie autentyczności, szczerości lub zaskoczenia – słowo pomaga potwierdzić szczerość wypowiedzi („Do you really think so?” – „Naprawdę tak myślisz?”) lub wyrazić zaskoczenie: „Really?” (Serio?). Synonimy i niuanse znaczeniowe „Really” to nie jedyne słowo, którym można wyrazić „naprawdę” w angielskim. Do bliskich synonimów należą: truly – „prawdziwie”, z naciskiem na słuszność, autentyczność (bardziej formalne niż „really”) genuinely – „autentycznie”, „szczerze”, podkreśla szczerość lub autentyczność emocji actually – „właściwie”, „tak nap…

Mama-i-maly-chlopiec-odrabiaja-lekcje-3d790fa.jpg
width: 1600
height: 1200

Pież słowo – znaczenie, błąd i poprawna pisownia pierz
type: item
creator: Elżbieta Żołek
subject: Dziecko
subject: edukacja
subject: język polski
subject: sprawdzian
description: Dowiedz się, dlaczego pież słowo to błąd ortograficzny oraz jak poprawnie stosować formę pierz. Sprawdź zasady, przykłady i praktyczne mnemotechniki!
encoded: Pież – tak pisana forma często pojawia się w internecie i codziennych rozmowach, ale nie znajduje żadnego uzasadnienia w polskiej ortografii ani słownikach. Błąd ortograficzny pież wynika głównie z pomylenia głosek „rz” i „ż”, które brzmią podobnie, lecz zapisywane są według odrębnych zasad. Poprawną wersją pozostaje pierz – czyli tryb rozkazujący od czasownika prać, używany, gdy polecamy komuś zajęcie się praniem. Słowo pierz pełni także funkcję rzeczownika i określa drobne pióra ptasie, stosowane m.in. jako wypełnienie poduszek. Znajomość tej różnicy pozwala uniknąć powielania błędu pież słowo oraz budować poprawne nawyki ortograficzne na co dzień. Czym jest „pież” słowo i skąd bierze się błąd ortograficzny Najczęstsze przyczyny powstania błędu pież Jednym z najczęstszych powodów, dla których pojawia się zapis „pież”, jest fonetyczne podobieństwo głosek „rz” i „ż”. W potocznej wymowie różnice te mogą się zacierać, prowadząc do nieprawidłowego zapisu słowa. Uproszczenia wymowy, typowe zwłaszcza w szybkim, swobodnym mówieniu, sprawiają, że dźwięk „rz” bywa mylony z „ż”. Zjawisko to jest powszechne i dotyczy nie tylko „pierz”, ale wielu innych wyrazów w języku polskim. Naukowcy zwracają też uwagę na psycholingwistyczne mechanizmy, które wpływają na błędny zapis pież słowo. Często zapisujemy wyrazy tak, jak je słyszymy. Gdy dźwięki „rz” i „ż” są dla ucha bardzo podobne, automatycznie powielamy ten błąd w piśmie, kierując się fonetyką zamiast reguł ortograficznych. Wprowadzenie uproszczeń językowych oraz ograniczona znajomość zasad poprawnej pisowni jeszcze bardziej utrudniają poprawne zapamiętanie i stosowanie formy „pierz”. Dlaczego pież to błąd ortograficzny Słowo „pież” nie istnieje w słownikach języka polskiego, co jednoznacznie świadczy o tym, że jest to forma błędna. Ponadto „pież” nie ma żadnego uzasadnienia fonetycznego ani gramatycznego. Jest to niepoprawny zapis wynikający głównie z uproszczeń wymowy i nieznajomości reguł. Błędne użycie „pież” pojawia się za…

Dziewczynka-odrabiajaca-lekcje-ff4166d.jpg
width: 1600
height: 1200

Dobrzy rodzice mają jeden, prosty nawyk. Tak wychowują silne psychicznie dzieci
type: item
date: 2025-11-25T08:54:38.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Dziecko
subject: pewność siebie
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Ceniona amerykańska psycholożka Angela Duckworth ujawnia klucz do wychowania: tylko jeden rodzicielski nawyk może sprawić, że dziecko rozwinie pasję, odporność psychiczną i pewność siebie.
encoded: Według psycholożki Angeli Duckworth z University of Pennsylvania wystarczy jeden prosty nawyk, by wychowanie dziecka przynosiło efekty, które można by opisać jako „książkowe”. W programie The Mel Robbins Podcast ekspertka zwróciła uwagę na znaczenie codziennych obserwacji. Duckworth podkreśla, że sukces dziecka nie zależy od przymusu, dyscypliny ani presji. To, co naprawdę robi różnicę, to… uważne dostrzeganie jego naturalnych zainteresowań. Jej zdaniem kluczem do skutecznego wychowania dziecka jest zauważenie, co spontanicznie przyciąga jego uwagę. W czym lubi się zanurzać? O czym myśli? Co robi wtedy, gdy nikt go nie pilnuje? Takie podejście może okazać się jednym z najważniejszych fundamentów rodzicielstwa. Jeden nawyk, który może zmienić życie dziecka Angela Duckworth, profesorka psychologii i badaczka odporności psychicznej, zauważa, że: „Dobre rodzicielstwo to w dużej mierze zauważanie, o czym myślą twoje dzieci”. Zamiast narzucać dziecku konkretne zajęcia, warto pozwolić mu próbować różnych aktywności i z uwagą śledzić, co naprawdę je pochłania. Jak tłumaczy: „Kiedy zaczynamy dostrzegać, co zaprząta nasz umysł, co spontanicznie przyciąga naszą uwagę, to jest początek odkrywania zainteresowań, które mogą nas uczynić geniuszami w tym, co robimy”. Taki nawyk może nie tylko pomóc dziecku w odnalezieniu swojej pasji, ale także znacząco wpłynąć na jego odporność psychiczną i rozwój emocjonalny. To sedno skutecznych metod wychowawczych. Jak pasja córki zmieniła wszystko Podczas rozmowy z Mel Robbins Angela Duckworth opowiedziała historię swojej córki, Lucy. Dziewczynka nie lubiła odrabiać lekcji i niechętnie ćwiczyła grę na skrzypcach. Jednak matka, zamiast zmuszać ją do obowiązków, zaczęła uważnie obserwować jej zachowanie. „Kiedy zajrzałam do jej iPada, wszystkie zakładki były otwarte na filmach kulinarnych” – przyznała. Lucy czytała też książki kucharskie, a niedługo potem zaczęła pomagać w kuchni. Z czasem trafiła do lokalnej cukierni, gdzie najpierw zmywała nac…

