Poprosił, by uciszyła głośne dziecko w pociągu. „Jak są niewychowane, to lepiej ich nie zabierać”
Czy to dzieci są niewychowane, czy raczej rodzice mało empatyczni? A może to współpasażerowi w pociągu czy autobusie powinni się dostosować i w spokoju znosić hałas, bo „dzieci to dzieci”?
Wpis na Threads, który krąży w sieci, opowiada o sytuacji bardzo prostej i bardzo znajomej. Autor napisał: „Jadę sobie pociągiem i jedzie pani z dzieckiem. Dziecko gra na telefonie i głośno gada. Upominam grzecznie panią, czy mogłaby uciszyć dziecko. Ja mam naukę i ważny egzamin jutro. Pada krótkie – nie”. A potem dorzucił zdanie, które rozgrzało komentarze: „Jeśli dzieci są niewychowane, to może lepiej ich nie zabierać”. Czytam to i widzę tę scenę. Z jednej strony ktoś zmęczony, zestresowany, z głową zajętą egzaminem. Z drugiej matka z dzieckiem, które w pociągu po prostu istnieje tak, jak umie. Nie ma tu czarnych charakterów w pelerynach. Są zwykli ludzie z różnymi potrzebami, które chwilowo się spotkały. Pociąg to nie biblioteka, ale też nie plac zabaw Najbardziej uderzył mnie ton części komentarzy. Wiele osób wyraźnie stanęło po stronie matki i dziecka. Ktoś napisał: „Jeżeli to nie był wagon absolutnej ciszy, to każdy sobie może gadać, szeleścić papierkami, śmiać się i po prostu żyć”. Inna osoba dodała: „Jakbym miała egzamin, tobym usiadła w wagonie absolutnej ciszy. Serio masz problem, że dziecko jest dzieckiem?”. I jeszcze mocniej: „Dzieci zachowują się jak dzieci, więc nie wymagaj od nich ciszy w trakcie jazdy zbiorkomem”. Te zdania są jak zimny prysznic. Przypominają, że pociąg jest przestrzenią wspólną, a nie prywatnym gabinetem do nauki. Wspólna przestrzeń oznacza kompromis, a nie dyktat jednej potrzeby. Nawet jeśli ta potrzeba jest pilna i np. wisi nad kimś ważny egzamin. Z drugiej strony mam w sobie też zrozumienie dla autora wpisu. Nie dlatego, że ma rację w ocenie dziecka. Raczej dlatego, że znam ten stan przytłoczenia hałasem. Sama potrafię mieć dzień, kiedy każdy dźwięk jest za głośny, a każdy śmiech obok za bliski. Wtedy łatwo pomylić zmęczenie z moralnym oburzeniem. Łatwo uznać, że inni są „niewychowani”, zamiast przyznać, że to ja jestem na granicy cierpliwości. Cały wpis i komentarze przeczytasz tutaj. Dziecko w podróży i granice dorosłych W komentarzach pojawił się ważny wątek, który często umyka w takich kłótniach. Ktoś zwrócił uwagę, że nie wiemy nic o tym dziecku. „Nie wiesz – może dziecko było w spektrum lub z ADHD – wtedy naprawdę mimo nawet toksycznej chęci wpasowania się w kanony zadowolenia współpasażerów – guzik jako rodzic zrobisz”. To mocne, bo prawdziwe. Widzimy tylko fragment rzeczywistości. Dziecko gada, dziecko gra, dziecko wierci się na fotelu. Nie widzimy całej reszty: ile godzin jest w podróży, jak znosi tłum, co było godzinę wcześniej, jak reaguje na stres. Rodzice w pociągach często są w trybie przetrwania. To nie romantyczna wycieczka, tylko logistyka: wsiadanie z bagażami, uspokajanie, pilnowanie, karmienie, tłumaczenie świata. Bywa, że dziecko jest głośne nie dlatego, że jest „źle wychowane”, tylko dlatego, że jest małe, przebodźcowane albo zwyczajnie zmęczone. I chociaż fajnie byłoby mieć osobny wagon, życie tak nie wygląda. Jednocześnie nie uważam, że dzieci w podróży powinny mieć pełną dowolność. Nie, pociąg nie jest salonem gier komputerowych. Głośne filmiki puszczane bez słuchawek potrafią zmęczyć każdego, niezależnie od wieku. Jest różnica między naturalnym dziecięcym ruchem a drugim końcem skali, gdzie cała przestrzeń jest podporządkowana jednej rodzinie. Tyle że ta granica bywa trudna do uchwycenia i jeszcze trudniejsza do wyegzekwowania bez wchodzenia sobie w drogę. Kultura podróży wspólnej, słuchawki i odrobina wyrozumiałości Wśród komentarzy znalazły się też głosy poparcia dla autora wpisu. Jeden z nich brzmiał: „Mnie też to wnerwia. I tak, są słuchawki, ale dlaczego ja mam się dostosowywać do tego, że ktoś nie ma za grosz kultury”. Rozumiem tę frustrację. Wiele osób ma poczucie, że cały ciężar „dostosowania się” przerzuca się na tych, którzy chcą spokoju. Załóż słuchawki, zmień miejsce, wytrzymaj. I to też jest prawda: często cisza staje się luksusem zdobywanym własnym kosztem. Tyle że kultura podróżowania to nie prosta tabela obowiązków, tylko ciągłe negocjowanie. Najprostsze narzędzia są zwykle najbardziej skuteczne: spokojna prośba, uśmiech, świadomość, że jedziemy razem. Autor wpisu napisał, że upomniał grzecznie. Matka odpowiedziała krótko: „nie”. I właśnie to „nie” jest tu kluczowe. Nie samo dziecko. Nie nawet hałas. Tylko osoba, która mówi: to nie mój problem. Taki gest zawsze boli. Bo każdy z nas chce wierzyć, że wspólna przestrzeń to jednak wspólna odpowiedzialność. Gdy czytam tę dyskusję, myślę o małym ćwiczeniu na empatię. Jeśli jestem tą osobą, która uczy się w pociągu, planuję tak podróż, żeby mieć większe szanse na spokój. Siadam w wagonie ciszy, biorę słuchawki, wybieram porę mniej obleganą. Jeśli jestem rodzicem, pamiętam o słuchawkach dla dziecka, o cichej zabawie, o tym, że ktoś obok może mieć gorszy dzień. Nikt tu nie wygra wszystkiego. Ale każdy może odrobinę odpuścić. Na koniec zostaje mi prosta myśl. Dzieci w pociągu nie są problemem samym w sobie. Problemem bywa brak uważności na innych. I brak uważności na siebie. Bo czasem to, co w nas „gotuje się” na widok głośnego dziecka, jest po prostu zmęczeniem, stresem, nadmiarem bodźców. Warto to zauważyć, zanim rzucimy w eter zdanie o niewychowanych dzieciach, których lepiej nie zabierać. W końcu wszyscy jedziemy tym samym pociągiem. Źródło: Threads Zobacz też: 6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
Zamiast „nie płacz”. Żeby wychować pewne siebie dziecko, użyj jednego z tych 5 zdań
Zamiast mówić „nie płacz”, sięgnij po słowa, które wspierają emocje dziecka. Ekspertka Kelsey Mora ujawnia 5 kluczowych zdań, które pomagają budować poczucie bezpieczeństwa i pewność siebie u najmłodszych. Ich brak może prowadzić do emocjonalnego wycofania.
Kelsey Mora, certyfikowana specjalistka oraz licencjonowana terapeutka, ostrzega przed popularnym i powszechnie używanym zwrotem „nie płacz” kierowanym do dzieci. Jak zauważa, intencje rodziców czy opiekunów są najczęściej dobre – chcą złagodzić cierpienie dziecka, pokazać, że wszystko jest w porządku. Jednak efekt może być zupełnie odwrotny. Mora tłumaczy, że komunikat ten może wywołać w dziecku poczucie, że jego emocje są niewłaściwe lub niepożądane. To z kolei może prowadzić do tłumienia emocji, braku umiejętności ich wyrażania, a w przyszłości – do problemów emocjonalnych. Co zamiast „nie płacz”? Poznaj 5 wspierających zdań Zamiast klasycznego „nie płacz”, Kelsey Mora proponuje pięć zdań, które pomagają dziecku oswoić trudne emocje i uczą, że są one naturalną częścią życia: „To w porządku, że płaczesz. Jestem tu z tobą” „Widzę twoje łzy” „Twoje uczucia mają sens” „To naturalne, że czujesz smutek” „Płacz to zdrowy sposób, by wyrazić emocje” Każde z tych zdań wspiera emocjonalny rozwój dziecka i daje mu sygnał, że jego uczucia są akceptowane i zrozumiałe. Te zwroty pomagają budować emocjonalną inteligencję Wychowanie emocjonalne dziecka to nie tylko nauka zachowań społecznych, ale przede wszystkim wspieranie go w rozpoznawaniu, akceptacji i regulacji emocji. Jak podkreśla Mora, dzieci, którym pozwala się czuć i wyrażać emocje, rosną na dorosłych, którzy potrafią skutecznie radzić sobie ze stresem i tworzyć zdrowe relacje. Używanie wspierających komunikatów – zamiast tłumiących – wpływa na rozwój emocjonalnej inteligencji dzieci. Pozwala im zaufać własnym odczuciom i buduje w nich przekonanie, że nie muszą ukrywać tego, co czują. To z kolei sprzyja pewności siebie i odporności psychicznej. Jak wspierać dziecko w trudnych chwilach – praktyczne wskazówki Mora przekonuje, że zamiast tłumić emocje, należy je uznać i nazwać. Jej podejście opiera się na empatii i obecności — byciu przy dziecku nie tylko fizycznie, ale także emocjonalnie. Tylko w ten sposób możliwe jest stworzenie przestrzeni do zdrowego rozwoju psychicznego najmłodszych. Bądź obecny. Twoja obecność daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Unikaj oceniania. Zamiast mówić „przestań płakać”, nazwij emocje: „Widzę, że jest ci smutno”. Dostosuj komunikat. Obserwuj, co działa najlepiej na twoje dziecko. Ucz dziecko różnych strategii radzenia sobie. Oprócz płaczu może to być rysowanie, rozmowa, muzyka. Nie bój się emocji. Pokazując, że są naturalne, pomagasz dziecku je zrozumieć. Zamiast więc mówić „nie płacz”, wybierz słowa, które pomogą dziecku poradzić sobie z emocjami i poczuć się akceptowanym. Twoja reakcja ma ogromny wpływ na to, jak dziecko będzie radzić sobie w dorosłym życiu. źródło: cnbc.com Zobacz także: 6 rzeczy, które możesz powiedzieć dziecku zamiast „uspokój się”. Emocje natychmiast opadną
To te umiejętności pozwolą dziecku osiągnąć w życiu sukces. Nie chodzi o IQ
Tysiące uczniów, ponad 20 lat doświadczenia i jeden wniosek: nie IQ, ale konkretne umiejętności decydują o sukcesie dzieci. Ekspertka z Doliny Krzemowej tłumaczy, co naprawdę ma znaczenie.
Ana Homayoun, doradczyni akademicka z Doliny Krzemowej i założycielka Green Ivy Educational Consulting oraz Luminaria Learning Solutions, od ponad 20 lat wspiera uczniów szkół podstawowych, średnich oraz studentów. Przez lata pracy z tysiącami młodych ludzi doszła do zaskakującego wniosku: to nie IQ, nie oceny ani nawet przyjęcie na prestiżową uczelnię decydują o sukcesie dziecka. Jak wskazuje Homayoun, kluczowe są tzw. umiejętności wykonawcze. To właśnie one pozwalają dziecku organizować się, koncentrować, regulować emocje i efektywnie działać w codziennym życiu. Presja na oceny, testy i wysokie osiągnięcia akademickie często osłabia relacje między dziećmi a rodzicami i może negatywnie wpływać na rozwój emocjonalny młodego człowieka. Zamiast tego ekspertka proponuje konkretne kroki wspierające rozwój tych kluczowych umiejętności. Co to są funkcje wykonawcze i jak wpływają na życie dziecka? Funkcje wykonawcze to zestaw umiejętności poznawczych umożliwiających organizację, planowanie, podejmowanie decyzji, zarządzanie czasem i emocjami. Dzięki nim dziecko może efektywnie radzić sobie z codziennymi zadaniami i wyzwaniami. Według Homayoun dzieci z dobrze rozwiniętymi funkcjami wykonawczymi lepiej nawiązują relacje społeczne, są bardziej niezależne i potrafią skutecznie reagować w sytuacjach stresowych. Są także bardziej odporne psychicznie i elastyczne w działaniu. Jakie nawyki warto wprowadzić, by wspierać rozwój dziecka? Planowanie tygodnia i codzienne rytuały Tworzenie prostych, powtarzalnych rytuałów i planowanie tygodnia pozwala dzieciom lepiej organizować swój czas i zobowiązania. Przeglądanie z wyprzedzeniem nadchodzących wydarzeń pomaga w redukcji stresu i poprawia zarządzanie zadaniami. Wybór narzędzi organizacyjnych Homayoun zaleca, by wspólnie z dzieckiem dobrać system organizacyjny, który będzie dla niego najwygodniejszy – czy to papierowy planer, cyfrowy kalendarz, czy kolorowe oznaczenia. Dobrze dobrane narzędzia pomagają szybciej odnajdywać informacje i ograniczają chaos w codziennym funkcjonowaniu. Proste techniki motywacyjne Często to, co uważamy za lenistwo czy brak motywacji, jest w rzeczywistości trudnością w rozpoczęciu zadania. Homayoun proponuje tworzenie tzw. rytuałów startowych – prostych kroków, które pomagają mózgowi przestawić się na tryb działania. Może to być wspólne sprzątnięcie biurka czy zapisanie wszystkich zadań na kartce. Dlaczego sposób, w jaki zachowują się rodzice, ma kluczowe znaczenie? Homayoun zwraca uwagę, że dzieci uczą się przede wszystkim przez obserwację. Jeśli rodzic potrafi elastycznie reagować na niepowodzenia i zmiany, dziecko również rozwinie tę zdolność. Ekspertka proponuje, by rodzice uczyli dzieci nie tylko odporności psychicznej, ale także „wyporności” – czyli zdolności do szybkiego odzyskiwania równowagi emocjonalnej po porażce. To, jak dorosły radzi sobie ze stresem, jak zarządza czasem i jak reaguje na niespodziewane sytuacje, bezpośrednio wpływa na rozwój funkcji wykonawczych u dziecka. Specjalistka podkreśla również, że sukces dziecka nie musi być definiowany przez oceny i rankingi uczelni. To codzienne nawyki, emocjonalne wsparcie i odpowiednia organizacja decydują o tym, czy młody człowiek poradzi sobie w życiu. Źródło: cnbc.com Zobacz także: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
To nie uzależnienie. Dzieci z telefonem często szukają tylko jednego
Nie zawsze chodzi o uzależnienie. Czasem dziecko, które nie odrywa wzroku od ekranu, po prostu pragnie kontaktu – tylko nie umie już inaczej go szukać. I to nie dlatego, że zawiódł świat, technologia czy szkoła. Często to my – rodzice – przestaliśmy być wystarczająco dostępni.