dziewczynka-silna-psychicznie-bd7771b.jpg
width: 1600
height: 1200

To, co dziś widzimy w szkołach, to nie lenistwo. To wypalenie dzieciństwa
type: item
date: 2025-11-24T15:43:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: wychowanie
description: Dorośli mówią, że dzieciom się nie chce. Że są leniwe, niezaangażowane, że wszystko trzeba im powtarzać. A ja patrzę na swoje dziecko i widzę coś innego. Widzę zmęczenie. Nie z nudów – tylko z nadmiaru. To nie lenistwo. To wypalenie dzieciństwa.
encoded: Zmęczenie, którego nie da się odespać Pamiętam, jak wyglądało moje dzieciństwo. Po szkole biegliśmy na podwórko, graliśmy w gumę, budowaliśmy bazy z koców, czasem po prostu leżeliśmy na trawie. Mieliśmy czas. Dziś moje dziecko ma grafik napięty jak dorosły: szkoła, angielski, robotyka, pianino, basen. I choć wiem, że te zajęcia mają rozwijać, coraz częściej mam wrażenie, że one odbierają coś znacznie cenniejszego – przestrzeń na nicnierobienie, na nudę, na bycie po prostu dzieckiem. Kiedy widzę, jak wraca do domu, siada z pustym wzrokiem i mówi „nie chce mi się”, nie widzę lenia. Widzę kogoś, kto jest zmęczony ciągłym działaniem, ocenianiem, porównywaniem. Kogoś, kto nie zdążył jeszcze nauczyć się odpoczywać, a już nauczył się funkcjonować w trybie „muszę”. Dzieci funkcjonują na granicy przeciążenia Niektóre dzieci mają po osiem godzin lekcji, a potem jeszcze korepetycje i prace domowe. Do tego presja rodziców, by mieć „piątki”, i presja szkoły, by być najlepszym. Efekt? Coraz więcej dzieci z objawami, które jeszcze niedawno przypisywaliśmy tylko dorosłym: bóle głowy, bezsenność, problemy z koncentracją, rozdrażnienie, utrata motywacji. Jako psycholog i matka czuję, że to nie jest przypadek. Wypalenie dzieciństwa to zjawisko, o którym mówi się coraz częściej – i które widzimy w naszych domach, szkołach, na placach zabaw. To moment, kiedy dziecko nie czuje już ciekawości, nie cieszy go to, co kiedyś sprawiało radość. Zaczyna przypominać małego dorosłego – przemęczonego, zrezygnowanego, bez energii. Szkoła, która zabiera energię, zamiast ją dawać Ostatnio byłam na zebraniu. Nauczycielka z dumą opowiadała, że klasa realizuje dodatkowy program, że dzieci uczą się „ponad podstawę”. I choć rozumiem dobre intencje, miałam ochotę zapytać: czy ktoś pytał, czy one mają jeszcze siłę? Bo szkoła, która miała być miejscem odkrywania świata, coraz częściej staje się miejscem, gdzie dzieci uczą się przetrwania. Nie uczymy ich, jak myśleć, tylko jak spełniać oczekiwania. Nie pozwala…

To-nie-lenistwo.-Dzieci-po-prostu-maja-dosc-1b2205a.jpg
width: 1600
height: 1200

Zadania domowe na weekend to nie nauka. „Nauczyciele odbierają córce dzieciństwo”
type: item
date: 2025-11-24T12:56:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: szkoła
description: Piszę do was jako mama dziesięcioletniej uczennicy, która zaczęła bać się piątków. Zamiast cieszyć się weekendem, córka siedzi z nosem w zeszytach, bo „pani na pewno sprawdzi”.
encoded: Weekend miał być dla dzieci jak oddech po całym tygodniu. U nas coraz częściej wygląda jak druga zmiana w pracy. W piątek wracamy do domu, robię obiad, a córka nawet nie zdąży opowiedzieć, co było w szkole, bo już wyciąga podręczniki. Zadania domowe na weekend psują rodzinny czas „Mamo, muszę to zrobić teraz, bo jutro nie zdążę” − mówi mi. I tak mija piątek, a potem sobota − między matematycznymi zadaniami a czytanką, a niedziela pod znakiem „dokończymy, bo nie zdążyłyśmy”. Patrzę na nią i czuję złość, ale też bezradność. To dziecko, które ma prawo pobawić się z koleżanką, poleżeć z kotem, pójść na spacer, poleniuchować. Ja pamiętam swoje dzieciństwo. Było trochę obowiązków, jasne, ale weekend był naszym czasem. Dziś mam wrażenie, że szkoła wchodzi nam do domu drzwiami i oknami, zabiera spokój i radość. Niby dobrowolne, a jednak obowiązkowe Najbardziej boli mnie ten fałsz. Słyszymy, że zadania na weekend „nie są obowiązkowe”. Tyle że wszyscy wiemy, jak to wygląda w praktyce. Dziecko przychodzi w poniedziałek i słyszy pytanie: „kto zrobił”. Kto nie zrobił, ten czuje się gorszy. Nikt nie musi tego mówić wprost. Wystarczy spojrzenie, ton głosu, odhaczanie w zeszycie. Potem komentarze w stylu: „widzę, kto pracuje, a kto nie”. I nawet jeśli brak zadania nie obniża oceny, obniża poczucie wartości mojego dziecka. Córka sama mówi: „jak nie zrobię, pani pomyśli, że mi nie zależy”. I robi, mimo że jest zmęczona. Czy to jest nauka odpowiedzialności? Dla mnie to nauka strachu i udawania. A ja nie chcę, żeby ona uczyła się świata pod presją, żeby miała poczucie, że jest wciąż za mało. Dzieci potrzebują odpoczynku, a nie kolejnych zadań Dziecko nie jest maszyną. Ono po całym tygodniu w ławce naprawdę musi odpocząć, pobyć na świeżym powietrzu, ponudzić się, pośmiać. Z tej nudy rodzi się kreatywność, z zabawy rodzą się relacje, z odpoczynku rodzi się siła do uczenia się. Bez tego żadne zadania nie pomogą. Chciałabym, żeby ktoś wreszcie usłyszał rodziców. My nie buntujemy dzieci prz…