Patrzę na swoje dziecko, gdy leży na kanapie z telefonem. Przesuwa palcem po ekranie, ogląda śmieszne filmiki, czasem coś wysyła, czasem się śmieje. I choć mogłabym powiedzieć: „Odłóż wreszcie ten telefon”, zatrzymuję się. Bo wiem, że to nie jest o samym telefonie. Dla dzieci telefon to dziś lustro – odbija emocje, które trudno im wyrazić w realnym świecie. W sieci mogą być wysłuchane, zauważone, czasem docenione. W domu często widzą nas w biegu – z laptopem, z telefonem, z tysiącem spraw w głowie. Więc sięgają po swoje okno na świat, w którym ktoś zawsze „odpisze”. Nie każde dziecko z telefonem jest uzależnione. Czasem jest po prostu spragnione uwagi, której nie umie już poprosić wprost. To nie ekran, to brak rozmowy Wielu rodziców mówi dziś: „Dzieci są uzależnione od technologii”. Ale może, zanim to powiemy, warto zapytać siebie, jak wygląda nasz wspólny czas. Czy naprawdę jesteśmy z nimi, gdy jesteśmy „razem”? Pamiętam wieczór, kiedy moja córka przyszła do mnie z pytaniem, a ja tylko mruknęłam „poczekaj chwilę”, scrollując maila. Zanim zdążyłam podnieść wzrok, już jej nie było. Znalazła zajęcie – w telefonie. Nie musiała. Ale dałam jej sygnał, że mnie nie ma. Nie krzyczałam, nie ignorowałam. Po prostu byłam zajęta – zbyt dorosła, zbyt zmęczona, zbyt „zajęta pracą”. Tego nie widać w żadnych statystykach uzależnień, ale to tam, w tych drobnych chwilach, rodzi się dystans. Dzieci w sieci szukają... nas Gdy słyszę historie o dzieciach, które nie potrafią żyć bez telefonu, myślę o tym, że nie każde z nich szuka dopaminy. Niektóre szukają obecności. W sieci łatwiej jest napisać niż powiedzieć. Łatwiej pokazać zdjęcie niż emocję. Dziecko nie potrzebuje wtedy terapii odcięcia od ekranu, tylko kogoś, kto spojrzy na nie z ciekawością, a nie z lękiem. Bo kiedy nastolatek wysyła setne selfie, niekoniecznie „szuka lajków”. Może po prostu chce usłyszeć: „Jesteś ważny. Widzę cię”. Prawdziwe uzależnienie to nie to, że dziecko ciągle ma telefon w ręku. To moment, w którym przestaje mieć kogoś, z kim mogłoby porozmawiać bez niego. Uwaga to waluta miłości Czasem wystarczy kwadrans wspólnego śmiechu, rozmowy bez telefonu w dłoni, spacer bez muzyki w słuchawkach. Dzieci nie potrzebują, byśmy byli idealni – tylko obecni. Widziałam dzieci, które po odłożeniu telefonu natychmiast szukają wzroku dorosłego. Jakby chciały sprawdzić, czy naprawdę ktoś tu jest. To nie głód dopaminy – to głód bycia zauważonym. Nie każde dziecko z telefonem jest uzależnione. Ale każde dziecko potrzebuje czułości. A ta nie przychodzi przez ekran. Nie chodzi o zakazy i strach. Chodzi o relację. Zamiast mówić: „Za dużo siedzisz w telefonie”, można zapytać: „Co cię dziś rozśmieszyło? Co oglądałaś?”. Niech telefon stanie się mostem, nie murem. Niech będzie pretekstem do rozmowy, nie punktem zapalnym kłótni. Bo jeśli dzieci mają wybierać między ekranem, który reaguje, a dorosłym, który nie słucha – wybiorą ekran. Nie dlatego, że są uzależnione. Tylko dlatego, że w sieci ktoś ich „widzi”. A przecież to my powinniśmy być tymi, którzy widzą pierwsi.
„Dzieci w świetlicy spędzają czas z telefonami. Panie mogłyby się wykazać, zamiast pić kawkę”
Coraz więcej świetlic przypomina poczekalnie z telefonami – dzieci wpatrzone w ekrany, panie zajęte rozmową. Jako rodzice liczymy, że ktoś zorganizuje naszym dzieciom czas, tymczasem one godzinami przewijają filmiki, bo nikt nie proponuje im niczego innego.
Chciałabym poruszyć temat, który w moim odczuciu dotyczy wielu szkół, choć nie wszyscy rodzice mają odwagę o nim mówić głośno. Chodzi o świetlicę szkolną – miejsce, które powinno być bezpieczną przestrzenią dla dzieci, pełną kreatywnych zajęć, ruchu, zabaw i kontaktu z rówieśnikami. Tymczasem coraz częściej zamienia się w… poczekalnię z telefonami. I niestety, nie jest to wina dzieci. To efekt biernej postawy osób, które – przynajmniej teoretycznie – mają tam organizować czas najmłodszym. „Proszę odebrać dziecko jak najszybciej, bo się nudzi” Ostatnio odebrałam córkę trochę później niż zwykle. Weszłam na świetlicę i zamarłam. Cisza jak makiem zasiał, dzieci porozsadzane po kątach, każde z telefonem w ręku. Jedno ogląda TikToka, drugie gra w jakąś strzelankę, trzecie przewija filmiki z kotami. A panie? Siedzą przy stoliku, popijają kawę i rozmawiają, jakby były na przerwie w pracy biurowej. Nawet nie próbują udawać zainteresowania tym, co robią dzieci. Kiedy spytałam, czy może jest jakaś planszówka, kolorowanka, cokolwiek, usłyszałam półżartem: „Pani kochana, one tylko telefony by chciały”. Naprawdę? Dzieci „tylko telefony by chciały”? A może po prostu nie mają alternatywy? Świetlica to nie przechowalnia Rozumiem, że świetlica nie jest obowiązkowo zajęciami artystycznymi i że panie nie muszą przez cztery godziny organizować występów, konkursów i zabaw ruchowych. Ale chyba nie o to chodzi. Świetlica powinna być choć trochę atrakcyjna. Powinna oferować dzieciom coś więcej niż czekanie na rodzica z telefonem w ręku. Tymczasem moje dziecko wraca do domu i mówi: „Mamo, świetlica jest nudna. Nikt się nami nie zajmuje”. To nie jest pojedynczy przypadek – słyszę to samo od innych rodziców. Dzieci spędzają w świetlicy nawet po trzy godziny dziennie. Trzy godziny przewijania TikToka, bo panie nie mają czasu, ochoty albo pomysłu, by zaproponować coś innego. Czy naprawdę tak trudno się wykazać? Wystarczyłoby tak niewiele. Kilka planszówek. Wspólne rysowanie. Proste zabawy ruchowe. Czytanie bajek. Puzzle. Budowanie z klocków. Cokolwiek. Niestety, coraz częściej mam wrażenie, że „cokolwiek” to za dużo. Bo łatwiej jest pozwolić dzieciom wpatrywać się w ekrany, niż zorganizować jakąkolwiek formę aktywności. Nie oczekuję cudów. Oczekuję tylko tego, by świetlica była miejscem, w którym ktoś naprawdę dba o dzieci. A nie punktem „przechowalni”, w którym rodzice mają nie przeszkadzać, a dzieci – najlepiej, żeby siedziały cicho. Dlatego proszę, nagłośnijcie ten temat. Niech ktoś w końcu zapyta: czy świetlica ma być wsparciem dla rodzin, czy strefą, w której dorośli popijają kawę, a dzieci toną w ekranach? Zobacz także: „W grudniu świetlice powinny być czynne również w weekendy”. O nauczycielach nikt nie myśli
Krótka lista prezentów dla dziecka, które ma wszystko. 5 rzeczy, które na pewno nie trafią w kąt
Zdarza mi się stać przed półką z zabawkami i mieć wrażenie, że wszystko już widziałam. A jednak są prezenty, które potrafią zaskoczyć dziecko nie dlatego, że są drogie, tylko dlatego, że trafiają w prawdziwą potrzebę.
Kupowanie prezentu dla dziecka, które „ma wszystko”, to niby luksusowy problem, a w praktyce niezła łamigłówka. Widziałam już wiele sytuacji, w których fajny, modny gadżet lądował po tygodniu na dnie skrzyni z zabawkami, bo był tylko kolejną rzeczą do kolekcji. Z czasem nauczyłam się jednego: w takich przypadkach nie wygrywa „więcej”, tylko „mądrzej”. Najlepiej sprawdzają się prezenty, które dają doświadczenie, rozwijają samodzielność albo po prostu wciągają na dłużej, bo rosną razem z dzieckiem. Poniżej macie moją krótką listę pięciu sprawdzonych pomysłów. Wybierałam je tak, żeby nie były sezonową zachcianką, tylko czymś, co realnie zajmuje ręce i głowę na długo. 1. Prezent, który daje przeżycie, a nie kolejna rzecz Nie chodzi mi o wielkie, kosztowne wyjazdy. Czasem wystarczy bilet do parku trampolin, wejściówka na warsztaty LEGO, ceramiki, tańca albo jednorazowa lekcja jazdy konnej. Dziecko, które ma pełną półkę zabawek, zwykle najbardziej pamięta to, co przeżyło, a nie to, co dostało do ręki. Taki prezent ma jeszcze jedną zaletę: buduje poczucie sprawczości. Dziecko uczy się, że radość może pochodzić z doświadczeń, a nie z kolejnego pudełka w pokoju. Jeśli chcecie dodać coś „do ręki”, dorzućcie kartkę z zaproszeniem albo mały gadżet związany z przeżyciem, na przykład rękawiczki do jazdy konnej czy notes do zbierania pieczątek z odwiedzanych miejsc. 2. Kreatywny zestaw „na serio”, który pozwala tworzyć po swojemu Mam słabość do zestawów kreatywnych, ale tylko takich, z którymi zabawa nie kończy się po jednym wieczorze. Najlepsze są te „na poważnie”: dobre farby akwarelowe, porządny szkicownik, miniaturowe narzędzia do modelowania gliny albo zestaw do robienia własnych mydełek. Klucz tkwi w jakości. Dziecko szybko wyczuwa, czy to sprzęt, który pozwoli mu działać jak mały artysta, czy tylko zabawka „do odhaczenia”. Taki prezent nie trafia w kąt, bo daje wolność. Nie narzuca jedynego sposobu zabawy, tylko otwiera drzwi do nowych pomysłów. A jeśli dziecko ma już talent w jakiejś dziedzinie, to dostaje sygnał: widzę, co lubisz, wspieram to. 3. Prezent, który uczy samodzielności i zostaje na lata Tu świetnie działają rzeczy „pierwsze”. Pierwszy aparat fotograficzny dla dzieci, pierwszy zegarek sportowy, pierwsza prawdziwa latarka-czołówka na wyprawy, pierwszy komplet do majsterkowania albo prosty mikroskop. Dzieci, które mają dużo zabawek, często marzą o tym, żeby robić coś „jak dorośli”. Tyle że po swojemu, w bezpiecznej wersji. Dlaczego to nie ląduje w kącie? Bo takie przedmioty rosną z dzieckiem. Mikroskop z początku służy do oglądania liścia, a po roku do badania „znalezisk” z podwórka. Aparat? Zaczyna się od zdjęć psa, a kończy na pierwszych kadrach z wycieczek. To prezent, który nie znika po miesiącu, tylko zmienia funkcję wraz z wiekiem. 4. Dobra gra planszowa albo karciana do grania w kółko Wiem, że gry planszowe niby mają wszyscy, ale nie wszystkie są takie, że chce się do nich wracać. Szukam takich, które mają proste zasady i dużo wariantów, dzięki czemu za każdym razem jest trochę inaczej. Dla młodszych świetnie sprawdzają się gry kooperacyjne, gdzie gracie razem przeciwko „systemowi”, a nie przeciwko sobie. Dla starszych dzieci hitem bywają tytuły strategiczne, w których mogą kombinować i planować. To prezent, który działa podwójnie. Dziecko dostaje zabawę, a rodzina dostaje wspólny czas. W pokoju nie przybywa kolejnego plastiku, za to przybywa rytuał: wieczorne granie, weekendowe turnieje, śmiech przy stole. 5. Coś, co rusza ciało, ale w stylu dziecka Dziecko, które ma wszystko, często ma też mnóstwo siedzących rozrywek. Dlatego prezenty ruchowe są jak złoto. Hulajnoga, deskorolka, rolki, piłka do kosza, mini bramka, zestaw do badmintona, a dla młodszych nawet porządny tor przeszkód do ogrodu. Wybieram to, co pasuje do temperamentu dziecka. Jedno kocha prędkość, inne lubi celować, jeszcze inne woli tańczyć i skakać. Dlaczego to nie trafi w kąt? Bo ruchowe prezenty stają się częścią codzienności. Dziecko bierze hulajnogę na spacer, gra w kosza z kolegami, rozkłada tor przeszkód, gdy tylko wyjdzie słońce. I nagle ten prezent nie jest kolejnym przedmiotem, tylko sposobem na spędzanie czasu. Na koniec mała rada ode mnie. Kiedy myślę o prezencie dla dziecka, które ma wszystko, zadaję sobie jedno pytanie: co mu to da za miesiąc, za pół roku, za rok? Jeśli odpowiedź brzmi „nową umiejętność, wspomnienie, pasję albo zdrową porcję ruchu”, to wiem, że jestem w domu. I wtedy prawie zawsze okazuje się, że prezent nie tylko nie trafia w kąt, ale jeszcze po długim czasie wraca w rozmowach jako coś ważnego. Zobacz też: 8 żelaznych zasad autorytatywnych rodziców. To oni wychowują najszczęśliwsze dzieci
Really po angielsku: znaczenie, wymowa i praktyczne przykłady
Dowiedz się, jak poprawnie używać i wymawiać słowo „really po angielsku”, by skutecznie wzmacniać emocje i autentyczność wypowiedzi. Sprawdź praktyczne przykłady!
Słowo „really” po angielsku służy do podkreślenia szczerości, autentyczności lub wzmacniania wypowiedzi. Najczęściej tłumaczy się je jako „naprawdę” lub „rzeczywiście” , jednak jego rola w zdaniu wykracza poza prosty przekład. Poprawna wymowa „really” to [ˈrɪəli], co warto opanować, aby brzmieć naturalnie w rozmowach. Znajomość niuansów użycia „really” pozwala wyraźniej komunikować emocje i intencje, zarówno w codziennych zwrotach, jak i w bardziej złożonych opiniach. Poznaj praktyczne przykłady oraz wskazówki, jak stosować „really po angielsku” poprawnie, zwłaszcza w odróżnieniu od „very” i formalnych odpowiedników. Znaczenie i tłumaczenia słowa „really” po angielsku Najpopularniejsze tłumaczenia na język polski Słowo „really” po angielsku jest bardzo uniwersalne i często stosowane w różnych kontekstach. Najczęściej tłumaczymy je na polski jako: naprawdę rzeczywiście szczerze W praktyce „really” wzmacnia przekaz lub podkreśla autentyczność wypowiedzi, np. „I really like it” („Naprawdę mi się to podoba”), „She really helped me” („Ona rzeczywiście mi pomogła”) lub „I’m really sorry” („Jest mi szczerze przykro”). W jakich kontekstach używamy „really”? „Really” używamy w dwóch podstawowych celach: Wzmacnianie przymiotników i czasowników – zwrot służy do mocniejszego podkreślenia stanu, emocji lub akcji. Na przykład: „She is really tired” (Ona jest naprawdę zmęczona), „I really enjoyed the movie” (Film naprawdę mi się podobał). Podkreślanie autentyczności, szczerości lub zaskoczenia – słowo pomaga potwierdzić szczerość wypowiedzi („Do you really think so?” – „Naprawdę tak myślisz?”) lub wyrazić zaskoczenie: „Really?” (Serio?). Synonimy i niuanse znaczeniowe „Really” to nie jedyne słowo, którym można wyrazić „naprawdę” w angielskim. Do bliskich synonimów należą: truly – „prawdziwie”, z naciskiem na słuszność, autentyczność (bardziej formalne niż „really”) genuinely – „autentycznie”, „szczerze”, podkreśla szczerość lub autentyczność emocji actually – „właściwie”, „tak naprawdę”, często stosowane do korygowania lub podkreślania faktów Wybór słowa zależy od tonu wypowiedzi i stopnia formalności. Poprawna wymowa słowa „really” Jak wymawiać „really” po angielsku? Wymowa „really” jest kluczowa dla zrozumiałości. Fonetycznie zapisuje się ją jako [ˈrɪəli]. W praktyce oznacza to brzmienie zbliżone do polskiego „rijli”. Słuchając nagrań native speakerów, słychać, że wyraz dzieli się na dwie sylaby: „ri” + „li”. Na co dzień, zarówno w lekcjach online, jak i aplikacjach do nauki angielskiego, znajdziesz przykłady dźwiękowe, które warto odsłuchać, by utrwalić poprawną wymowę. Najczęstsze błędy w wymowie Różnice między wersją brytyjską a amerykańską: W brytyjskim „really” brzmi płynnie, [ˈrɪəli], a w amerykańskim często bardziej skraca się samogłoski, [ˈrɪli]. Różnice są subtelne, ale w obu wariantach najważniejsze jest zachowanie dwóch sylab. Zasady akcentowania sylab: Akcent zawsze pada na pierwszą sylabę – „RĨA-li”. Niepoprawna wymowa to np. „reli” lub „raly”. Praktyczne zastosowania „really” w języku angielskim Przykłady użycia „really” w zdaniach „Really” pojawia się bardzo często w mowie codziennej. Oto kilka praktycznych zwrotów: „I’m really happy” – Jestem naprawdę szczęśliwy. „She really loves animals” – Ona naprawdę kocha zwierzęta. „I really enjoyed your party” – Naprawdę podobała mi się twoja impreza. Podczas rozmów słowo to pomaga wyrazić emocje, uznanie, wdzięczność lub podkreślić, że coś jest rzeczywiste i autentyczne. „Really” w pytaniach i wyrażeniach zaskoczenia Samodzielne użycie „Really?” z podniesioną intonacją to częsty sposób wyrażenia zaskoczenia lub niedowierzania. Przykładowy dialog: „I’ve just won the lottery!” – „Really?” – „Wygrałem na loterii!” – „Naprawdę?” W pytaniach można wzmocnić wyrażenie: „Do you really want to go there?” („Czy naprawdę chcesz tam iść?”). Intonacja rośnie na końcu, podobnie jak w polskim. Zwrot „not really” jako uprzejma odmowa „Not really” służy do subtelnego zaprzeczenia lub odmowy. Możesz odpowiedzieć „not really”, kiedy nie chcesz być zbyt stanowczy, np. na pytanie: „Do you like this movie?” – „Not really” („Niezbyt” lub „Raczej nie”). W komunikacji anglojęzycznej jest to wyraz taktu, pozwala uniknąć niegrzeczności. W Wielkiej Brytanii i USA używa się często zamiennie z „rather not” lub „I don’t think so”, jednak „not really” wydaje się bardziej neutralne kulturowo. Gramatyka: funkcje „really” jako przysłówka stopnia Stopniowanie przysłówków i przymiotników „Really” jest typowym przysłówkiem stopnia i może stać przed przymiotnikami i czasownikami: „really good” – bardzo dobry „really enjoy” – naprawdę lubić „really quickly” – naprawdę szybko Nie ma stopnia wyższego czy najwyższego („more really”, „the most really” są niepoprawne). „Really” po prostu wzmacnia przekaz. Typowe kolokacje to: „really nice” „really important” „really hard” „really love” Różnica między „really” a „very” po angielsku Wyrażenia „really” i „very” różnią się funkcjonalnie: „Very” wymaga stosowania przy przymiotnikach „neutralnych” znaczeniowo: „very good”, „very happy”. „Really” można użyć niemal zawsze, również przed przymiotnikami nacechowanymi, np. „really amazing”, „really incredible”. Niepoprawne byłoby: „very amazing”. W praktyce, „really” brzmi mniej oficjalnie, jest luźniejsze i bardziej emocjonalne. Odpowiedniki i alternatywy dla „really” w angielskim Jak zastąpić słowo „really”? Istnieje wiele zamienników dla „really”, w zależności od potrzebnego odcienia znaczeniowego: genuinely – szczerze, autentycznie („She genuinely cares about people” – Ona naprawdę dba o ludzi). actually – tak naprawdę („I actually didn’t know” – Tak naprawdę nie wiedziałem). truly – naprawdę, wręcz formalnie („I truly appreciate your help” – Naprawdę doceniam twoją pomoc). Porównując: „I really care”, „I genuinely care”, „I truly care”. Każde z tych słów wzmacnia wypowiedź, ale „genuinely” i „truly” są odrobinę bardziej formalne i podkreślają głębię wypowiedzi. Formalność i styl wypowiedzi Użycie „really” w języku formalnym i nieformalnym W codziennych rozmowach „really” odgrywa dużą rolę i jest powszechnie akceptowane. Jednak w oficjalnych pismach warto zastępować je innymi przysłówkami, takimi jak „genuinely”, „truly” lub „in fact”. Na przykład: Zamiast: „We are really interested in your offer” Lepiej: „We are genuinely interested in your offer” W listach formalnych dobrym wyborem są także wyrażenia „sincerely” lub „indeed”. Najczęstsze błędy i jak ich unikać Jednym z najczęstszych błędów jest nadmierne powtarzanie „really” w wypowiedziach. Warto stosować synonimy i różnicować język. Kolejny błąd to używanie „very” przy przymiotnikach nacechowanych znaczeniowo, gdzie należy wybrać raczej „really”. Przy dostosowywaniu rejestru języka zwracaj uwagę, czy zwrot będzie dobrze odebrany przez rozmówcę, w kontekście formalnym unikaj zbyt swobodnych zwrotów. Praktyczne porady dla uczących się Jak ćwiczyć poprawną wymowę i zastosowanie „really” Słuchaj native speakerów, zwłaszcza autentycznych nagrań lub lekcji online, które pokazują ciekawe przykłady i wyjaśniają niuanse wymowy. Powtarzaj całe frazy, np. „I’m really sorry”, „Are you really sure?” Praktykuj z aplikacjami do nauki języka, które oferują interaktywne ćwiczenia dotyczące wymowy oraz budowy zdań. Spróbuj stworzyć własne przykłady zdań z „really” oraz ich tłumaczenia. Najczęstsze pytania i odpowiedzi Kiedy używamy „really”? „Really” używamy do podkreślania stopnia przymiotnika lub czasownika oraz do wyrażania autentyczności emocji lub faktów. Co oznacza „not really” w różnych kontekstach? „Not really” to łagodna, uprzejma odmowa lub zaprzeczenie, np. „Would you like dessert?” – „Not really” (Raczej nie). Jak mówić „really po angielsku” poprawnie? Najważniejsze są: poprawna wymowa [ˈrɪəli], akcent na pierwszej sylabie i stosowanie słowa zgodnie z kontekstem, przy wzmacnianiu przymiotników i czasowników, ale też w pytaniach i wyrażeniach zaskoczenia. Podsumowując, „really po angielsku” jest niezwykle praktycznym i uniwersalnym słowem, dzięki któremu możesz precyzyjnie wyrazić uczucia i opinie. Umiejętne stosowanie, zarówno w mowie, jak i w piśmie, sprawia, że Twoje wypowiedzi będą brzmieć naturalnie i przekonująco, a jednocześnie pozwalają dostosować ton do sytuacji i rozmówcy. Regularna praktyka i świadome słuchanie autentycznych dialogów pomogą poczuć się swobodniej w codziennej komunikacji. Bibliografia: Tłumaczenia i wymowa really w angielsko » polski słowniku genuinely - tłumaczenie słowa – słownik angielsko-polski ... Różnica pomiedzy "really" i "very" Jak po angielsku mówić o zdolnościach
Pież słowo – znaczenie, błąd i poprawna pisownia pierz
Dowiedz się, dlaczego pież słowo to błąd ortograficzny oraz jak poprawnie stosować formę pierz. Sprawdź zasady, przykłady i praktyczne mnemotechniki!
Pież – tak pisana forma często pojawia się w internecie i codziennych rozmowach, ale nie znajduje żadnego uzasadnienia w polskiej ortografii ani słownikach. Błąd ortograficzny pież wynika głównie z pomylenia głosek „rz” i „ż”, które brzmią podobnie, lecz zapisywane są według odrębnych zasad. Poprawną wersją pozostaje pierz – czyli tryb rozkazujący od czasownika prać, używany, gdy polecamy komuś zajęcie się praniem. Słowo pierz pełni także funkcję rzeczownika i określa drobne pióra ptasie, stosowane m.in. jako wypełnienie poduszek. Znajomość tej różnicy pozwala uniknąć powielania błędu pież słowo oraz budować poprawne nawyki ortograficzne na co dzień. Czym jest „pież” słowo i skąd bierze się błąd ortograficzny Najczęstsze przyczyny powstania błędu pież Jednym z najczęstszych powodów, dla których pojawia się zapis „pież”, jest fonetyczne podobieństwo głosek „rz” i „ż”. W potocznej wymowie różnice te mogą się zacierać, prowadząc do nieprawidłowego zapisu słowa. Uproszczenia wymowy, typowe zwłaszcza w szybkim, swobodnym mówieniu, sprawiają, że dźwięk „rz” bywa mylony z „ż”. Zjawisko to jest powszechne i dotyczy nie tylko „pierz”, ale wielu innych wyrazów w języku polskim. Naukowcy zwracają też uwagę na psycholingwistyczne mechanizmy, które wpływają na błędny zapis pież słowo. Często zapisujemy wyrazy tak, jak je słyszymy. Gdy dźwięki „rz” i „ż” są dla ucha bardzo podobne, automatycznie powielamy ten błąd w piśmie, kierując się fonetyką zamiast reguł ortograficznych. Wprowadzenie uproszczeń językowych oraz ograniczona znajomość zasad poprawnej pisowni jeszcze bardziej utrudniają poprawne zapamiętanie i stosowanie formy „pierz”. Dlaczego pież to błąd ortograficzny Słowo „pież” nie istnieje w słownikach języka polskiego, co jednoznacznie świadczy o tym, że jest to forma błędna. Ponadto „pież” nie ma żadnego uzasadnienia fonetycznego ani gramatycznego. Jest to niepoprawny zapis wynikający głównie z uproszczeń wymowy i nieznajomości reguł. Błędne użycie „pież” pojawia się zarówno w mowie, jak i w piśmie, choć znacznie częściej spotykane jest właśnie tam, gdzie brakuje dostępu do słowników lub autorytatywnych źródeł językowych. Przykład: „pież tę koszulę!” – jest niepoprawny. Poprawna forma to: „pierz tę koszulę!”. Poprawna pisownia pierz – reguły i przykłady Reguła ortograficzna: kiedy piszemy rz, a kiedy ż W języku polskim obowiązuje jasna zasada ortograficzna: po samogłosce „e” występuje „rz”. Właśnie dlatego poprawnie zapiszemy „pierz”, a nie „pież”. Wyjątkiem są niektóre wyrazy, jednak w przypadku czasownika „prać” i jego formy rozkazującej ta mniej spotykana sytuacja nie występuje. Popularna mnemotechnika, która ułatwia zapamiętanie tej zasady, brzmi: „po e jest rz: pierz jak prać”. To proste skojarzenie pomaga utrwalić, że po „e” w tym przypadku zawsze piszemy „rz”. „Pierz” czy „pież” – jak napisać poprawnie Zastosowanie reguły polega na konsekwentnym wyborze „rz” po „e”, zarówno w formach trybu rozkazującego, jak i rzeczownikowych, jeśli chodzi o wyrazy pokrewne. Najczęstsze wątpliwości dotyczą właśnie tej pary – wielu rodziców i dzieci zastanawia się, która forma jest poprawna w codziennych poleceniach czy zadaniach domowych. Odpowiedź jest jednoznaczna: zawsze „pierz”, nigdy „pież”. Typowe pytania wiążą się też z innymi formami gramatycznymi lub odmianą, jednak reguła w odniesieniu do „pierz” pozostaje niezmienna i nie występują tu wyjątki podważające jej zastosowanie. Znaczenie słowa pierz i jego użycie w języku polskim Pierz jako tryb rozkazujący czasownika prać Wyraz „pierz” to forma rozkazująca czasownika „prać”, przeznaczona dla drugiej osoby liczby pojedynczej. Pojawia się w codziennych sytuacjach, takich jak polecenie lub rada: „pierz rzeczy, gdy się pobrudzą”, „pierz tę koszulę!” lub „pierz ręczniki regularnie”. Typowe kolokacje związane z tą formą to: pierz bieliznę, pierz ubrania, pierz ręcznie lub pierz w pralce, wszystkie odnoszą się do praktycznych domowych obowiązków. Istnieją także formy pokrewne tego czasownika w innych trybach, np. prać, prałem, wyprać. Pierz jako rzeczownik – pióra ptasie Słowo „pierz” występuje także jako rzeczownik i odnosi się do drobnych piór ptaków, które są wykorzystywane jako naturalny materiał izolacyjny. Pierz znajduje szerokie zastosowanie w produkcji poduszek, kołder, a także w niektórych rodzajach tekstyliów i odzieży wypełnianej puchem. Różnica między „pierz” a „pierze” polega na liczbie, ale też na kontekście użycia. „Pierz” najczęściej oznacza jedno pióro lub materiał, natomiast „pierze” to zbiorcza forma rzeczownika – używana, gdy mówimy o większej ilości, np. „poduszka wypełniona pierzem”. Przykłady użycia: „kołdra z pierza”, „poduszka wypełniona pierzem”, „zbierać pierze”. Homonimia i rozróżnienie znaczeń Słowo „pierz” jest homonimem, co oznacza, że w zależności od kontekstu może odnosić się do czynności (tryb rozkazujący od „prać”) lub do materiału (piór ptasich). Częste nieporozumienia wynikają właśnie z braku świadomości tych dwóch znaczeń. Unikamy pomyłek, analizując kontekst – jeśli chodzi o obowiązki domowe, na pewno chodzi o pranie; gdy mowa o tekstyliach czy materiałach, o pióra. Etymologia i pochodzenie słowa pierz Pochodzenie formy rozkazującej Forma „pierz” w trybie rozkazującym bierze się z prasłowiańskiego rdzenia „prati”. Podczas odmiany czasownika „prać” w języku polskim zachodzi wymiana głoski „r” na „rz”, co wynika z reguł morfologii i ortografii tego języka. Tryb rozkazujący dla drugiej osoby liczby pojedynczej uzyskuje się przez dodanie końcówki „-rz”, stąd właśnie „pierz”. Proces powstawania trybu rozkazującego w polszczyźnie opiera się na wyraźnych zasadach gramatycznych regulujących budowę tego typu form. Stąd nie ma miejsca na formy takie jak „pież”. Historia słowa w słowniku języka polskiego Słownikowe źródła jednoznacznie wskazują, że poprawną, zalecaną przez językoznawców formą jest „pierz” – i tylko ta forma jest obecna w autorytatywnych słownikach języka polskiego. Nie istnieje tam słowo „pież”, co dodatkowo potwierdza jego błędność i nieuzasadniony charakter. Jak utrwalić poprawną pisownię: praktyczne narzędzia i wskazówki Skuteczne mnemotechniki na zapamiętanie pisowni W zapamiętaniu poprawnej pisowni „pierz” pomagają proste mnemotechniki. Jedną z nich jest rymowanka: „Pierz – jak prać, bo zawsze po e jest rz”. Dzięki takim skojarzeniom łatwiej utrwalić regułę w pamięci zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Pomocne mogą być też proste ćwiczenia: uzupełnianie luk w zdaniach, pisanie dyktand lub powtarzanie poprawnych form podczas codziennych obowiązków. Dla najmłodszych dobre są zabawy językowe – układanki i gry, w których pojawiają się wyrazy z „rz” po „e”. Wsparcie w nauce ortografii Korzystanie ze słowników, zarówno papierowych, jak i internetowych, pomaga szybko rozwiać wątpliwości dotyczące prawidłowej pisowni. Poradniki językowe i korektory online pomagają w poprawie tekstu, a regularne sięganie do takich narzędzi wspiera nawyk pisania poprawnych form. Czytanie dobrze redagowanych tekstów, artykułów i książek to sprawdzony sposób na wyeliminowanie błędów ortograficznych. Im częściej obcujemy z tekstem poprawnym językowo, tym łatwiej utrwalamy autentyczne reguły i formy wyrazowe w swoich własnych wypowiedziach. Najczęstsze pytania o pież słowo i poprawną pisownię pierz Co oznacza słowo „pierz”? Słowo „pierz” oznacza dwie rzeczy: jako czasownik w trybie rozkazującym – nakaz prania („Pierz tę koszulę!”), a jako rzeczownik – drobne pióra ptaków, wykorzystywane między innymi do produkcji poduszek lub kołder. Dlaczego pież to błąd ortograficzny? „Pież” to błąd ortograficzny, ponieważ nie spełnia polskich reguł pisowni. Nie pojawia się w słownikach, a jego powstanie wynika z uproszczonej wymowy lub nieznajomości zasad ortografii. Jedynie „pierz” jest zgodny z językiem polskim i używany w oficjalnych źródłach oraz codziennych wypowiedziach. Jak prawidłowo używać słowa pierz? Poprawne stosowanie słowa „pierz” to wyłącznie forma rozkazująca czasownika „prać” (np. „pierz ubrania”) lub rzeczownik oznaczający pióra ptasie („pierz w poduszce”). Trzeba pamiętać, by nie mylić tej formy z błędną „pież”, a także odróżniać „pierz” od „pierze”, które oznacza zbiorowo większą ilość piór, czyli materiał. Typowe błędy polegają na pisaniu „pież” pod wpływem fonetyki – warto zawsze sięgnąć do słownika lub poradnika, by upewnić się co do poprawności formy. Podsumowanie różnic: pierz, pierze, pież Pamiętaj, że nawet jeśli Twoje dziecko lub Ty sam/a zdarza Wam się napisać „pież” przez „ż”, nie jest to powód do wstydu. Najważniejsze to sięgać po sprawdzone reguły i korzystać z dobrych źródeł. Język polski potrafi być podchwytliwy, ale z odpowiednim wsparciem poradzisz sobie z każdą „rz” i „ż”. Codzienne używanie poprawnych form sprzyja lepszej komunikacji i buduje dobre nawyki językowe w rodzinie. Zawsze stawiaj na wiedzę i praktyczne umiejętności – to najlepszy sposób na przyjazny rozwój kompetencji, które zaprocentują na każdym etapie edukacji i życia. References Pież czy pierz? - NpSEO
Dobrzy rodzice mają jeden, prosty nawyk. Tak wychowują silne psychicznie dzieci
Ceniona amerykańska psycholożka Angela Duckworth ujawnia klucz do wychowania: tylko jeden rodzicielski nawyk może sprawić, że dziecko rozwinie pasję, odporność psychiczną i pewność siebie.