zadania-domowe-w-weekend-0f356c7.png
width: 1600
height: 1200

Jak zmienić codzienne mycie zębów w zabawę? Czytelniczki Mamo, To Ja już to wiedzą. Poznaj wyniki testu szczoteczki Philips Sonicare For Kids
type: item
date: 2025-11-23T15:14:11.000Z
subject: Dziecko
subject: Nasze akcje
description: Codzienne mycie zębów może być małą domową rewolucją – pełną śmiechu, kolorów i nowych odkryć. Nasze czytelniczki już wiedzą, jak to zrobić. Oto wyniki testu szczoteczki Philips Sonicare For Kids, która ma jeden prosty cel: zamienić obowiązek w prawdziwą frajdę.
encoded: Każdy rodzic wie, jak ważna jest higiena jamy ustnej. I każdy rodzic wie też, że codzienne mycie małych ząbków… cóż, nie zawsze przebiega w rytmie idealnej współpracy. To naturalne – dzieci szybko tracą zainteresowanie, myją zęby „po łebkach”, a po kilku sekundach marzą już tylko o powrocie do zabawy. Na szczęście da się to zmienić. Wystarczy właściwa motywacja – a tę potrafi dać sprzęt, który nie tylko zachęca, lecz także uczy prawidłowych nawyków. Nasze czytelniczki – a właściwie ich najmłodsi testerzy – miały okazję sprawdzić szczoteczkę soniczną Philips Sonicare For Kids. To urządzenie stworzone specjalnie z myślą o dzieciach i ich rodzicach: kolorowe, z niesamowitą aplikacją, która bawi i uczy jednocześnie, intuicyjne i pełne funkcji, które sprawiają, że higiena jamy ustnej staje się angażującą zabawą. Dzięki niej dobre nawyki pojawiają się naturalnie, niemal mimochodem. Czy szczoteczka zdała egzamin? Co spodobało się dzieciom, a co docenili rodzice? Oto wnioski z naszego testu. Czy szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids idealnie dopasowuje się do potrzeb dzieci? Dopasowanie szczoteczki do umiejętności dziecka to ważna sprawa. Szczoteczka powinna być poręczna i ciekawa. Zapytaliśmy o to testerki. Mój syn od razu ją polubił, przede wszystkim ze względu na atrakcyjny wygląd i możliwość korzystania z aplikacji. Kolorowe motywy i przyjazny design sprawiają, że szczotkowanie staje się dla niego zabawą, a nie obowiązkiem. Dodatkowo aplikacja motywuje go do regularnego mycia zębów, pokazując interaktywnie, jak dokładnie szczotkować zęby i nagradzając postępy. Dzięki temu mój syn nie tylko chętnie używa szczoteczki, ale też uczy się prawidłowych nawyków higieny jamy ustnej w sposób angażujący i przyjemny – ocenia Daria. Czy szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids dobrze leży w dłoni małego dziecka? Małe dłonie potrzebują sprzętu, który daje poczucie pewności i komfortu. Dobrze zaprojektowana szczoteczka potrafi zdziałać cuda – sprawić, że maluch chętniej…

HX635211-EAN-8720689045476-Zdjecie-8-59013b2.jpg
width: 2400
height: 1837

Dzieci nie wyrabiają z nauką. „Syn uczył się dwa dni, weekend zmarnowany”
type: item
date: 2025-11-22T11:00:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: nauka
subject: szkoła podstawowa
description: Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła zapomniała, że dzieci to tylko dzieci. Mój syn nie ma już czasu na odpoczynek, zabawę ani rodzinne weekendy – wszystko kręci się wokół nauki.
encoded: Mój syn chodzi do piątej klasy i mam wrażenie, że szkoła pochłonęła całe jego życie. Zamiast cieszyć się wolnym czasem, siedzi godzinami nad książkami. Nauka zamiast dzieciństwa W jednym tygodniu potrafi mieć pięć sprawdzianów, a do tego dochodzą poprawki, kartkówki i prezentacje. Nie ma dnia, żeby nie siedział przy biurku do późnego wieczora. Zawsze powtarzałam, że nauka jest ważna, ale to, co się dzieje teraz, to przesada. Nauczyciele zachowują się tak, jakby ich przedmiot był jedynym, który się liczy. Każdy wymaga, każdy coś zadaje, każdy chce, żeby dziecko było świetne akurat w jego dziedzinie. A dzieci? Już nie mają siły. Weekend w książkach zamiast z rodziną Ostatni weekend spędziliśmy w domu, choć mieliśmy jechać do babci. Syn błagał, żeby nie jechać, bo „musi się uczyć”. Przez dwa dni siedział nad zeszytami. W niedzielę wieczorem płakał, bo mimo tylu godzin nauki i tak nie zdążył wszystkiego powtórzyć. Ja też płakałam, bo czułam bezsilność. Co z tego, że mu tłumaczę, że odpoczynek też jest ważny, skoro szkoła wymaga jak na studiach? Nie możemy już nic planować. Każdy weekend to przygotowania do kolejnych testów. Nie ma spacerów, kina ani wspólnego pieczenia ciasteczek. Nie ma zwykłego dzieciństwa. Widzę, że syn traci zapał, że nauka przestała go interesować. Dla niego to już tylko obowiązek i stres. Czy naprawdę o to chodzi w edukacji? Nie jestem przeciwniczką szkoły. Chcę, żeby moje dziecko się rozwijało, żeby poznawało świat i uczyło się mądrych rzeczy. Ale nie w takim tempie, nie kosztem zdrowia i psychiki. Widzę, że jest przemęczony, że boli go głowa, że ma problemy ze snem. Czasem mówi: „Mamo, chciałbym po prostu nic nie robić przez jeden dzień”. Czy naprawdę o to chodzi w edukacji? Czy szkoła nie powinna uczyć też odpoczynku, współpracy, umiejętności życia, a nie tylko wkuwania na pamięć? Dzieci nie są robotami, nie można ich ciągle gonić. Bo w końcu przestaną biec. W rozmowach z innymi rodzicami słyszę to samo – wszyscy mamy wrażenie, że nasze dzieci …

zmeczony-uczen-3a6cf99.jpg
width: 1600
height: 1200

„Współczesne pokolenie nie przetrwa”. Ten rysunek ucznia to cios w samo serce
type: item
date: 2025-11-22T05:00:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: rodzice
subject: samodzielność dziecka
subject: szkoła
subject: wychowanie
description: Nauczycielka klas 1–3 z małej szkoły podstawowej poprosiła uczniów o zwykłe zadanie plastyczne: rysunek, jak pomagają rodzicom w domu. To, co zobaczyła, zasmuciło ją. „Miałam wrażenie, że patrzę na dzieci, które nie wiedzą, czym jest obowiązek” – pisze w liście do redakcji.
encoded: Nauczycielka przyznaje, że zadanie miało być proste i przyjemne. Żadnych ocen, żadnej presji – zwykła praca o codziennych czynnościach. „Myślałam, że zobaczę rysunki dzieci odkurzających, podlewających kwiatki, nakrywających do stołu. To standardowe rzeczy, o których opowiadały mi pierwszaki jeszcze kilka lat temu” – tłumaczy. Tymczasem już w pierwszych minutach lekcji dzieci zaczęły zgłaszać pytania, które ją sparaliżowały: „Proszę pani, ale co to znaczy pomagać w domu?” „A jakie prace pani ma na myśli?” „A to można tak robić bez mamy?”. Niektóre dzieci patrzyły na nią kompletnie zagubione – jakby słowo obowiązek było pojęciem z innej epoki. „Poczułam, że ten temat ich przerasta. Jakby nigdy wcześniej nie zetknęły się z myślą, że mogą być częścią domowej machiny, a nie tylko jej pasażerami” – opisuje. Rysunki, które uderzają jak policzek Kiedy prace zaczęły spływać, zrobiło się jeszcze gorzej. „Myślę, że tak z połowa klasy narysowała… nic konkretnego. Jedno dziecko narysowało siebie leżącego na kanapie, a obok mamę z mopem. Inne – tatę gotującego obiad, a siebie grającego na tablecie. Ktoś narysował robot sprzątający. To było dla niego ‘pomaganie w domu’, bo ‘robot pomaga mamie’” – pisze nauczycielka. Najbardziej zapadł jej w pamięć rysunek chłopca, który narysował, jak leży przed telewizorem. Tyle, po prostu leży. „Kiedy go zapytałam, jak pomaga w domu na tym rysunku, odpowiedział: ‘Mama mówi, że mam nie przeszkadzać’. I to był cios w samo serce” – wyznaje. „Jeśli będziemy wyręczać dzieci na każdym kroku, to kto je nauczy życia?” Nauczycielka przyznaje, że nie chodzi o to, by obciążać najmłodszych obowiązkami ponad siły. Chodzi o to, by dać im poczucie sprawczości i odpowiedzialności. „Widzę, że współczesne pokolenie często nie wie, jak zasznurować buty, jak posprzątać po sobie, jak przygotować sobie kanapkę. Wszystko robią za nich dorośli – z poczucia troski, ale też z pośpiechu. Bo łatwiej, bo szybciej, bo ‘niech ma lekkie dzieciństwo’. A później te dzieci wchod…