Według psycholożki Angeli Duckworth z University of Pennsylvania wystarczy jeden prosty nawyk, by wychowanie dziecka przynosiło efekty, które można by opisać jako „książkowe”. W programie The Mel Robbins Podcast ekspertka zwróciła uwagę na znaczenie codziennych obserwacji. Duckworth podkreśla, że sukces dziecka nie zależy od przymusu, dyscypliny ani presji. To, co naprawdę robi różnicę, to… uważne dostrzeganie jego naturalnych zainteresowań. Jej zdaniem kluczem do skutecznego wychowania dziecka jest zauważenie, co spontanicznie przyciąga jego uwagę. W czym lubi się zanurzać? O czym myśli? Co robi wtedy, gdy nikt go nie pilnuje? Takie podejście może okazać się jednym z najważniejszych fundamentów rodzicielstwa. Jeden nawyk, który może zmienić życie dziecka Angela Duckworth, profesorka psychologii i badaczka odporności psychicznej, zauważa, że: „Dobre rodzicielstwo to w dużej mierze zauważanie, o czym myślą twoje dzieci”. Zamiast narzucać dziecku konkretne zajęcia, warto pozwolić mu próbować różnych aktywności i z uwagą śledzić, co naprawdę je pochłania. Jak tłumaczy: „Kiedy zaczynamy dostrzegać, co zaprząta nasz umysł, co spontanicznie przyciąga naszą uwagę, to jest początek odkrywania zainteresowań, które mogą nas uczynić geniuszami w tym, co robimy”. Taki nawyk może nie tylko pomóc dziecku w odnalezieniu swojej pasji, ale także znacząco wpłynąć na jego odporność psychiczną i rozwój emocjonalny. To sedno skutecznych metod wychowawczych. Jak pasja córki zmieniła wszystko Podczas rozmowy z Mel Robbins Angela Duckworth opowiedziała historię swojej córki, Lucy. Dziewczynka nie lubiła odrabiać lekcji i niechętnie ćwiczyła grę na skrzypcach. Jednak matka, zamiast zmuszać ją do obowiązków, zaczęła uważnie obserwować jej zachowanie. „Kiedy zajrzałam do jej iPada, wszystkie zakładki były otwarte na filmach kulinarnych” – przyznała. Lucy czytała też książki kucharskie, a niedługo potem zaczęła pomagać w kuchni. Z czasem trafiła do lokalnej cukierni, gdzie najpierw zmywała naczynia, a następnie wspierała szefa cukierni przy wypiekach. Pasja do pieczenia przerodziła się w coś, co towarzyszyło jej przez całe liceum. „W każdy weekend i każde lato – od ósmej do dwunastej klasy – piekła ciasta. To było coś, co naprawdę ją pociągało” – relacjonuje Duckworth. Ta historia pokazuje, że rozwój zainteresowań dziecka nie musi prowadzić do kariery zawodowej, ale może być fundamentem budowania motywacji, pewności siebie i siły psychicznej. Cztery filary odporności psychicznej według psycholożki Zainteresowanie to tylko jeden z elementów niezbędnych do budowania odporności psychicznej u dziecka. Angela Duckworth wyróżnia cztery filary: Zainteresowanie – odkrywanie tego, co naprawdę ciekawi dziecko. Ciężka praca – nauka wytrwałości nawet wtedy, gdy pojawiają się trudności. Cel – poczucie, że to, co robimy, ma znaczenie. Nadzieja – przekonanie, że mimo porażek można iść dalej. Wspieranie tych czterech obszarów pomaga dziecku wykształcić determinację i odporność – cechy kluczowe dla przyszłych sukcesów w każdej dziedzinie życia. Jak wprowadzić ten nawyk w codziennym życiu? Wychowanie dziecka oparte na obserwacji nie wymaga drogich kursów ani specjalistycznych metod. Wystarczy codzienna uważność. Zamiast pytać „Co zrobiłeś dziś w szkole?”, warto zapytać: „Co cię dziś zaciekawiło?” lub „O czym najdłużej myślałeś?”. Dzieci, które czują się zauważane i rozumiane, mają silniejsze poczucie własnej wartości. A kiedy rodzice wspierają je w działaniach zgodnych z ich naturalnymi skłonnościami, uczą je jednocześnie samodzielności, wytrwałości i odpowiedzialności za własny rozwój. Angela Duckworth przypomina, że odporność psychiczna nie rodzi się z przymusu, lecz z pasji, sensu i nadziei. Obserwując dziecko i wspierając jego naturalne zainteresowania, można zbudować w nim solidne podstawy do życia pełnego siły, zaangażowania i równowagi. Źródło: cnbc.com Zobacz także: Marudne i kapryśne dziecko. Pozwól mu na tę 1 rzecz, a w końcu przestanie się złościć
To, co dziś widzimy w szkołach, to nie lenistwo. To wypalenie dzieciństwa
Dorośli mówią, że dzieciom się nie chce. Że są leniwe, niezaangażowane, że wszystko trzeba im powtarzać. A ja patrzę na swoje dziecko i widzę coś innego. Widzę zmęczenie. Nie z nudów – tylko z nadmiaru. To nie lenistwo. To wypalenie dzieciństwa.
Zmęczenie, którego nie da się odespać Pamiętam, jak wyglądało moje dzieciństwo. Po szkole biegliśmy na podwórko, graliśmy w gumę, budowaliśmy bazy z koców, czasem po prostu leżeliśmy na trawie. Mieliśmy czas. Dziś moje dziecko ma grafik napięty jak dorosły: szkoła, angielski, robotyka, pianino, basen. I choć wiem, że te zajęcia mają rozwijać, coraz częściej mam wrażenie, że one odbierają coś znacznie cenniejszego – przestrzeń na nicnierobienie, na nudę, na bycie po prostu dzieckiem. Kiedy widzę, jak wraca do domu, siada z pustym wzrokiem i mówi „nie chce mi się”, nie widzę lenia. Widzę kogoś, kto jest zmęczony ciągłym działaniem, ocenianiem, porównywaniem. Kogoś, kto nie zdążył jeszcze nauczyć się odpoczywać, a już nauczył się funkcjonować w trybie „muszę”. Dzieci funkcjonują na granicy przeciążenia Niektóre dzieci mają po osiem godzin lekcji, a potem jeszcze korepetycje i prace domowe. Do tego presja rodziców, by mieć „piątki”, i presja szkoły, by być najlepszym. Efekt? Coraz więcej dzieci z objawami, które jeszcze niedawno przypisywaliśmy tylko dorosłym: bóle głowy, bezsenność, problemy z koncentracją, rozdrażnienie, utrata motywacji. Jako psycholog i matka czuję, że to nie jest przypadek. Wypalenie dzieciństwa to zjawisko, o którym mówi się coraz częściej – i które widzimy w naszych domach, szkołach, na placach zabaw. To moment, kiedy dziecko nie czuje już ciekawości, nie cieszy go to, co kiedyś sprawiało radość. Zaczyna przypominać małego dorosłego – przemęczonego, zrezygnowanego, bez energii. Szkoła, która zabiera energię, zamiast ją dawać Ostatnio byłam na zebraniu. Nauczycielka z dumą opowiadała, że klasa realizuje dodatkowy program, że dzieci uczą się „ponad podstawę”. I choć rozumiem dobre intencje, miałam ochotę zapytać: czy ktoś pytał, czy one mają jeszcze siłę? Bo szkoła, która miała być miejscem odkrywania świata, coraz częściej staje się miejscem, gdzie dzieci uczą się przetrwania. Nie uczymy ich, jak myśleć, tylko jak spełniać oczekiwania. Nie pozwalamy im się nudzić, choć to właśnie nuda jest początkiem kreatywności. Nie zostawiamy przestrzeni na emocje, bo każda minuta ma być „produktywna”. A przecież to nie tak miało być. „Nie chce mi się” to wołanie o przerwę, nie o karę Słyszę rodziców mówiących: „on nic nie robi, tylko siedzi w telefonie”. Ale może ten telefon to jego jedyny sposób, żeby uciec od presji, od zadań, od nieustannego tempa? Może „nie chce mi się” to nie brak ambicji, tylko sygnał alarmowy – że coś pękło. Bo dzieci, które dziś uznajemy za leniwe, często są po prostu przeciążone emocjonalnie. Mają za dużo bodźców, za dużo wymagań, za mało odpoczynku i bliskości. Za mało czasu na bycie sobą. Potrzebujemy dzieciństwa z powrotem Pewnego dnia po prostu odwołałam zajęcia. Powiedziałam: „Nie idziemy dziś nigdzie. Jemy kolację w piżamach, oglądamy film i idziemy spać wcześniej”. Po raz pierwszy od dawna zobaczyłam w oczach mojego dziecka błysk. Nie ekscytację z nowej aplikacji czy sukcesu w klasie, tylko zwykłą radość bycia razem, bez pośpiechu. Zrozumiałam wtedy, że dzieciństwo nie potrzebuje ulepszania. Potrzebuje spokoju, obecności i luzu. Potrzebuje powrotu do prostych rzeczy – wspólnego śniadania, spaceru, rozmowy. Bo to, co dziś nazywamy „lenistwem”, często jest cichym protestem wobec świata, który za wcześnie chce zrobić z dzieci dorosłych. Czas, żebyśmy się zatrzymali Może powinniśmy wszyscy – rodzice, nauczyciele, system – zrobić krok wstecz. Zastanowić się, czy dzieci naprawdę potrzebują więcej wiedzy, czy może więcej czułości. Czy naprawdę chodzi o „nie chce mi się”, czy o to, że odebraliśmy im prawo do bycia zmęczonymi? Bo jeśli tego nie zrozumiemy teraz, wychowamy pokolenie, które nie będzie już wiedziało, czym jest radość z życia. Pokolenie dorosłych, którzy już w wieku dwunastu lat stracili siłę, by marzyć.
Zadania domowe na weekend to nie nauka. „Nauczyciele odbierają córce dzieciństwo”
Piszę do was jako mama dziesięcioletniej uczennicy, która zaczęła bać się piątków. Zamiast cieszyć się weekendem, córka siedzi z nosem w zeszytach, bo „pani na pewno sprawdzi”.
Weekend miał być dla dzieci jak oddech po całym tygodniu. U nas coraz częściej wygląda jak druga zmiana w pracy. W piątek wracamy do domu, robię obiad, a córka nawet nie zdąży opowiedzieć, co było w szkole, bo już wyciąga podręczniki. Zadania domowe na weekend psują rodzinny czas „Mamo, muszę to zrobić teraz, bo jutro nie zdążę” − mówi mi. I tak mija piątek, a potem sobota − między matematycznymi zadaniami a czytanką, a niedziela pod znakiem „dokończymy, bo nie zdążyłyśmy”. Patrzę na nią i czuję złość, ale też bezradność. To dziecko, które ma prawo pobawić się z koleżanką, poleżeć z kotem, pójść na spacer, poleniuchować. Ja pamiętam swoje dzieciństwo. Było trochę obowiązków, jasne, ale weekend był naszym czasem. Dziś mam wrażenie, że szkoła wchodzi nam do domu drzwiami i oknami, zabiera spokój i radość. Niby dobrowolne, a jednak obowiązkowe Najbardziej boli mnie ten fałsz. Słyszymy, że zadania na weekend „nie są obowiązkowe”. Tyle że wszyscy wiemy, jak to wygląda w praktyce. Dziecko przychodzi w poniedziałek i słyszy pytanie: „kto zrobił”. Kto nie zrobił, ten czuje się gorszy. Nikt nie musi tego mówić wprost. Wystarczy spojrzenie, ton głosu, odhaczanie w zeszycie. Potem komentarze w stylu: „widzę, kto pracuje, a kto nie”. I nawet jeśli brak zadania nie obniża oceny, obniża poczucie wartości mojego dziecka. Córka sama mówi: „jak nie zrobię, pani pomyśli, że mi nie zależy”. I robi, mimo że jest zmęczona. Czy to jest nauka odpowiedzialności? Dla mnie to nauka strachu i udawania. A ja nie chcę, żeby ona uczyła się świata pod presją, żeby miała poczucie, że jest wciąż za mało. Dzieci potrzebują odpoczynku, a nie kolejnych zadań Dziecko nie jest maszyną. Ono po całym tygodniu w ławce naprawdę musi odpocząć, pobyć na świeżym powietrzu, ponudzić się, pośmiać. Z tej nudy rodzi się kreatywność, z zabawy rodzą się relacje, z odpoczynku rodzi się siła do uczenia się. Bez tego żadne zadania nie pomogą. Chciałabym, żeby ktoś wreszcie usłyszał rodziców. My nie buntujemy dzieci przeciw szkole. My tylko widzimy, że coś jest nie tak. Nauczyciele mają ogrom pracy i ja to szanuję, ale jeśli system nie zostawia dzieciom miejsca na bycie dziećmi, to to jest krzywda. Rozmawiam z innymi mamami i słyszę to samo: weekendy są jak wyścig, rodziny są spięte, dzieci płaczą nad ćwiczeniami. Proszę o rozsądek. Weekendy powinny należeć do dzieci, bo inaczej naprawdę odbierzemy im dzieciństwo kawałek po kawałku. A potem będziemy się dziwić, czemu rosną zmęczone, zgaszone, niepewne siebie. Ja nie chcę takiej przyszłości dla mojej córki. I wierzę, że szkoła może wyglądać inaczej. Inga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
Jak zmienić codzienne mycie zębów w zabawę? Czytelniczki Mamo, To Ja już to wiedzą. Poznaj wyniki testu szczoteczki Philips Sonicare For Kids
Codzienne mycie zębów może być małą domową rewolucją – pełną śmiechu, kolorów i nowych odkryć. Nasze czytelniczki już wiedzą, jak to zrobić. Oto wyniki testu szczoteczki Philips Sonicare For Kids, która ma jeden prosty cel: zamienić obowiązek w prawdziwą frajdę.
Każdy rodzic wie, jak ważna jest higiena jamy ustnej. I każdy rodzic wie też, że codzienne mycie małych ząbków… cóż, nie zawsze przebiega w rytmie idealnej współpracy. To naturalne – dzieci szybko tracą zainteresowanie, myją zęby „po łebkach”, a po kilku sekundach marzą już tylko o powrocie do zabawy. Na szczęście da się to zmienić. Wystarczy właściwa motywacja – a tę potrafi dać sprzęt, który nie tylko zachęca, lecz także uczy prawidłowych nawyków. Nasze czytelniczki – a właściwie ich najmłodsi testerzy – miały okazję sprawdzić szczoteczkę soniczną Philips Sonicare For Kids. To urządzenie stworzone specjalnie z myślą o dzieciach i ich rodzicach: kolorowe, z niesamowitą aplikacją, która bawi i uczy jednocześnie, intuicyjne i pełne funkcji, które sprawiają, że higiena jamy ustnej staje się angażującą zabawą. Dzięki niej dobre nawyki pojawiają się naturalnie, niemal mimochodem. Czy szczoteczka zdała egzamin? Co spodobało się dzieciom, a co docenili rodzice? Oto wnioski z naszego testu. Czy szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids idealnie dopasowuje się do potrzeb dzieci? Dopasowanie szczoteczki do umiejętności dziecka to ważna sprawa. Szczoteczka powinna być poręczna i ciekawa. Zapytaliśmy o to testerki. Mój syn od razu ją polubił, przede wszystkim ze względu na atrakcyjny wygląd i możliwość korzystania z aplikacji. Kolorowe motywy i przyjazny design sprawiają, że szczotkowanie staje się dla niego zabawą, a nie obowiązkiem. Dodatkowo aplikacja motywuje go do regularnego mycia zębów, pokazując interaktywnie, jak dokładnie szczotkować zęby i nagradzając postępy. Dzięki temu mój syn nie tylko chętnie używa szczoteczki, ale też uczy się prawidłowych nawyków higieny jamy ustnej w sposób angażujący i przyjemny – ocenia Daria. Czy szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids dobrze leży w dłoni małego dziecka? Małe dłonie potrzebują sprzętu, który daje poczucie pewności i komfortu. Dobrze zaprojektowana szczoteczka potrafi zdziałać cuda – sprawić, że maluch chętniej podejmuje próbę samodzielnego szczotkowania. Dlatego zapytałyśmy nasze testerki, jak w praktyce sprawdza się ergonomia szczoteczki. Tak, szczoteczka ma ergonomiczny kształt i antypoślizgową rączkę, dzięki czemu dziecko może stabilnie ją trzymać, bez wyślizgiwania się podczas mycia zębów. Dzięki temu samo mycie jest łatwiejsze i bardziej komfortowe – Katarzyna. Powiedziałabym, że nawet bardzo dobrze. Nie jest ona szczególnie mała , a ząbki mył nią 3-latek, ale wypustki z tyłu sprawiały, że nie wyślizgiwała się z rączki syna. Nie jest ciężka, więc utrzymanie jej przez minutę, dwie podczas mycia nie było problematyczne – Alicja. Czy szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids jest dla dziecka prosta w użyciu? Wiele mam przyznaje, że im prostsza obsługa, tym większa szansa, że dziecko szybko zaakceptuje nowy rytuał. Intuicyjność to klucz, szczególnie na początku przygody z „dorosłą” szczoteczką. Dlatego poprosiłyśmy uczestniczki testu o ocenę, czy ich dzieci poradziły sobie z obsługą urządzenia. Tak, szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids jest dla dziecka prosta w użyciu. Jest prosta, intuicyjna i dzięki dwóm poziomom intensywności działania sprawia frajdę dziecku, gdy może samo zmienić owy tryb działania – Karolina. Czy zauważyłaś, że dzięki aplikacji Philips Sonicare dziecko dłużej i dokładniej myje zęby? Aplikacja potrafi zamienić rutynę w małą przygodę, a przy okazji pokazać dziecku, jak ważna jest dokładność. Wiele mam zauważa, że dodatkowe bodźce – dźwięki, obrazki i wskazówki – realnie wpływają na jakość mycia. Zapytałyśmy więc, czy w ich domach również zaszła zmiana. Dzięki timerowi, melodyjce informującej o zmianie strony oraz zakończeniu cyklu mycia - moje dziecko czeka z niecierpliwością na to, a żeby usłyszeć ten dźwięk, musi dokładnie myć ząbki i nie wyciągać szczoteczki zbyt szybko - to wszystko sprawia, że mycie jest ciekawsze i dokładniejsze – Adrianna. Czy dzięki aplikacji Philips Sonicare dziecko świetnie się bawi podczas mycia zębów? Kiedy higiena zamienia się w zabawę, znikają protesty, a pojawia się szeroki uśmiech. Aplikacja, która angażuje i nagradza, może sprawić, że maluch sam z siebie biegnie po szczoteczkę. Poprosiłyśmy więc mamy o podzielenie się obserwacjami na temat tej wyjątkowej „motywacji”. Tak, zauważyłam, że dzięki aplikacji Philips Sonicare For Kids dziecko świetnie się bawi podczas mycia zębów. Aplikacja zamienia codzienny obowiązek w interaktywną grę – maluch opiekuje się wesołym stworkiem, który motywuje do dokładnego szczotkowania. Dziecko zdobywa nagrody, uczy się prawidłowych ruchów i z radością czeka na kolejne mycie. Dzięki temu szczotkowanie staje się przyjemnym rytuałem, pełnym zabawy i uśmiechu – Aleksandra. Czy dzięki aplikacji Philips Sonicare dziecko dokładniej myje zęby? Nauka prawidłowej techniki wymaga czasu, ale odpowiednie narzędzia naprawdę potrafią ją przyspieszyć. Animacje krok po kroku pokazujące, co robić, mogą być dla dzieci świetnym przewodnikiem. Dlatego zapytałyśmy testerki, czy widzą różnicę w dokładności mycia. Dzięki interaktywnym wskazówkom i zabawnym animacjom uczy ono, jak długo i w jaki sposób należy szczotkować zęby. Aplikacja przypomina o regularnym myciu, motywuje systemem nagród i pokazuje efekty postępów. Dziecko stopniowo uczy się, że dbanie o zęby to codzienna, ważna czynność, a nie przykry obowiązek, co kształtuje zdrowe nawyki na przyszłość – Kinga. Czy mamy biorące udział w teście polecają innym mamom szczoteczkę soniczną Philips Sonicare for Kids? Rekomendacja innej mamy to często najcenniejsza wskazówka. Nic tak nie przemawia do rodziców, jak doświadczenia osób, które już sprawdziły dany produkt w swoim domu. Dlatego na koniec zapytałyśmy uczestniczki testu, czy poleciłyby tę szczoteczkę dalej. Polecam tę szczoteczkę, bo naprawdę uczy dobrych nawyków, motywuje dziecko do samodzielności i pomaga zamienić codzienny obowiązek w radosny rytuał - Patrycja. Test szczoteczki Philips Sonicare For Kids pokazał jedno: technologia potrafi realnie odczarować codzienną rutynę i wprowadzić do łazienki małą rewolucję. Kiedy nowoczesne rozwiązania spotykają się z dziecięcą ciekawością, rodzi się duet, który działa — skutecznie, naturalnie i z uśmiechem. A jeśli ten uśmiech jest szeroki, zdrowy i pojawia się bez marudzenia… cóż, to najlepszy KPI każdego rodzica. Philips Sonicare For Kids udowadnia, że właściwe narzędzia potrafią zbudować trwałe nawyki i sprawić, że higiena jamy ustnej staje się nie tylko obowiązkiem, lecz także przyjemnym, codziennym rytuałem. Wyniki na podstawie testowania w serwisie Mamotoja.pl na grupie 20 użytkowników miesiącach październik - listopad 2025 roku. Materiał promocyjny marki Philips Opinie [20] Paulina | 2025-11-17 11:19:08 | Mój synek nigdy nie był zwolennikiem mycia zębów- robił to z przymusu. A teraz? Teraz sam chętnie sięga po swoją nową, kolorową szczoteczkę. Ona zdecydowanie działa cuda. I mam pewność, że zęby synka są czyste i dokładnie umyte. Kinga | 2025-11-14 11:49:21 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids okazała się u nas strzałem w dziesiątkę. Jest delikatna, a jednocześnie bardzo dokładna, dzięki czemu świetnie sprawdza się przy codziennej pielęgnacji małych ząbków. Jej ergonomiczny uchwyt dobrze leży w dziecięcej dłoni i nie wyślizguje się podczas mycia. Bardzo na plus działa również aplikacja, która motywuje dziecko do dłuższego i staranniejszego mycia. Dużą zaletą jest także to, że szczoteczka ma dwa tryby pracy, więc można dopasować intensywność do wieku i wrażliwości dziecka. Całość tworzy produkt, który nie tylko czyści zęby, ale też realnie pomaga wyrobić zdrowe nawyki w przyjemny i prosty sposób. Sonia | 2025-11-13 19:44:27 | Po dwu-tygodniowym testowaniu Philips Sonicare For Kids jestem bardzo zadowolona — szczoteczka naprawdę zmieniła naszą wieczorną rutynę! 😊 Najbardziej urzekła mnie interaktywna aplikacja połączona z urządzeniem: mój syn chętnie szczotkuje zęby, bo to dla niego teraz zabawa — kolorowe naklejki, postać „Sparkly” w aplikacji i system nagród sprawiają, że mycie zębów jest nie tylko obowiązkiem, ale frajdą. Aplikacja pomaga mu także dokładniej czyścić wszystkie obszary, co zauważyłam dzięki mniejszej ilości resztek po jedzeniu. Co do samej szczoteczki: dobrze leży w małej rączce, jest lekka i ma wygodny uchwyt — dziecko trzyma ją pewnie nawet wtedy, gdy mycie odbywa się w pośpiechu. Włókna są miękkie i delikatne dla dziąseł, a tryby mocy (Low i High) pozwalają dostosować intensywność do wieku i komfortu dziecka. Technologia soniczna naprawdę robi różnicę — po testach zęby syna wydają się czystsze i gładsze. Jedyne drobne „ale” to naklejki, które mogłyby lepiej przylegać ( kilka się lekko odklejało ) oraz to, że aplikacja może być chwilami rozpraszająca — jednak dla dziecka to bardziej zaleta niż wada. Dla każdej mamy szukającej inteligentnej szczoteczki dla dziecka polecam Sonicare for Kids — to inwestycja w zdrowe nawyki i piękny uśmiech na lata! Wioletta | 2025-11-13 17:03:26 | Kto ma kilkuletnie dzieci ten wie, a kto nie ma, ale planuje, ten się bardzo szybko przekona, że nie należą one do stworzeń, które zaprzątały by sobie głowę takimi przyziemnymi i prozaicznymi czynnościami jak dbanie o własną higienę. Ba! W większości przypadków nie tylko nie wykazują one zainteresowania tym tematem, ale nawet odznaczają się obsesyjną wręcz niechęcią do bycia czystym i schludnym. Chciałby człowiek załamać ręce, ale przecież akurat w tej kwestii nie ma miejsca na kompromisy. Trzeba kombinować, bawić się w zaklinacza dzieci i uatrakcyjniać wszelkie zabiegi higieniczne. Odpowiedź na to, jak sprawić, by dziecko nie witało konieczności dbania o ząbki krzykami, znalazł najwyraźniej Philips Sonicare For Kids, bo proponowany przez nich zestaw łączy skuteczność działania, która zachwyci rodziców, i frajdę z używania, która uszczęśliwi małego konsumenta. Ten innowacyjny system jest przede wszystkim doskonale dopasowany do potrzeb dziecka. U mnie sprawdził się zarówno przy trzylatku, jak i starszaku, co jest możliwe dzięki dwóm rozmiarom końcówek z miękkim włosiem, wyprofilowanych dla grup wiekowych 3+ i 7+. Daje to gwarancję, że uzębienie – mleczne, stałe i wyrzynające się – jest czyszczone z należytą precyzją, a odpowiednio wyprofilowane i miękkie włókna zapobiegają podrażnieniom dziąseł. Producent maksymalnie ułatwia również przejście na soniczne czyszczenie: funkcja Easy-Start stopniowo zwiększa moc w trakcie pierwszych czternastu szczotkowań, a możliwość wyboru dwóch trybów pracy (niskiej i wysokiej intensywności) pozwala na wyrobienie tolerancji nawet u bardzo wrażliwych pociech. Szczoteczka jest nie tylko efektywna, ale i ergonomiczna: jej zwężająca się rączka powleczona jest gumowym materiałem z lekko teksturowanymi wypustkami. Ta cecha, szczególnie w przypadku mojego trzylatka, zapewnia pewny chwyt i minimalizuje ryzyko wyślizgnięcia się, wspierając tym samym inicjatywę do samodzielnego mycia zębów. Użycie szczoteczki jest dziecinnie proste (i o to przecież chodzi!): obsługa sprowadza się do wciśnięcia jednego przycisku (szczoteczka zapamiętuje ostatnie ustawienie intensywności szczotkowania), a system Kid Timer jest genialnym, bezstresowym instruktorem. Sygnały dźwiękowe i wibracje na bieżąco informują o konieczności zmiany czyszczonej ćwiartki zębów co 30 sekund, a po upływie dwóch minut urządzenie automatycznie się wyłącza, sygnalizując to melodyjką. To jednak aplikacja Philips Sonicare jest bezkonkurencyjnym motywatorem dla moich dzieciaków. Sparowana ze szczoteczką przez Bluetooth, wprowadza element wciągającej gry na smartfonie, gdzie dziecko dba o swojego futrzastego przyjaciela, stworka Sparkly’ego. Dziecko, by zdobywać prezenty, odznaczenia i odblokowywać przygody, przejmuje inicjatywę, dba o systematyczność i obsesyjnie pilnuje czasu 2 minut na mycie, poświęcając każdej ćwiartce zębów odpowiednią uwagę. Wizualizacja walki z bakteriami oraz polecenia głosowe angażują i instruują w czasie rzeczywistym, pokazując, jak operować główką szczoteczki. Aplikacja monitoruje systematyczność (minimum dwa razy dziennie) i nagradza najdłuższe serie szczotkowań, pomagając w ten sposób wykształcić prawidłowe nawyki higieniczne. Efektem jest czyszczenie do 75% skuteczniejsze niż przy manualnej szczoteczce oraz gładkie, czyste zęby na porządku dziennym. Z pełnym przekonaniem polecam ten zestaw wszystkim rodzicom. Jest to bezapelacyjnie produkt, który ma potencjał, by zrewolucjonizować codzienną higienę jamy ustnej Waszych pociech, eliminując opór dziecka. Gwarantuje rodzicom ulgę, ponieważ łączy wysoką skuteczność z elementem motywacyjnym nastawionym na wyrobienie nawyku, dzięki czemu dziecko samo z siebie chce jak najlepiej dbać o uzębienie, pozwalając tym samym odpędzić ryzyko dziecięcej próchnicy i kosztów związanych z jej leczeniem. Liliana | 2025-11-13 12:55:28 | Soniczna szczoteczka Philips Sonicare for Kids daje dużo radości dla dzieci, mój 3-latek bardzo się ucieszył na widok tej szczoteczki. Szczoteczka ma dwa tryby wibrowania, my raczej używamy tego mniejszego z czasem może spróbujemy większej wibracji. Mniejsze drgania są delikatne i przyjemne dla dziecka, dodatkowo nie rozchlapuje się pasta. Szczoteczka dobrze się trzyma w rączce dziecka, dziecko samo sobie poradzi z umyciem zębów (choć raczej myje rodzic). Szczoteczka w trakcie swojego cyklu informuje (ok 20 sekund) ile szczotkujemy zęby, można to wykorzystać do zmiany stron. Po pełnym cyklu sama się wyłącza. Szczoteczka ma wytrzymałą baterię. W zestawie są naklejki, jak równo się naklei to nawet dobrze się trzymają. Adrianna | 2025-11-13 12:02:50 | Sonicare to miła odmiana w naszej łazience - bo choć poprzednia szczoteczka była