rysunki-uczniow-zaskoczyly-nauczycielke-81677a8.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamknęli drzwi do szkoły o 8:01. Dzieci płakały pod bramą
type: item
date: 2025-11-20T09:45:51.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: szkoła podstawowa
description: Spóźnili się o minutę. Stałam i patrzyłam, jak kilkuletnie dzieci z plecakami na ramionach płaczą przed zamkniętą bramą szkoły. Wtedy pomyślałam: coś tu poszło bardzo nie tak.
encoded: Zawsze myślałam, że szkoła to miejsce, które ma wspierać, uczyć empatii i pokazywać dzieciom, że błędy się zdarzają. Ale tego poranka zobaczyłam coś, co długo nie dawało mi spokoju. Była ósma rano, zima, ślisko, korki większe niż zwykle. Rodzice w pośpiechu odprowadzali dzieci, próbując zdążyć przed dzwonkiem. O 8:01 drzwi zostały zamknięte. I nie, to nie przenośnia. Na początku myślałam, że to żart albo jakieś chwilowe nieporozumienie. Ale nie – pani woźna, powołując się na polecenie dyrekcji, odmówiła wpuszczenia dzieci. Zasady są zasadami – powiedziała. Obok mnie stało kilkoro rodziców. Jedno z dzieci tuliło się do mamy, inne pociągało nosem, powtarzając: „Proszę, ja nie chcę być spóźniony”. Ten widok rozdzierał serce. Bo przecież to nie te dzieci wsiadają do samochodu, nie one stoją w korkach, nie one przeliczyły czas źle o minutę. Dyscyplina czy bezduszność? Rozumiem, że szkoła potrzebuje zasad. Sama uczę moje dzieci punktualności, odpowiedzialności i szacunku do innych. Ale w tym wszystkim zapomnieliśmy o jednym – o człowieku. Nie da się wychować dziecka w poczuciu bezpieczeństwa, jeśli system uczy je, że za minutę spóźnienia spotka je kara. Zamiast empatii – wstyd. Zamiast rozmowy – chłodna konsekwencja. Tego dnia dyrektorka tłumaczyła w komunikacie na Librusie, że „to element dyscypliny” i że „rodzice muszą być odpowiedzialni”. Ale czy naprawdę dyscyplina to zamknięte drzwi przed płaczącym siedmiolatkiem? Dzieci uczą się nie tylko z podręczników Nie chodzi o samą bramę, tylko o komunikat, jaki płynie z takich decyzji. Dzieci uczą się świata przez to, co widzą. Jeśli widzą surowość bez zrozumienia, uczą się, że świat jest miejscem, w którym błąd oznacza wykluczenie. I potem, gdy dorosną, będą się bały próbować. Bały prosić o pomoc. Bały się przyznać, że nie zdążyły. To nie jest nauka punktualności. To lekcja wstydu. Znam mamy, które po tej sytuacji pisały do wychowawców z pytaniem, czy naprawdę nie da się tego rozwiązać inaczej. Jedna z nich dostała odpowiedź…

rodzic-odprowadzajacy-dziecko-do-szkoly-a101ede.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
type: item
date: 2025-11-19T09:16:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: pewność siebie
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Przez lata byłam przekonana, że dobra matka to ta, która chroni swoje dziecko przed wszystkim. I tak też robiłam – na każdym kroku. Dopiero jedno zdanie znajomej psycholożki sprawiło, że musiałam przyznać sama przed sobą, że mój strach stał się dla syna klatką. A „ryzykowna” zabawa, przed którą tak go broniłam, okazała się kluczem do jego pewności siebie.
encoded: Byłam matką helikopterem – i byłam z tego dumna Mój syn ma sześć lat i dopiero teraz widzę, jak bardzo trzymałam go pod kloszem. Na placu zabaw stałam tuż za nim, trzymałam rękę na drabince, zanim jeszcze zdążył postawić stopę. Nie pozwalałam mu zbiegać z górki, bo „może się przewrócić”. Nie pozwalałam samodzielnie nalewać mleka do płatków – „bo zaleje stół”. Gdy chciał kroić banana do sałatki, od razu go wyręczałam – „bo się zatnie”. Wtedy wydawało mi się, że robię dobrze. Że tak właśnie wygląda troska. Aż pewnego dnia powiedziałam o tym wszystkim znajomej psycholożce. Spojrzała na mnie spokojnie i wypowiedziała jedno zdanie, które zostało mi w głowie do dziś: „Pewne siebie dzieci to te, którym rodzice pozwalają podejmować ryzyko” – powiedziała. To zdanie zabolało. Bo zrozumiałam, że ja mojego syna nie wspierałam – ja go ograniczałam. Pierwszy krok ku samodzielności – dosłownie Postanowiłam spróbować. Zaczęłam od placu zabaw, który dotąd był dla mnie polem minowym. Tym razem stanęłam kilka kroków dalej. Pozwoliłam mu wspiąć się na wyższą drabinkę – samemu. Bez moich rąk tuż obok pleców. Patrzyłam, jak ostrożnie stawia nogi, jak skupia się bardziej niż kiedykolwiek. I kiedy zjechał ze zjeżdżalni, obrócił się do mnie z miną, której nie zapomnę. Mieszanina dumy, odwagi i czegoś jeszcze – czegoś, czego wcześniej u niego nie widziałam. To był pierwszy sygnał, że idziemy w dobrą stronę. Zmiany zaczęły się w codzienności Dziś w naszej codzienności „ryzykownych” sytuacji jest więcej. Zjeżdżanie z wysokich zjeżdżalni, wspinanie po drabinkach, mieszanie owsianki pod moją lekką kontrolą, nalewanie wody z dzbanka, pomoc przy krojeniu owoców czy warzyw do sałatki, ścielenie łóżka. Nic wielkiego, a jednak dla dziecka – cały świat. I najważniejsze: mój syn przestał się bać próbować. A ja przestałam bać się, że każda próba to katastrofa. „Nie poznaję syna” – i to najpiękniejszy komplement, jaki mogę sobie dać Dziś widzę chłopca, który podejmuje decyzje, szuka rozwiązań, chce dział…