dobra i dokładna, to jednak nie była wystarczająco interesująca dla mojej trzyletniej córeczki, przez co mycie zębów bywało…walką z aligatorem ;). Sonicare to zmieniło - jest kolorowa (mamy zieloną plus dołączono do niej naklejki umożliwiające personalizację szczoteczki - maluch sam wybiera i to też niezła zabawa!). W zestawie, prócz szczoteczki, jest oczywiście ładowarka z długim kablem, instrukcja obsługi, karta gwarancyjna oraz dwie końcówki - dla dzieci 3+ oraz 7+. Szczoteczka posiada dwa tryby mycia (przycisk na samym dole) oraz przycisk startu (górny). Ustawiam tryb, włączam start i dzieje się magia ;). Szczoteczka jest delikatna, ale bardzo dokładna - czyści ząbki dokładnie i nawet dzieci chętnie jej używają (choć ja wyznaję zasadę - najpierw myje rodzic, a później dziecko). Wbudowany timer dużo ułatwia - dzięki temu dziecko wie, jak długo powinno szczotkować zęby i jednocześnie świetnie się bawi. Aplikacja na telefon też jest pomocna i ułatwia przeistoczenie mycia zębów w coś naprawdę fajnego - nareszcie moja córka myje ząbki z radością i uśmiechem na twarzy. Utrzymanie szczoteczki w czystości jest banalnie łatwe, a bateria trzyma naprawdę długo. Również cena jest w porządku - biorąc pod uwagę zalety, wykonanie oraz działanie sprzętu. Ogólnie rzecz biorąc - jesteśmy zadowoleni, i my, i nasze dziecko. Mycie zębów to już nie jest przykry obowiązek - teraz to coś fantastycznego, zabawnego i przyjemnego! Polecam serdecznie - młodszej córce również ją kupimy, gdy podrośnie ❤️ Katarzyna | 2025-11-13 11:40:38 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids w pełni spełniła moje oczekiwania i idealnie dopasowała się do potrzeb mojego dziecka. Jej mała główka i miękkie włókna delikatnie czyszczą zęby i dziąsła, nie powodując podrażnień, a przy tym skutecznie usuwają płytkę nazębną. Rączka szczoteczki jest ergonomiczna i antypoślizgowa, dzięki czemu małe dłonie pewnie ją trzymają, co ułatwia samodzielne mycie zębów. Szczoteczka jest też bardzo prosta w użyciu – wystarczy jeden przycisk, by rozpocząć szczotkowanie, a timer i sygnały zmiany obszaru mycia pomagają dziecku nauczyć się prawidłowej techniki. Dodatkowym atutem jest aplikacja Philips Sonicare, która zamienia codzienne szczotkowanie w interaktywną zabawę. Dzięki niej dziecko dłużej i dokładniej myje zęby, a gry i animacje motywują je do równomiernego szczotkowania wszystkich obszarów jamy ustnej. Regularne korzystanie ze szczoteczki w połączeniu z aplikacją pomaga też wykształcić prawidłowe nawyki higieny jamy ustnej. Zauważyłam, że moje dziecko stało się bardziej świadome tego, jak dbać o zęby i chętniej angażuje się w codzienne mycie. Zdecydowanie polecam szczoteczkę Philips Sonicare For Kids innym mamom. Jest bezpieczna, skuteczna i sprawia, że dbanie o zęby staje się dla dzieci przyjemnością, a nie obowiązkiem. To inwestycja w zdrowy uśmiech i pozytywne nawyki na przyszłość. Sylwia | 2025-11-12 19:11:20 | Dla mojego 6-letniego dziecka szczoteczka Philips Sonicare for Kids sprawdziła się idealnie! Miękkie włosie jest delikatne dla dziąseł, obsługa prosta, a aplikacja sprawia, że mycie zębów to prawdziwa zabawa. Dziecko samo pilnuje czasu i kolejności mycia, a ja mam pewność, że zęby są dokładnie czyste. Zdecydowanie polecam każdej mamie! Joanna | 2025-11-12 15:35:24 | Po wspólnych testach szczoteczki sonicznej Philips Sonicare For Kids z moim dzieckiem mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że to produkt, który naprawdę został zaprojektowany z myślą o najmłodszych użytkownikach. Już od pierwszego użycia zauważyłam, że szczoteczka jest wyjątkowo łatwa w obsłudze – ma prosty przycisk włączania, a zmiana trybów odbywa się intuicyjnie. Moje dziecko bardzo szybko nauczyło się korzystać z niej samodzielnie, co dla mnie, jako mamy, jest ogromnym plusem. Ergonomiczna, lekka rączka idealnie leży w małej dłoni, a lekko chropowata powierzchnia zapobiega ślizganiu się szczoteczki. Dzięki temu dziecko ma pełną kontrolę nad szczotkowaniem i czuje się pewnie. Miękkie włosie szczoteczki jest bardzo delikatne, co sprawia, że idealnie nadaje się dla dzieci o wrażliwych dziąsłach. Mój maluch nie narzekał na żadne podrażnienia – wręcz przeciwnie, mówił, że szczotkowanie jest „miłe” i „łaskocze”. To dla mnie ważne, bo wcześniejsze szczoteczki często były zbyt twarde i zniechęcały go do mycia zębów. Delikatne działanie soniczne usuwa płytkę nazębną skutecznie, ale bez nieprzyjemnego uczucia drgania, które mogłoby przestraszyć dziecko. Zauważyłam też, że dzięki odpowiedniemu trybowi mocy szczoteczka dopasowuje intensywność do wieku, co jest świetnym rozwiązaniem. Kolejnym dużym atutem jest funkcja timera, która pomaga dziecku myć zęby przez zalecane dwie minuty. Dźwiękowy sygnał lub przerwa w wibracjach informuje, kiedy należy przejść do kolejnej części jamy ustnej – to doskonała pomoc w nauce prawidłowego mycia zębów. W połączeniu z aplikacją Philips Sonicare działa to jeszcze lepiej. Aplikacja wprowadza dziecko w świat zabawy – kolorowe animacje, wesołe postacie i system nagród sprawiają, że maluch nie tylko dłużej myje zęby, ale też robi to dokładniej. Dziecko samo pilnuje, żeby szczotkować odpowiednio długo i nie pomijać żadnego miejsca, bo chce zdobywać nagrody. Atrakcyjność dla dziecka to zdecydowanie ogromna zaleta tego produktu. Kolorowa obudowa, naklejki do personalizacji i aplikacja sprawiają, że szczoteczka staje się czymś więcej niż tylko narzędziem higienicznym – to fajny gadżet, który dziecko traktuje jak zabawkę. Dzięki temu mycie zębów przestało być u nas codzienną walką, a stało się częścią zabawy. Z perspektywy rodzica bardzo doceniam też czas pracy baterii – jedno ładowanie wystarcza na wiele dni, więc nie muszę ciągle pamiętać o jej podłączaniu. To duży komfort przy codziennym użytkowaniu. Jeśli chodzi o utrzymanie czystości, szczoteczka jest bardzo łatwa do mycia – końcówka zdejmuje się bez problemu, a całość można szybko opłukać pod bieżącą wodą. Gumowe elementy sprawiają, że jest bezpieczna, nawet jeśli dziecko nie zawsze delikatnie się z nią obchodzi. Oczywiście, jak każdy produkt, również ta szczoteczka ma swoje drobne wady. Moim zdaniem przydałoby się nieco krótsze ładowanie – trwa dość długo, zanim bateria napełni się do pełna. Aplikacja, choć świetna, wymaga telefonu lub tabletu, więc nie zawsze mamy ją pod ręką, szczególnie rano, kiedy wszyscy się spieszą. Jednak są to naprawdę drobnostki w porównaniu z korzyściami, jakie daje. Podsumowując, Philips Sonicare For Kids to szczoteczka, którą z czystym sumieniem polecam innym mamom. Jest wygodna, delikatna i skuteczna, a przy tym świetnie motywuje dzieci do codziennego mycia zębów. Łączy w sobie nowoczesną technologię i zabawę, dzięki czemu maluchy uczą się prawidłowych nawyków w przyjemny sposób. Od kiedy jej używamy, zęby mojego dziecka są czystsze, a ono samo chętniej sięga po szczoteczkę bez przypominania. To naprawdę udany produkt, który ułatwia życie rodzicom i sprawia, że higiena jamy ustnej staje się przyjemnością, a nie obowiązkiem. Małgorzata | 2025-11-12 13:46:47 | Szczoteczka Philips Sonicare For Kids to świetny wybór dla dzieci – delikatna, skuteczna i motywująca do mycia zębów dzięki zabawnej aplikacji! Magdalena | 2025-11-12 13:20:25 | Muszę przyznać, że ta soniczna szczoteczka Philips Sonicare For Kids okazała się prawdziwym odkryciem i spełnieniem wszystkich naszych nadziei! Kiedy zgłaszałam się do testu, szczerze przyznałam, że mycie zębów u mojej 6-letniej córki było codziennym polem bitwy i ciągłą walką z niechęcią. Dziś, po okresie testów, mogę śmiało powiedzieć: ten koszmar się skończył. Córka uwielbia tę szczoteczkę! Rączka szczoteczki jest idealnie dopasowana do małych rączek. Jest lekka, ergonomiczna i ma antypoślizgowy uchwyt, dzięki czemu córka radzi sobie z nią bez problemu. Obsługa jest intuicyjna: jeden przycisk włącza i wyłącza urządzenie. Aplikacja to kluczowy element sukcesu, zamieniła nudny obowiązek w angażującą grę. Sympatyczny stworek Sparkly jest dla córki najlepszym motywatorem! Dzięki niemu chętnie włącza szczoteczkę, myje zęby dłużej i dokładniej, bo chce zdobywać nagrody i dbać o swojego bohatera. Jak pisałam, oczekiwałam, że aplikacja zadziała i rzeczywiście – to najlepsza nauka prawidłowych nawyków. Efekty przerosły moje oczekiwania. Technologia soniczna jest fantastyczna. Włosie, choć miękkie i delikatne dla dziąseł, jest do 75% skuteczniejsze w usuwaniu płytki nazębnej w porównaniu do szczoteczki manualnej, co czuć już po pierwszym myciu. Mam pewność, że zęby są czyste i zdrowe, a funkcja KidTimer/KidPacer pilnuje, by mycie trwało pełne dwie minuty i było równomierne w każdej ćwiartce jamy ustnej. Jako że moja córka ma 6 lat (prawie 7), fakt, że w zestawie znalazłam dwie końcówki – dla młodszych i dla 7+ – oraz dwa tryby pracy, jest po prostu idealny na ten przejściowy wiek. Widzę, że to urządzenie będzie rosło razem z nią. Bateria trzyma naprawdę długo. Ładujemy ją sporadycznie, co jest ogromną wygodą i eliminuje ryzyko, że rano szczoteczka będzie rozładowana, psując tym samym moment mycia. Możliwość spersonalizowania szczoteczki kolorowymi naklejkami sprawiła, że stała się ona jej unikalnym, ulubionym gadżetem, który chętnie trzyma w dłoni. Katarzyna | 2025-11-11 21:25:21 | Szczoteczka Philips Sonicare For Kids sprawdziła się bardzo dobrze i okazała się świetnym rozwiązaniem dla dzieci uczących się samodzielnego mycia zębów. 🪥 Łatwość obsługi: Szczoteczka jest prosta w użyciu – wystarczy nacisnąć jeden przycisk, a dziecko szybko uczy się jej działania. 🌈 Atrakcyjność dla dziecka: Kolorowy design i możliwość personalizacji naklejkami, plusem jest aplikacja z animacjami, która motywuje do dokładnego mycia. 💧 Delikatność i miękkość włosia: Włosie jest bardzo miękkie i nie podrażnia dziąseł, nawet przy dłuższym szczotkowaniu. 🤲 Wygoda uchwytu: Rączka jest dobrze wyprofilowana i antypoślizgowa, dzięki czemu dziecko pewnie trzyma szczoteczkę. ⏱️ Funkcja timera: Sygnalizacja czasu mycia pomaga dziecku przestrzegać zalecanego dwuminutowego szczotkowania. 🔋 Czas pracy baterii: Bateria trzyma bardzo długo – wystarcza na wiele dni regularnego używania bez konieczności częstego ładowania. Philips Sonicare For Kids to skuteczna, bezpieczna i atrakcyjna szczoteczka, która naprawdę zachęca dziecko do dbania o higienę jamy ustnej. Świetnie łączy zabawę z nauką prawidłowego szczotkowania. Kingam | 2025-11-10 22:20:59 | Mój syn miał okazję testować szczoteczkę soniczną Philips Sonicare for Kids wraz z dedykowaną aplikacją i muszę przyznać, że to połączenie naprawdę robi wrażenie! Już od pierwszego użycia szczoteczka spodobała mu się dzięki kolorowemu designowi i możliwości personalizacji naklejek. Największym hitem okazała się jednak aplikacja pełna animacji, zabawnych dźwięków i wirtualnego pomocnika, który pokazuje, jak prawidłowo myć zęby. Dzięki aplikacji syn zaczął szczotkować zęby dokładniej i dłużej, bo chce zdobywać nagrody i dbać o swojego wirtualnego stworka. Sama szczoteczka działa bardzo delikatnie, a jednocześnie skutecznie po kilku dniach zauważyłam, że jego zęby są lepiej doczyszczone, a mycie stało się przyjemnym rytuałem zamiast przykrego obowiązku. Zdecydowanie polecam Philips Sonicare for Kids innym rodzicom to świetny sposób, by nauczyć dziecko prawidłowej higieny jamy ustnej w formie zabawy. Alicja | 2025-11-09 11:42:36 | Szczoteczka soniczna Philips to rewelacyjnie narzędzie, by wyrobić w dziecku zdrowe nawyki dotyczące mycia zębów, bez przymusu i walki. Mój 3 letni syn często był oporny przy myciu zębów, 2 minuty nieraz ciągnęły mu się w nieskończoność. Teraz szczoteczka sama wyznacza czas mycia przyznam, ze dziecko sie go trzyma. Rączka szczoteczki jest bardzo ergonomiczna, wypustki z tyłu zapobiegają wyślizgnięciu sie z małej rączki dziecka. Kolorowe naklejki to dodatkowy plus, bo odmieniają wygląd szczoteczki sprawiając wrażenie nowości z każdą zmianą. W końcu mam też pewnosc, że zęby są dobrze wyczyszczone, nie trzeba szorować, wystarczy sunąć po zębach, co z kolei jest dla mnie bardzo ważne. Karolina | 2025-11-08 18:59:08 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare for Kids zachwyca swoją prostotą oraz funkcjonalnością. Ja jako rodzic zauważam idealne włosie, kształt oraz fakt, iż jest idealnie dopasowana do dłoni dziecka. Zauważam 2 końcówki oraz 2 poziomy intensywności działania. Moje dziecko natomiast zauważa aplikację, która w swej interaktywności zachęca do szczotkowania odpowiednio długi czas, nagrody za sesję szczotkowania oraz zabawę, która sprawia, że mycie zębów nie jest nudnym obowiązkiem, a staje się fajną zabawą z uśmiechem na twarzy. Szczoteczka Philips Sonicare For Kids tak zachwyciła mojego 5-latka, że postanowiłam z mężem zakupić taką samą szczoteczkę dla młodszego syna, który ma 3 lata. Chyba nie ma lepszej rekomendacji, aniżeli zadowolenie dwóch przedszkolaków. Monika | 2025-11-08 07:18:09 | Testowanie szczoteczki sonicznej Philips Sonicare For Kids z moją 4-letnią córeczką Karolinką było prawdziwą przyjemnością! Już od pierwszego dnia zauważyłam ogromną różnicę – mycie zębów, które wcześniej często kończyło się marudzeniem, teraz stało się ulubionym punktem dnia. Szczoteczka jest idealnie dopasowana do małych rączek – lekka, poręczna i pokryta antypoślizgowym materiałem, dzięki czemu Karolinka może samodzielnie i pewnie jej używać. Miękkie włosie i delikatne ruchy soniczne sprawiają, że czyszczenie jest skuteczne, ale jednocześnie bardzo łagodne dla dziecięcych ząbków i dziąseł. Prawdziwym hitem okazała się jednak interaktywna aplikacja Philips Sonicare For Kids. Dzięki niej mycie zębów zmieniło się w zabawę — Karolinka z radością współpracuje ze swoim wirtualnym przyjacielem, uczy się, jak prawidłowo szczotkować i pilnuje czasu mycia. Widać, że aplikacja motywuje dzieci do dokładności i regularności – a dla rodzica to ogromna pomoc! Po kilku tygodniach używania mogę śmiało powiedzieć, że Philips Sonicare For Kids nie tylko skutecznie czyści zęby, ale też pomaga budować zdrowe nawyki. Karolinka sama przypomina o myciu zębów i robi to z uśmiechem, co wcześniej wydawało się niemożliwe! Z pełnym przekonaniem polecam tę szczoteczkę wszystkim rodzicom, którzy chcą, aby codzienna higiena jamy ustnej ich dzieci była skuteczna, przyjemna i pełna pozytywnych emocji. Philips Sonicare For Kids to połączenie technologii, edukacji i zabawy w najlepszym wydaniu! Aleksandra | 2025-11-07 20:54:33 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids to jeden z najlepszych produktów, jakie wprowadziliśmy do naszej codziennej rutyny pielęgnacyjnej. Już po kilku dniach zauważyłam, że moje dziecko z ogromną chęcią sięga po szczoteczkę i samo przypomina o myciu ząbków 😍. Delikatne, ale skuteczne drgania dokładnie czyszczą każdy ząbek, a jednocześnie nie podrażniają dziąseł — co jest bardzo ważne przy małych dzieciach. Dużym plusem jest aplikacja Sonicare Kids, która w formie zabawy uczy prawidłowego szczotkowania. Kolorowy przewodnik i wesoła postać motywują dziecko do dłuższego mycia i sprawiają, że cały proces staje się świetną zabawą 🎉. Dodatkowo aplikacja pozwala kontrolować czas i technikę szczotkowania, dzięki czemu dziecko wyrabia dobre nawyki higieniczne już od najmłodszych lat. Szczoteczka ma ergonomiczną rączkę, która świetnie leży w małej dłoni i nie ślizga się nawet przy mokrych rączkach. Wymienne naklejki to świetny pomysł – dziecko może spersonalizować swoją szczoteczkę, co tylko zwiększa jego zaangażowanie 💚. Po kilku tygodniach widzę realną różnicę — zęby są czystsze, a mycie stało się przyjemnością, a nie obowiązkiem. To produkt, który łączy skuteczność, zabawę i edukację w jednym. Zdecydowanie polecam każdemu rodzicowi, który chce, by jego dziecko pokochało dbanie o zęby 💫🦷 Katarzyna | 2025-11-07 13:29:16 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare for Kids bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jest delikatna dla ząbków i dziąseł, a jednocześnie dokładnie czyści. Dziecko bez problemu trzyma ją w małej rączce i szybko nauczyło się z niej korzystać, bo obsługa jest naprawdę prosta. Największą zaletą jest jednak aplikacja – zamienia mycie zębów w zabawę, motywuje i pokazuje krok po kroku, jak szczotkować. Dzięki temu dziecko myje zęby dłużej, dokładniej i z uśmiechem. Zdecydowanie polecam innym mamom, które chcą ułatwić codzienną higienę i wyrobić dobre nawyki od najmłodszych lat. Daria | 2025-11-07 12:48:34 | Zdecydowanie polecam szczoteczkę soniczną Philips Sonicare For Kids. Mój syn od razu ją polubił, głównie ze względu na kolorowy design i interaktywną aplikację, która zamienia mycie zębów w zabawę. Szczoteczka świetnie leży w dłoni syna jest lekka, smukła i łatwo nią manewrować, dzięki czemu mycie zębów jest dla niego wygodne i samodzielne.Aplikacja motywuje do dokładnego i regularnego szczotkowania, pokazując, które miejsca już zostały wyszczotkowane, a które wymagają jeszcze uwagi. Mój syn dzięki niej myje zęby dłużej, staranniej i z większą radością. Regularne korzystanie ze szczoteczki i aplikacji pomaga mu wykształcić prawidłowe nawyki higieny jamy ustnej od najmłodszych lat.To praktyczne, skuteczne i przyjazne dziecku rozwiązanie, które zdecydowanie ułatwia codzienną higienę zębów i sprawia, że staje się ona zabawą, a nie obowiązkiem. Patrycja | 2025-11-06 16:39:01 | Szczoteczka soniczna Philips Sonicare For Kids to świetny wybór dla dzieci. Moje dziecko ją uwielbia. Dzięki aplikacji myje zęby dłużej, dokładniej i z uśmiechem. Delikatne wibracje są przyjazne dla dziąseł, a ergonomiczny kształt sprawia, że szczoteczka doskonale leży w małej dłoni. Dodatkowo, zabawny bohater Sparkly motywuje dziecko do regularnego szczotkowania i uczy prawidłowych nawyków higienicznych. Mycie zębów stało się dla nas codziennym rytuałem pełnym radości 💙🪥
Dzieci nie wyrabiają z nauką. „Syn uczył się dwa dni, weekend zmarnowany”
Coraz częściej mam wrażenie, że szkoła zapomniała, że dzieci to tylko dzieci. Mój syn nie ma już czasu na odpoczynek, zabawę ani rodzinne weekendy – wszystko kręci się wokół nauki.
Mój syn chodzi do piątej klasy i mam wrażenie, że szkoła pochłonęła całe jego życie. Zamiast cieszyć się wolnym czasem, siedzi godzinami nad książkami. Nauka zamiast dzieciństwa W jednym tygodniu potrafi mieć pięć sprawdzianów, a do tego dochodzą poprawki, kartkówki i prezentacje. Nie ma dnia, żeby nie siedział przy biurku do późnego wieczora. Zawsze powtarzałam, że nauka jest ważna, ale to, co się dzieje teraz, to przesada. Nauczyciele zachowują się tak, jakby ich przedmiot był jedynym, który się liczy. Każdy wymaga, każdy coś zadaje, każdy chce, żeby dziecko było świetne akurat w jego dziedzinie. A dzieci? Już nie mają siły. Weekend w książkach zamiast z rodziną Ostatni weekend spędziliśmy w domu, choć mieliśmy jechać do babci. Syn błagał, żeby nie jechać, bo „musi się uczyć”. Przez dwa dni siedział nad zeszytami. W niedzielę wieczorem płakał, bo mimo tylu godzin nauki i tak nie zdążył wszystkiego powtórzyć. Ja też płakałam, bo czułam bezsilność. Co z tego, że mu tłumaczę, że odpoczynek też jest ważny, skoro szkoła wymaga jak na studiach? Nie możemy już nic planować. Każdy weekend to przygotowania do kolejnych testów. Nie ma spacerów, kina ani wspólnego pieczenia ciasteczek. Nie ma zwykłego dzieciństwa. Widzę, że syn traci zapał, że nauka przestała go interesować. Dla niego to już tylko obowiązek i stres. Czy naprawdę o to chodzi w edukacji? Nie jestem przeciwniczką szkoły. Chcę, żeby moje dziecko się rozwijało, żeby poznawało świat i uczyło się mądrych rzeczy. Ale nie w takim tempie, nie kosztem zdrowia i psychiki. Widzę, że jest przemęczony, że boli go głowa, że ma problemy ze snem. Czasem mówi: „Mamo, chciałbym po prostu nic nie robić przez jeden dzień”. Czy naprawdę o to chodzi w edukacji? Czy szkoła nie powinna uczyć też odpoczynku, współpracy, umiejętności życia, a nie tylko wkuwania na pamięć? Dzieci nie są robotami, nie można ich ciągle gonić. Bo w końcu przestaną biec. W rozmowach z innymi rodzicami słyszę to samo – wszyscy mamy wrażenie, że nasze dzieci już nie wyrabiają. Może ktoś w końcu powinien posłuchać, jak naprawdę wygląda ta „nauka” w oczach rodziców i dzieci. Gabriela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odrabiam za syna prace domowe”. Tak wychowujemy pokolenie dwie lewe ręce
„Współczesne pokolenie nie przetrwa”. Ten rysunek ucznia to cios w samo serce
Nauczycielka klas 1–3 z małej szkoły podstawowej poprosiła uczniów o zwykłe zadanie plastyczne: rysunek, jak pomagają rodzicom w domu. To, co zobaczyła, zasmuciło ją. „Miałam wrażenie, że patrzę na dzieci, które nie wiedzą, czym jest obowiązek” – pisze w liście do redakcji.
Nauczycielka przyznaje, że zadanie miało być proste i przyjemne. Żadnych ocen, żadnej presji – zwykła praca o codziennych czynnościach. „Myślałam, że zobaczę rysunki dzieci odkurzających, podlewających kwiatki, nakrywających do stołu. To standardowe rzeczy, o których opowiadały mi pierwszaki jeszcze kilka lat temu” – tłumaczy. Tymczasem już w pierwszych minutach lekcji dzieci zaczęły zgłaszać pytania, które ją sparaliżowały: „Proszę pani, ale co to znaczy pomagać w domu?” „A jakie prace pani ma na myśli?” „A to można tak robić bez mamy?”. Niektóre dzieci patrzyły na nią kompletnie zagubione – jakby słowo obowiązek było pojęciem z innej epoki. „Poczułam, że ten temat ich przerasta. Jakby nigdy wcześniej nie zetknęły się z myślą, że mogą być częścią domowej machiny, a nie tylko jej pasażerami” – opisuje. Rysunki, które uderzają jak policzek Kiedy prace zaczęły spływać, zrobiło się jeszcze gorzej. „Myślę, że tak z połowa klasy narysowała… nic konkretnego. Jedno dziecko narysowało siebie leżącego na kanapie, a obok mamę z mopem. Inne – tatę gotującego obiad, a siebie grającego na tablecie. Ktoś narysował robot sprzątający. To było dla niego ‘pomaganie w domu’, bo ‘robot pomaga mamie’” – pisze nauczycielka. Najbardziej zapadł jej w pamięć rysunek chłopca, który narysował, jak leży przed telewizorem. Tyle, po prostu leży. „Kiedy go zapytałam, jak pomaga w domu na tym rysunku, odpowiedział: ‘Mama mówi, że mam nie przeszkadzać’. I to był cios w samo serce” – wyznaje. „Jeśli będziemy wyręczać dzieci na każdym kroku, to kto je nauczy życia?” Nauczycielka przyznaje, że nie chodzi o to, by obciążać najmłodszych obowiązkami ponad siły. Chodzi o to, by dać im poczucie sprawczości i odpowiedzialności. „Widzę, że współczesne pokolenie często nie wie, jak zasznurować buty, jak posprzątać po sobie, jak przygotować sobie kanapkę. Wszystko robią za nich dorośli – z poczucia troski, ale też z pośpiechu. Bo łatwiej, bo szybciej, bo ‘niech ma lekkie dzieciństwo’. A później te dzieci wchodzą w świat bez podstawowych kompetencji” – pisze. Jak trafnie zauważa, rodzice nie robią tego ze złej woli. „Oni naprawdę chcą dobrze. Ale czasem dobre chęci stają się klatką. To jakbyśmy trzymali dzieci w miękkich rękawiczkach, aż przestaną czuć własne dłonie” – dodaje. Zadanie, które miało być tylko szkolną zabawą, okazało się gorzką diagnozą. „Martwię się, że jeśli teraz ich nie nauczymy samodzielności, to kiedy? W liceum? Na studiach? W dorosłym życiu? Współczesne pokolenie nie przetrwa, jeśli dalej będziemy udawać, że obowiązki są ponad ich siły” – pisze w zakończeniu. Coraz częściej nauczyciele i pedagodzy zwracają uwagę, że dzieci potrzebują nie tylko wsparcia, lecz także okazji do ćwiczenia samodzielności. To nie ciężar – to element wychowania. Umiejętność pomocy w domu daje poczucie sprawczości i odpowiedzialności, które później procentują. A rysunki takie jak ten, o którym pisze nauczycielka, są sygnałem, że warto o tym mówić głośno. Zobacz także: Ten nawyk nauczyciela to sygnał ostrzegawczy. Gdy go dostrzeżesz – od razu reaguj
Zamknęli drzwi do szkoły o 8:01. Dzieci płakały pod bramą
Spóźnili się o minutę. Stałam i patrzyłam, jak kilkuletnie dzieci z plecakami na ramionach płaczą przed zamkniętą bramą szkoły. Wtedy pomyślałam: coś tu poszło bardzo nie tak.
Zawsze myślałam, że szkoła to miejsce, które ma wspierać, uczyć empatii i pokazywać dzieciom, że błędy się zdarzają. Ale tego poranka zobaczyłam coś, co długo nie dawało mi spokoju. Była ósma rano, zima, ślisko, korki większe niż zwykle. Rodzice w pośpiechu odprowadzali dzieci, próbując zdążyć przed dzwonkiem. O 8:01 drzwi zostały zamknięte. I nie, to nie przenośnia. Na początku myślałam, że to żart albo jakieś chwilowe nieporozumienie. Ale nie – pani woźna, powołując się na polecenie dyrekcji, odmówiła wpuszczenia dzieci. Zasady są zasadami – powiedziała. Obok mnie stało kilkoro rodziców. Jedno z dzieci tuliło się do mamy, inne pociągało nosem, powtarzając: „Proszę, ja nie chcę być spóźniony”. Ten widok rozdzierał serce. Bo przecież to nie te dzieci wsiadają do samochodu, nie one stoją w korkach, nie one przeliczyły czas źle o minutę. Dyscyplina czy bezduszność? Rozumiem, że szkoła potrzebuje zasad. Sama uczę moje dzieci punktualności, odpowiedzialności i szacunku do innych. Ale w tym wszystkim zapomnieliśmy o jednym – o człowieku. Nie da się wychować dziecka w poczuciu bezpieczeństwa, jeśli system uczy je, że za minutę spóźnienia spotka je kara. Zamiast empatii – wstyd. Zamiast rozmowy – chłodna konsekwencja. Tego dnia dyrektorka tłumaczyła w komunikacie na Librusie, że „to element dyscypliny” i że „rodzice muszą być odpowiedzialni”. Ale czy naprawdę dyscyplina to zamknięte drzwi przed płaczącym siedmiolatkiem? Dzieci uczą się nie tylko z podręczników Nie chodzi o samą bramę, tylko o komunikat, jaki płynie z takich decyzji. Dzieci uczą się świata przez to, co widzą. Jeśli widzą surowość bez zrozumienia, uczą się, że świat jest miejscem, w którym błąd oznacza wykluczenie. I potem, gdy dorosną, będą się bały próbować. Bały prosić o pomoc. Bały się przyznać, że nie zdążyły. To nie jest nauka punktualności. To lekcja wstydu. Znam mamy, które po tej sytuacji pisały do wychowawców z pytaniem, czy naprawdę nie da się tego rozwiązać inaczej. Jedna z nich dostała odpowiedź: „Takie są procedury, musimy być konsekwentni”. A ja pytam – czy naprawdę musimy być konsekwentni kosztem dziecka? Minuta to nie brak szacunku. Minuta to korek, złe światła, starszy brat, który zapomniał zeszytu. Minuta to życie. Szkoła, w której chciałabym zostawić swoje dziecko Marzy mi się szkoła, w której nauczyciele i dyrekcja rozumieją, że edukacja to nie tylko program i regulamin. To także – a może przede wszystkim – relacja. W której spóźnione dziecko wita się z uśmiechem i słyszy: „Cieszę się, że jesteś. Następnym razem postaraj się być wcześniej”, zamiast „Nie wejdziesz, spóźniłeś się”. Bo tylko tak uczymy odpowiedzialności – przez zrozumienie, nie przez upokorzenie. Ta minuta zapadła mi w pamięć. Od tamtej pory, gdy odprowadzam moje dzieci do szkoły, patrzę na zegarek z lekkim niepokojem. Ale jeszcze częściej myślę o tamtych maluchach z plecakami, stojących przed zamkniętą bramą. Minuta to nic dla dorosłego. Ale dla dziecka to cały świat, który właśnie zamknął mu drzwi przed nosem. Zobacz także: Usłyszałam, jak nauczycielka mówi do ucznia. Zamarłam
Dzięki tej „ryzykownej” zabawie wychowasz pewne siebie dziecko. Matka: „Nie poznaję syna”
Przez lata byłam przekonana, że dobra matka to ta, która chroni swoje dziecko przed wszystkim. I tak też robiłam – na każdym kroku. Dopiero jedno zdanie znajomej psycholożki sprawiło, że musiałam przyznać sama przed sobą, że mój strach stał się dla syna klatką. A „ryzykowna” zabawa, przed którą tak go broniłam, okazała się kluczem do jego pewności siebie.