dziecko-bawi-sie-na-placu-zabaw-f555836.jpg
width: 1600
height: 1200

Zabrałam dziecku telefon na weekend. Nie spodziewałam się, co usłyszę w niedzielę
type: item
date: 2025-11-18T15:25:00.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: telefon
subject: wychowanie
description: Zabrałam dziecku telefon na weekend i myślałam, że będzie bunt, fochy i dramat. Tymczasem w niedzielę usłyszałam zdanie, które zapamiętam do końca życia.
encoded: Nie planowałam żadnego eksperymentu wychowawczego. Po prostu w piątek po południu, kiedy znów zobaczyłam mojego syna z nosem w ekranie, coś we mnie pękło. „Oddaj mi ten telefon. Do poniedziałku” – powiedziałam tonem, który nie znosił sprzeciwu. I wtedy zaczęło się coś, co w moim domu dawno się nie wydarzyło – cisza. Ale taka dobra cisza, w której nagle słychać siebie nawzajem. Pierwsze godziny: jak po odstawieniu cukru Początek był trudny. Naprawdę trudny. Syn (12 lat) przeszedł przez wszystkie fazy od zaprzeczania po wściekłość. „Ale mamo, wszyscy grają!”, „Stracę strike'a!”, „Nie mam jak napisać do znajomych!” – te argumenty zna każda matka współczesnego dziecka. Sama czułam się winna. Bo przecież telefon to nie tylko gry, ale też kontakt z klasą, z kolegami, z całym światem. Tyle że z czasem miałam wrażenie, że ten świat wciągnął go do środka jak bagno. Wieczorem jeszcze próbował mnie przekonać, że musi sprawdzić coś „na szybko”, ale gdy odmówiłam, usiadł na kanapie. I po raz pierwszy od dawna… po prostu siedział. Sobota bez powiadomień Obudziłam się i nie usłyszałam charakterystycznego dźwięku powiadomień. Żadnego TikToka, żadnych rolek, żadnych dźwięków z gier. W kuchni zastałam syna, który jadł płatki i... rozmawiał. O pogodzie, o psie sąsiadki, o tym, że w szkole będzie konkurs z matematyki. Mało znaczące rzeczy, ale poczułam coś, co trudno opisać – spokój. Potem wyszliśmy na spacer. Nie robił zdjęć, nie biegł przodem, żeby nagrać coś na Insta. Szliśmy razem. Śmialiśmy się, wygłupialiśmy, a ja zobaczyłam jego twarz bez tego charakterystycznego skupienia na ekranie. To było jak cofnięcie się w czasie – do momentu, gdy był mały i wszystko jeszcze było proste. Niedziela: rozmowa, której się nie spodziewałam W niedzielę po południu usiedliśmy razem w kuchni. Ja z kawą, on z herbatą. Spojrzał na mnie i powiedział: „Mamo, wiesz co? Bez telefonu głowa mniej mi buczy”. Zamarłam. To jedno zdanie było jak kubeł zimnej wody. Bo ja, dorosła, czuję dokładnie to samo, gdy …

Zabralam-dziecku-telefon--6883880.jpg
width: 1600
height: 1200

Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
type: item
date: 2025-11-18T13:29:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: urodziny dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Chciałam, żeby urodziny mojej córki były pełne radości i zwykłej dziecięcej beztroski. Zamiast tego zobaczyłam, jak jedno niewinne zaproszenie uruchomiło lawinę przykrych słów, a moja córka została odrzucona. Najbardziej boli postawa dorosłych, którzy wolą bronić obrazu idealnego dziecka niż zmierzyć się z prawdą.
encoded: Szanowna Redakcjo, piszę, bo cały czas siedzi mi w głowie sytuacja, która spotkała moją córkę Majkę (imię zmienione − red.). Chciała zrobić coś dobrego, a wyszło tak, że została zraniona – i to nie tylko przez dzieci, lecz także przez dorosłych. Odrzucenie tylko dlatego, że zaprosiła niewłaściwego kolegę Maja szykowała się do swoich urodzin z ogromną radością. Rozdała zaproszenia wszystkim dziewczynkom z klasy, a do tego zaprosiła swojego przyjaciela Marcela (imię zmienione − red.) – chłopca, z którego część klasy się śmieje. Ona jednak zawsze go broniła i traktowała jak równego sobie. Niedługo później usłyszała na szkolnym korytarzu rozmowę: jedna z najpopularniejszych uczennic, prymuska, powiedziała głośno: „Nie przyjdę, bo będzie Marcel”. Słyszała to prawie cała klasa, a także sam Marcel. Wyobrażam sobie, jak musiało to zaboleć oboje. Kilka dni później napisałam do mamy tej dziewczynki, pytając, czy jej córka przyjdzie na urodziny. Odpowiedziała krótko, że nie może. Wtedy opisałam, co wydarzyło się w szkole. Myślałam, że okaże chociaż odrobinę zainteresowania, że spróbuje wyjaśnić sytuację. Zamiast tego odpisała mi, żebym nie oczerniała jej dziecka, bo ono „nigdy by tak nie postąpiło”. Najbardziej zabolała mnie postawa dorosłych Od tamtej pory matka tej dziewczynki jest obrażona. Co gorsza, przyjaciółki prymuski – te, które często ją naśladują – również odmówiły przyjścia na urodziny mojej Majki. A matka tej dziewczynki próbowała wmówić, że moje dziecko coś źle usłyszało, a nawet że Marcel też kłamie. Zastanawiam się, co się dzieje z rodzicami. Dlaczego tak wiele osób woli wierzyć ślepo w to, że ich dziecko jest idealne, zamiast chociaż spróbować spojrzeć na sytuację z dwóch stron? Przecież wystarczyłoby porozmawiać, zapytać innych, ustalić, co naprawdę się wydarzyło. Tu jednak nie było na to żadnej chęci. Poczułam się potraktowana jak kłamca. Moje dziecko również. A przecież sygnały o niewłaściwym zachowaniu powinny być dla rodzica okazją do rozmowy, do wychowan…

urodziny-2-200629f.png
width: 1600
height: 1200

„Nie chce mi się” – motto pokolenia alfa. Rodzice płacą, bo nie mają wyjścia
type: item
date: 2025-11-18T07:41:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: nastolatki
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Zamiast tornistra – iPhone, zamiast zeszytu – notatki w chmurze, zamiast ambicji – obojętność. Pokolenie alfa ma w nosie szkołę, a rodzice coraz częściej płacą za coś, co powinno być obowiązkiem, a nie fanaberią.
encoded: Pamiętam, jak mama mówiła: „Ucz się, bo nikt za ciebie życia nie przeżyje”. Dziś, kiedy patrzę na uczniów z rocznika 2012+, mam wrażenie, że to zdanie przestało mieć sens. Oni już nie chcą się uczyć – i nie dlatego, że są leniwi. Po prostu nie widzą w tym żadnego sensu. Szkoła jest dla nich jak relikt sprzed epoki TikToka – nudna, przewidywalna i kompletnie nieprzystająca do rzeczywistości, w której żyją. A my, rodzice, zamiast trzymać granice, coraz częściej... otwieramy portfele. „Mamo, zapłać, bo pani się czepia” Zaczyna się niewinnie. Nauczycielka prosi o poprawę sprawdzianu, dziecko wraca ze spuszczoną głową. „Nie umiem tego”, „to głupie”, „ta baba się czepia”. Jeszcze kilka lat temu wielu z nas usiadłoby obok i spróbowało wytłumaczyć równania. Teraz coraz częściej słyszę od znajomych: „Nie mam na to czasu, zapisałam go na korepetycje”. I tak z miesiąca na miesiąc, z klasy na klasę, rośnie biznes prywatnych lekcji, korepetycji, kursów online. Szkoła przestała być miejscem nauki, stała się punktem odbioru świadectw. A rodzice – sponsorami tej całej fikcji. Znam mamę, która wydała już ponad dwa tysiące złotych miesięcznie na prywatne zajęcia z matematyki i angielskiego dla syna z czwartej klasy. I choć chłopiec dostaje same piątki, ona przyznaje: „On się tego nie uczy. On to po prostu odtwarza. Jak robot. Zero ciekawości, zero zaangażowania”. Pokolenie, które wszystko ma – i niczego nie chce Dzieci z pokolenia alfa dorastały w świecie, w którym wszystko jest dostępne natychmiast. Filmy na żądanie, zakupy jednym kliknięciem, odpowiedzi w sekundę dzięki ChatGPT czy Google. Mają więc w sobie naturalne przekonanie, że świat istnieje po to, by im ułatwiać. Szkoła – z podręcznikami, nudnymi lekcjami i archaicznymi zasadami – jest dla nich jak Windows 95 w epoce iPhone’ów. Nie ma w niej emocji, bodźców, błyskotek. Nie ma wow. A skoro czegoś nie da się przesunąć palcem, to znaczy, że nie warto się tym zajmować. Nie winię ich. Winię nas – dorosłych. Bo to my daliśmy im te…

rewolucja-w-szkole-ba576eb.jpeg
width: 6048
height: 4024

Dziecko nie potrzebuje kary. Potrzebuje zobaczyć twoją twarz
type: item
date: 2025-11-16T19:00:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: wychowanie
description: Czasem nie trzeba krzyku ani kary. Wystarczy spojrzenie – takie prawdziwe, uważne, bez pośpiechu. Dzieci nie uczą się z tego, co im mówimy, tylko z tego, jak na nie patrzymy.
encoded: Było popołudnie jak wiele innych. Zmęczenie, praca, szybki obiad, sterta prania. A potem – ten moment, kiedy mój syn rozlał sok na nową kanapę. Zanim zdążył coś powiedzieć, ja już czułam, jak wzbiera we mnie fala złości. Sięgnęłam po telefon, żeby „złapać dystans”, przewinąć coś, odpocząć. I wtedy on powiedział cicho: – Mamo, nawet nie spojrzysz? I to zdanie przebiło się przez wszystkie warstwy zmęczenia, irytacji i codziennego szumu. Bo miał rację. Kara nie uczy – oddala Zbyt często myślimy, że dziecko czegoś się nauczy, gdy „poczuje konsekwencje”. Że jeśli na chwilę je odrzucimy, zamkniemy w pokoju, zabierzemy tablet czy ulubioną zabawkę – to zrozumie. Ale prawda jest inna: dziecko nie potrzebuje kary. Potrzebuje kontaktu. Kiedy dziecko robi coś, co nas złości, ono nie „źle się zachowuje”. Ono po prostu sobie nie radzi. A my, zamiast mu pomóc, często odbieramy to osobiście – jakby jego krzyk, bunt czy przewracanie oczami było wymierzone w nas. Tymczasem ono mówi: „Zobacz mnie. Nie wiem, co z tym zrobić”. A my – sięgamy po ekran. Twarz matki to pierwsze lustro To, jak patrzymy na dziecko, jest dla niego pierwszym lustrem. Zanim nauczy się mówić, czytać, pisać – uczy się z naszych spojrzeń. Z tego, czy w naszych oczach widzi akceptację, złość, czy może pustkę, bo akurat przeglądamy coś w telefonie. Nie chodzi o to, żeby nigdy nie używać telefonu przy dzieciach. Chodzi o to, by one nie miały poczucia, że ekran jest ważniejszy niż one. Bo jeśli codziennie zamiast ich twarzy widzą nasze pochylone głowy, to z czasem przestają mówić. Przestają próbować. Znam to uczucie. Sama nie raz odsuwałam wzrok, kiedy czułam, że nie dam rady rozmawiać, tłumaczyć, reagować spokojnie. Ale to, co najbardziej zmienia dziecko, to nie doskonałe wychowanie, tylko nasza obecność. Zamiast kary – ciekawość Zauważyłam, że największe zmiany w moim domu zaczęły się wtedy, gdy przestałam pytać: „Dlaczego to zrobiłeś?”, a zaczęłam pytać: „Co się stało?”. Bo to zupełnie inne pytania. Pierwsze osądza…

Dziecko-nie-potrzebuje-kary-b53f930.jpg
width: 1600
height: 1200

Zamiast zadawać prace domowe, wybrała inny sposób. „Syn boi się chodzić do szkoły”
type: item
date: 2025-11-16T15:00:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: edukacja
subject: szkoła
description: Temat prac domowych nie cichnie, a pedagodzy sami nie wiedzą, jak zachęcić uczniów do systematycznej nauki. Ale nowy sposób jednej z nauczycielek z trzeciej klasy wzbudził ogromne emocje wśród rodziców. Zamiast zadawać ćwiczenia do domu – robi kartkówki. I to regularnie.
encoded: Pani Anna, mama ośmioletniego Kuby, przyznaje, że od początku roku szkolnego jej syn bardzo się zmienił. „Zawsze lubił szkołę, nie było problemu z nauką. Ale od września codziennie wraca ze szkoły zestresowany. Wystarczy, że wspomnę o lekcjach, a on zaczyna płakać. Okazało się, że pani, zamiast zadawać prace domowe, postanowiła robić krótkie kartkówki z ostatnich tematów. Tłumaczyła to tym, że dzieci mają się uczyć systematyczności. Tylko że mój syn od tamtej pory boi się każdej lekcji”. Rodzice nie mają nic przeciwko nauce, ale sposób, w jaki wprowadzono tę „metodę”, budzi wiele kontrowersji.: „Nikt nas o tym wcześniej nie uprzedził. Nagle dzieci zaczęły dostawać kartkówki nawet po dwa razy w tygodniu. A to jest 3 klasa! Nauczycielka mówi, że to tylko kilka pytań, że to forma powtórzenia. Ale proszę mi uwierzyć – dla ośmiolatka każda taka sytuacja to ogromny stres”. „To nie liceum, tylko podstawówka” Wielu rodziców uważa, że taki system może zniechęcić dzieci do szkoły już na samym początku ich edukacji. „To nie liceum, tylko trzecia klasa” – mówi pani Anna. „Dzieci dopiero uczą się, czym jest nauka, odpowiedzialność. A one czują, że każdy dzień to test. Zamiast cieszyć się z odkrywania nowych rzeczy, boją się pomyłek” – dodaje. Część rodziców próbowała rozmawiać z nauczycielką, ale – jak twierdzą – spotkali się z niezrozumieniem: „Usłyszeliśmy, że to dla dobra dzieci, że mają się nauczyć samodzielności i radzenia sobie z emocjami. Ale proszę powiedzieć, jak ośmioletnie dziecko ma radzić sobie ze stresem, skoro nawet dorośli często tego nie potrafią?”. „Dzieci nie są małymi dorosłymi” Nie chodzi o to, żeby dzieci nie ponosiły żadnych konsekwencji czy żyły w bańce bez wymagań. Problem w tym, że coraz częściej szkoła przypomina wyścig, a nie miejsce nauki. Ośmiolatki traktuje się jak uczniów liceum – testy, oceny, rywalizacja. Zamiast wzmacniać ciekawość i radość z nauki, wzmacnia się lęk przed porażką. „Kuba teraz codziennie pyta, czy będzie kartkówka” – mówi pani A…

smutny-uczen-podczas-lekcji-a5b7748.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wróciła ze szkoły głodna”. Rodzice nie czytają regulaminów, a dzieci cierpią
type: item
date: 2025-11-15T17:00:22.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: obiad dla dziecka
subject: pieniądze
subject: rodzice
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Do naszej redakcji napisała mama uczennicy pierwszej klasy, która przyznała, że zapomniała opłacić obiady w szkole. Jak twierdzi, dziecko cały dzień spędziło głodne, bo panie ze stołówki odmówiły wydania posiłku. „Nie sądziłam, że to tak działa. Myślałam, że można zapłacić później” – pisze kobieta.
encoded: „Myślałam, że to tylko formalność” Moja córka dopiero zaczęła szkołę. Wciąż uczymy się nowego rytmu dnia, a ja próbuję ogarnąć wszystkie sprawy – prace domowe, wywiadówki, a do tego jeszcze obiady. Wiedziałam, że trzeba je opłacać z góry, ale przyznam szczerze – nie doczytałam dokładnie regulaminu. Myślałam, że jak przeleję pieniądze kilka dni później, to nic się nie stanie. Kiedy po pracy odebrałam córkę, od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Była markotna, zmęczona i od razu powiedziała: „Mamo, byłam dziś głodna, bo pani powiedziała, że nie mogę zjeść obiadu”. Było mi potwornie przykro. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę odmówiono dziecku jedzenia. „Rozumiem zasady, ale gdzie empatia?” Następnego dnia poszłam do szkoły porozmawiać z paniami ze stołówki. Usłyszałam, że obowiązują zasady – jeśli nie ma wpłaty, dziecko nie jest na liście i nie może dostać obiadu. Wszystko jest zapisane w regulaminie. Owszem, podpisałam go, ale nie przypuszczałam, że to oznacza aż taką dosłowność. Czy naprawdę nikt nie mógł przymknąć oka, skoro dziecko miało tylko jeden dzień przerwy w opłacie? Rozumiem, że szkoła musi mieć porządek, że kuchnia działa według list i budżetu, ale gdzie w tym wszystkim jest zwykła ludzka empatia? To nie był mój zły zamiar, tylko zwykłe zapomnienie. Czy naprawdę w takiej sytuacji trzeba karać dziecko? Od redakcji: regulamin kontra empatia Zasady dotyczące stołówki szkolnej mogą wydawać się surowe, ale mają swoje uzasadnienie. Posiłki są zamawiane i przygotowywane zgodnie z liczbą opłaconych obiadów. Jeśli dziecko nie jest na liście, kuchnia nie może doliczyć porcji, bo wiąże się to z kosztami, za które ktoś musi zapłacić. Wielu rodziców przyznaje, że podobne sytuacje wynikają po prostu z braku wiedzy. W pośpiechu podpisują dokumenty, nie czytając ich dokładnie, a potem oburzają się na konsekwencje. Tymczasem szkoła – choć powinna reagować z empatią – nie ma możliwości łamania ustalonych zasad. Historia tej mamy pokazuje, jak ważne jest, by rodzice rzeczy…

dziewczynka-nie-dostala-w-szkole-obiadu-a74cd7c.jpg
width: 1600
height: 1200

Evrēe IMMU NIGHT – śpij dobrze… skóro!
type: item
date: 2025-11-15T08:05:14.000Z
subject: Dziecko
subject: Rodzice
description: Suche powietrze, smog, klimatyzacja, niebieskie światło, stres czy szybkie tempo życia – wszystkie te czynniki negatywnie odbijają się na kondycji skóry. Dlatego tak ważne jest, by jak najprecyzyjniej odpowiadać na jej aktualne potrzeby, a pielęgnację dostosować do dobowego cyklu odnowy. Ponieważ naturalne procesy regeneracji skóry najlepiej przebiegają nocą, warto je wspomóc odpowiednimi kosmetykami – na czele z Intensywnie regenerującym nocnym kremem do twarzy od polskiej marki evrēe.
encoded: Skóra, podobnie jak cały organizm, podlega rytmowi dobowemu. To wewnętrzny zegar sterujący procesami fizjologicznymi. Wieczór i noc to dla niej czas magicznej regeneracji: zwiększa się podział komórek, naprawiane są uszkodzenia DNA, wspomagana jest synteza kolagenu. Dzieje się tak, ponieważ wzrost poziomu melatoniny (silny antyoksydant) i spadek kortyzolu (hormonu stresu) tworzą idealne warunki dla naturalnej odnowy. Warto to wykorzystać i sięgnąć po skuteczny krem ‘na noc’ – taki jak IMMU NIGHT od evrēe. evrēe IMMU NIGHT to nocna pielęgnacja #ForEvreeWoman stworzona zgodnie z nurtem dobowego cyklu regeneracji skóry. Wyselekcjonowane składniki aktywne wspomagają jej naturalne procesy odnowy, a funkcjonalny zapach ma za zadanie wspierać wieczorny relaks i jakość snu. Zawarty w kremie ProRenew Complex™ wzmacnia mikrobiom, poprawia nawilżenie i przywraca funkcje barierowe, a antyoksydanty opóźniają procesy starzenia, wspierają regenerację naskórka, pomagają utrzymać odpowiedni poziom nawilżenia i zdrowy koloryt. Formułę uzupełnia roślinny skwalan, który imitując naturalne lipidy, odbudowuje barierę hydrolipidową i wygładza i zmiękcza skórę. Jak działa evrēe IMMU NIGHT? Noc w noc: zmniejsza widoczne oznaki zmęczenia, rozjaśnia i przywraca zdrowy wygląd, nawilża i ujędrnia, zwiększa elastyczność i wygładza zmarszczki, łagodzi i koi podrażnienia, niweluje skutki o wpływu światła niebieskiego na skórę. Efekt rano? Gładka, wypoczęta i promienna cera gotowa na nowy dzień! evrēe IMMU NIGHT Intensywnie regenerujący nocny krem do twarzy, 45 ml/49,99 zł Materiał promocyjny marki evrēe

Immu-night-prasa-5c35214.jpg
width: 500
height: 334

Sypią się plany lekcji w szkołach, a dzieci sobie bimbają. „Biologii nie było już 3 tygodnie”
type: item
date: 2025-11-14T11:12:30.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Dziecko
subject: nauczyciel
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Do redakcji napływa coraz więcej listów od rodziców zaniepokojonych chaosem w szkołach. Lekcje są odwoływane w ostatniej chwili, a dzieci coraz częściej, zamiast się uczyć, oglądają filmy albo siedzą w świetlicy.
encoded: „Zaczynam się martwić, bo moje dziecko każdego dnia wraca z tą samą informacją – znowu nie było lekcji” – pisze pani Marzena z Lublina. W jej liście, który trafił do naszej redakcji, widać frustrację, ale też bezradność wobec sytuacji, która staje się coraz bardziej powszechna. Coraz więcej pustych godzin „Biologii nie było już trzy tygodnie, matematyka przepadła dwa razy, a historia została odwołana, bo nauczyciel jest na zwolnieniu. Dzieci mają po kilka okienek dziennie i mówią, że to fajnie, bo mogą wcześniej wrócić do domu. Ale czy naprawdę to jest powód do radości?”. W ostatnich tygodniach podobne sygnały spływają z wielu szkół w całej Polsce. Rodzice mówią wprost – plany lekcji się sypią, a z zajęć wypada coraz więcej godzin. Przyczyn jest wiele: choroby nauczycieli, brak zastępstw, wakaty po odejściach do innych zawodów. Ale to, co szczególnie niepokoi, to sposób, w jaki szkoły radzą sobie z tym kryzysem – często nie radzą sobie wcale. Zamiast lekcji – film lub „czas wolny” „Syn wraca ze szkoły i mówi, że oglądali film na języku angielskim, bo pani miała sprawy w sekretariacie. Tydzień później zamiast matematyki znów film, tym razem przyrodniczy. Ja rozumiem, że zastępstwa się zdarzają, ale to już przesada” – pisze inny rodzic. Z rozmów z nauczycielami wynika, że problem nie leży wyłącznie po stronie dyrekcji. Często nie ma komu prowadzić lekcji, bo nauczycieli po prostu brakuje. Ci, którzy zostali, są przeciążeni i zmęczeni. Zastępstwa trafiają do przypadkowych osób – pedagogów, bibliotekarzy, czasem pracowników administracji. W efekcie uczniowie spędzają coraz więcej czasu na „luźnych” godzinach. „Dzieci się cieszą, bo mają mniej nauki, ale ja widzę, jak spada ich poziom wiedzy i motywacji. Zadaję pytania o ostatnie tematy, a one nie wiedzą, o co chodzi. Jak mają nadrobić, skoro połowy zajęć nie było?” – czytamy w kolejnym liście. Rodzice proszą o reakcję Wielu rodziców apeluje o interwencję kuratoriów i resortu edukacji. „Rozumiem, że nauczyciele też choru…

odwolane-lekcje-3bb77d4.jpg
width: 1600
height: 1200

Ten zwyczaj rodziców niszczy dzieci szybciej niż porównywanie do innych
type: item
date: 2025-11-13T12:29:50.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: wychowanie
description: Myślałam, że to drobiazg. Że nic się nie stanie, jeśli poprawię, dopytam, przypomnę. Dziś wiem, że to właśnie ten „drobny” zwyczaj podcina dzieciom skrzydła szybciej niż porównywanie ich do innych.
encoded: Kiedyś wydawało mi się, że jestem po prostu zaangażowaną mamą. Troskliwą, obecną, czujną. Taką, która widzi, co dziecko może zrobić lepiej, i mu w tym pomaga. „Zrób to jeszcze raz, tylko dokładniej”. „Nie zapomniałeś czegoś?”. „Sprawdź, zanim oddasz”. Brzmi dobrze, prawda? W praktyce – to była codzienna dawka mikrokontroli, którą my, rodzice, często mylimy z miłością. „Pomagam mu”, czyli odbieram mu siłę Kiedy mój syn w podstawówce przygotowywał się do konkursu recytatorskiego, z pasją uczył się wiersza. Słuchałam go z dumą, ale po kilku wersach nie mogłam się powstrzymać: – Nie tak, powiedz to z emocją! – Ale ja tak czuję – odpowiedział. Wtedy nie rozumiałam, że właśnie zniszczyłam coś kruchego – jego własne poczucie sprawczości. On nie potrzebował mojej poprawki. Potrzebował wiary, że potrafi. I to jest właśnie ten zwyczaj, o którym mówię: ciągłe poprawianie, dopowiadanie, podpowiadanie. Te wszystkie „zrób lepiej”, „poczekaj, ja ci pokażę”, „a może zrób tak” – nawet wypowiedziane z troską, uczą dziecko jednego: że nie potrafi samo. Ciche niszczenie dziecięcej pewności siebie Nie zauważamy tego, bo w naszej głowie to brzmi dobrze. W końcu chcemy, żeby miało łatwiej, żeby uniknęło błędów. Ale dziecko nie słyszy tego, co my chcemy powiedzieć. Ono słyszy coś zupełnie innego: „Nie zrobisz tego dobrze.” „Nie ufam, że dasz radę.” „Twoje pomysły nie są wystarczająco dobre.” Znam dorosłych, którzy do dziś mają w uszach ten ton. I nawet gdy nikt ich nie poprawia, sami wchodzą w tę rolę – swojego wewnętrznego rodzica, który zawsze wie lepiej. To właśnie z tego rodzi się brak pewności siebie, perfekcjonizm, lęk przed błędem. Bo ktoś kiedyś za bardzo chciał „pomóc”. Kiedy miłość staje się kontrolą Nie zdajemy sobie sprawy, jak cienka jest granica między troską a kontrolą. Miłość mówi: „Wierzę w ciebie”. Kontrola mówi: „Wiem lepiej”. A przecież tak trudno patrzeć, jak dziecko się myli, rozlewa sok, źle odrabia zadanie, spóźnia się. Trudno nie wtrącić się, nie poprawić. Bo wydaj…

Ten-nawyk-rodzicow-niszczy-dzieci-27c64b6.jpg
width: 1600
height: 1200