Byłam matką helikopterem – i byłam z tego dumna Mój syn ma sześć lat i dopiero teraz widzę, jak bardzo trzymałam go pod kloszem. Na placu zabaw stałam tuż za nim, trzymałam rękę na drabince, zanim jeszcze zdążył postawić stopę. Nie pozwalałam mu zbiegać z górki, bo „może się przewrócić”. Nie pozwalałam samodzielnie nalewać mleka do płatków – „bo zaleje stół”. Gdy chciał kroić banana do sałatki, od razu go wyręczałam – „bo się zatnie”. Wtedy wydawało mi się, że robię dobrze. Że tak właśnie wygląda troska. Aż pewnego dnia powiedziałam o tym wszystkim znajomej psycholożce. Spojrzała na mnie spokojnie i wypowiedziała jedno zdanie, które zostało mi w głowie do dziś: „Pewne siebie dzieci to te, którym rodzice pozwalają podejmować ryzyko” – powiedziała. To zdanie zabolało. Bo zrozumiałam, że ja mojego syna nie wspierałam – ja go ograniczałam. Pierwszy krok ku samodzielności – dosłownie Postanowiłam spróbować. Zaczęłam od placu zabaw, który dotąd był dla mnie polem minowym. Tym razem stanęłam kilka kroków dalej. Pozwoliłam mu wspiąć się na wyższą drabinkę – samemu. Bez moich rąk tuż obok pleców. Patrzyłam, jak ostrożnie stawia nogi, jak skupia się bardziej niż kiedykolwiek. I kiedy zjechał ze zjeżdżalni, obrócił się do mnie z miną, której nie zapomnę. Mieszanina dumy, odwagi i czegoś jeszcze – czegoś, czego wcześniej u niego nie widziałam. To był pierwszy sygnał, że idziemy w dobrą stronę. Zmiany zaczęły się w codzienności Dziś w naszej codzienności „ryzykownych” sytuacji jest więcej. Zjeżdżanie z wysokich zjeżdżalni, wspinanie po drabinkach, mieszanie owsianki pod moją lekką kontrolą, nalewanie wody z dzbanka, pomoc przy krojeniu owoców czy warzyw do sałatki, ścielenie łóżka. Nic wielkiego, a jednak dla dziecka – cały świat. I najważniejsze: mój syn przestał się bać próbować. A ja przestałam bać się, że każda próba to katastrofa. „Nie poznaję syna” – i to najpiękniejszy komplement, jaki mogę sobie dać Dziś widzę chłopca, który podejmuje decyzje, szuka rozwiązań, chce działać sam. Zanim zapyta „mamo, zrobisz?”, próbuje. Jest odważniejszy, bardziej pewny siebie i – paradoksalnie – dużo ostrożniejszy, bo wie, że jego ruchy mają znaczenie. Kiedyś trzymałam go za rękę na każdym kroku. Dziś trzymam się z tyłu i patrzę, jak rośnie. I mam wrażenie, że pierwszy raz naprawdę mu na to pozwalam. Pozwolenie dziecku na „ryzykowną” zabawę było najtrudniejszą lekcją mojego macierzyństwa. Ale też najważniejszą. Bo jeśli chcę wychować pewnego siebie człowieka, muszę dać mu przestrzeń, by mógł nim zostać. Zobacz także: Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
Zabrałam dziecku telefon na weekend. Nie spodziewałam się, co usłyszę w niedzielę
Zabrałam dziecku telefon na weekend i myślałam, że będzie bunt, fochy i dramat. Tymczasem w niedzielę usłyszałam zdanie, które zapamiętam do końca życia.
Nie planowałam żadnego eksperymentu wychowawczego. Po prostu w piątek po południu, kiedy znów zobaczyłam mojego syna z nosem w ekranie, coś we mnie pękło. „Oddaj mi ten telefon. Do poniedziałku” – powiedziałam tonem, który nie znosił sprzeciwu. I wtedy zaczęło się coś, co w moim domu dawno się nie wydarzyło – cisza. Ale taka dobra cisza, w której nagle słychać siebie nawzajem. Pierwsze godziny: jak po odstawieniu cukru Początek był trudny. Naprawdę trudny. Syn (12 lat) przeszedł przez wszystkie fazy od zaprzeczania po wściekłość. „Ale mamo, wszyscy grają!”, „Stracę strike'a!”, „Nie mam jak napisać do znajomych!” – te argumenty zna każda matka współczesnego dziecka. Sama czułam się winna. Bo przecież telefon to nie tylko gry, ale też kontakt z klasą, z kolegami, z całym światem. Tyle że z czasem miałam wrażenie, że ten świat wciągnął go do środka jak bagno. Wieczorem jeszcze próbował mnie przekonać, że musi sprawdzić coś „na szybko”, ale gdy odmówiłam, usiadł na kanapie. I po raz pierwszy od dawna… po prostu siedział. Sobota bez powiadomień Obudziłam się i nie usłyszałam charakterystycznego dźwięku powiadomień. Żadnego TikToka, żadnych rolek, żadnych dźwięków z gier. W kuchni zastałam syna, który jadł płatki i... rozmawiał. O pogodzie, o psie sąsiadki, o tym, że w szkole będzie konkurs z matematyki. Mało znaczące rzeczy, ale poczułam coś, co trudno opisać – spokój. Potem wyszliśmy na spacer. Nie robił zdjęć, nie biegł przodem, żeby nagrać coś na Insta. Szliśmy razem. Śmialiśmy się, wygłupialiśmy, a ja zobaczyłam jego twarz bez tego charakterystycznego skupienia na ekranie. To było jak cofnięcie się w czasie – do momentu, gdy był mały i wszystko jeszcze było proste. Niedziela: rozmowa, której się nie spodziewałam W niedzielę po południu usiedliśmy razem w kuchni. Ja z kawą, on z herbatą. Spojrzał na mnie i powiedział: „Mamo, wiesz co? Bez telefonu głowa mniej mi buczy”. Zamarłam. To jedno zdanie było jak kubeł zimnej wody. Bo ja, dorosła, czuję dokładnie to samo, gdy odkładam telefon – mniej bodźców, mniej szumów, więcej przestrzeni w głowie. Ale nie spodziewałam się, że dwunastolatek to zauważy. Zaczęliśmy rozmawiać o tym, jak trudno jest się odłączyć, jak szybko mija czas, gdy jest się online, i jak łatwo przegapić prawdziwe życie. Powiedział, że chce spróbować wprowadzić „weekendy offline”. Sama nie wierzyłam, że to mówi moje dziecko. Wnioski, które mnie zaskoczyły Nie chodzi o to, że telefon jest zły. Sama korzystam z niego codziennie – do pracy, kontaktu, zdjęć, informacji. Ale zauważyłam, jak bardzo nas zdominował. Jak wślizgnął się między nasze zdania, przerwy, spojrzenia. Gdy zniknął z naszej codzienności na dwa dni, wróciło coś znacznie cenniejszego – uwaga. Syn naprawdę mnie słuchał. Nie „przez pół ucha”, nie „za chwilę”, tylko teraz. A ja odkryłam, że czasem wystarczy odłączyć jedno urządzenie, by podłączyć się z powrotem do relacji. Czy to działa na dłużej? W poniedziałek oczywiście telefon wrócił w jego ręce. Ale coś się zmieniło. Zaproponował sam, że w weekendy zostawi go w kuchni. I że po 20:00 też go odkłada. Nie dlatego, że ja kazałam, ale dlatego, że sam zauważył różnicę. To mnie uczy jednego: że żadna aplikacja nie zastąpi rozmowy. I że nasze dzieci naprawdę potrzebują granic, choć będą się przeciwko nim buntować. Granice dają im wolność – tę, której często nawet nie potrafią nazwać. Nie namawiam nikogo do heroicznych gestów. Ale jeśli czujesz, że wasze rozmowy stają się coraz krótsze, a wzrok twojego dziecka coraz częściej utkwiony w ekranie – spróbuj. Zabierz telefon na weekend. Nie po to, by karać, ale by odzyskać siebie nawzajem. Bo może w niedzielę też usłyszysz coś, co zostanie z tobą na długo.
Nikt nie przyszedł na urodziny mojej córki. Tak rodzice uczą dzieci okrucieństwa
Chciałam, żeby urodziny mojej córki były pełne radości i zwykłej dziecięcej beztroski. Zamiast tego zobaczyłam, jak jedno niewinne zaproszenie uruchomiło lawinę przykrych słów, a moja córka została odrzucona. Najbardziej boli postawa dorosłych, którzy wolą bronić obrazu idealnego dziecka niż zmierzyć się z prawdą.
Szanowna Redakcjo, piszę, bo cały czas siedzi mi w głowie sytuacja, która spotkała moją córkę Majkę (imię zmienione − red.). Chciała zrobić coś dobrego, a wyszło tak, że została zraniona – i to nie tylko przez dzieci, lecz także przez dorosłych. Odrzucenie tylko dlatego, że zaprosiła niewłaściwego kolegę Maja szykowała się do swoich urodzin z ogromną radością. Rozdała zaproszenia wszystkim dziewczynkom z klasy, a do tego zaprosiła swojego przyjaciela Marcela (imię zmienione − red.) – chłopca, z którego część klasy się śmieje. Ona jednak zawsze go broniła i traktowała jak równego sobie. Niedługo później usłyszała na szkolnym korytarzu rozmowę: jedna z najpopularniejszych uczennic, prymuska, powiedziała głośno: „Nie przyjdę, bo będzie Marcel”. Słyszała to prawie cała klasa, a także sam Marcel. Wyobrażam sobie, jak musiało to zaboleć oboje. Kilka dni później napisałam do mamy tej dziewczynki, pytając, czy jej córka przyjdzie na urodziny. Odpowiedziała krótko, że nie może. Wtedy opisałam, co wydarzyło się w szkole. Myślałam, że okaże chociaż odrobinę zainteresowania, że spróbuje wyjaśnić sytuację. Zamiast tego odpisała mi, żebym nie oczerniała jej dziecka, bo ono „nigdy by tak nie postąpiło”. Najbardziej zabolała mnie postawa dorosłych Od tamtej pory matka tej dziewczynki jest obrażona. Co gorsza, przyjaciółki prymuski – te, które często ją naśladują – również odmówiły przyjścia na urodziny mojej Majki. A matka tej dziewczynki próbowała wmówić, że moje dziecko coś źle usłyszało, a nawet że Marcel też kłamie. Zastanawiam się, co się dzieje z rodzicami. Dlaczego tak wiele osób woli wierzyć ślepo w to, że ich dziecko jest idealne, zamiast chociaż spróbować spojrzeć na sytuację z dwóch stron? Przecież wystarczyłoby porozmawiać, zapytać innych, ustalić, co naprawdę się wydarzyło. Tu jednak nie było na to żadnej chęci. Poczułam się potraktowana jak kłamca. Moje dziecko również. A przecież sygnały o niewłaściwym zachowaniu powinny być dla rodzica okazją do rozmowy, do wychowania, a nie do obrażania się i udawania, że problem nie istnieje. Moim zdaniem tamta dziewczynka krzywdzi inne dzieci. A jej mama – mówiąc o „oczernianiu jej dziecka” – pokazuje, że niestety córka uczy się głównie od niej. Z poważaniem, Alicja Komentarz Redakcji: Historia opisana przez naszą Czytelniczkę porusza ważny, a często bagatelizowany problem – rolę dorosłych w kształtowaniu atmosfery wśród dzieci. To my, rodzice, jesteśmy pierwszym przykładem empatii, otwartości i odpowiedzialności. Odrzucenie, wykluczanie czy powtarzanie krzywdzących opinii nie bierze się znikąd. Dzieci uczą się tego, co widzą każdego dnia. Wierzymy, że rozmowa, uważność i gotowość do przyjęcia trudnej prawdy to fundamenty dobrego wychowania. Mamy nadzieję, że ta sytuacja skłoni wielu rodziców do refleksji nad tym, jakie wartości naprawdę chcą przekazywać swoim dzieciom. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Codziennie trzymam 8-letnią córkę za rękę, dopóki nie zaśnie. Nikomu nic do tego
„Nie chce mi się” – motto pokolenia alfa. Rodzice płacą, bo nie mają wyjścia
Zamiast tornistra – iPhone, zamiast zeszytu – notatki w chmurze, zamiast ambicji – obojętność. Pokolenie alfa ma w nosie szkołę, a rodzice coraz częściej płacą za coś, co powinno być obowiązkiem, a nie fanaberią.
Pamiętam, jak mama mówiła: „Ucz się, bo nikt za ciebie życia nie przeżyje”. Dziś, kiedy patrzę na uczniów z rocznika 2012+, mam wrażenie, że to zdanie przestało mieć sens. Oni już nie chcą się uczyć – i nie dlatego, że są leniwi. Po prostu nie widzą w tym żadnego sensu. Szkoła jest dla nich jak relikt sprzed epoki TikToka – nudna, przewidywalna i kompletnie nieprzystająca do rzeczywistości, w której żyją. A my, rodzice, zamiast trzymać granice, coraz częściej... otwieramy portfele. „Mamo, zapłać, bo pani się czepia” Zaczyna się niewinnie. Nauczycielka prosi o poprawę sprawdzianu, dziecko wraca ze spuszczoną głową. „Nie umiem tego”, „to głupie”, „ta baba się czepia”. Jeszcze kilka lat temu wielu z nas usiadłoby obok i spróbowało wytłumaczyć równania. Teraz coraz częściej słyszę od znajomych: „Nie mam na to czasu, zapisałam go na korepetycje”. I tak z miesiąca na miesiąc, z klasy na klasę, rośnie biznes prywatnych lekcji, korepetycji, kursów online. Szkoła przestała być miejscem nauki, stała się punktem odbioru świadectw. A rodzice – sponsorami tej całej fikcji. Znam mamę, która wydała już ponad dwa tysiące złotych miesięcznie na prywatne zajęcia z matematyki i angielskiego dla syna z czwartej klasy. I choć chłopiec dostaje same piątki, ona przyznaje: „On się tego nie uczy. On to po prostu odtwarza. Jak robot. Zero ciekawości, zero zaangażowania”. Pokolenie, które wszystko ma – i niczego nie chce Dzieci z pokolenia alfa dorastały w świecie, w którym wszystko jest dostępne natychmiast. Filmy na żądanie, zakupy jednym kliknięciem, odpowiedzi w sekundę dzięki ChatGPT czy Google. Mają więc w sobie naturalne przekonanie, że świat istnieje po to, by im ułatwiać. Szkoła – z podręcznikami, nudnymi lekcjami i archaicznymi zasadami – jest dla nich jak Windows 95 w epoce iPhone’ów. Nie ma w niej emocji, bodźców, błyskotek. Nie ma wow. A skoro czegoś nie da się przesunąć palcem, to znaczy, że nie warto się tym zajmować. Nie winię ich. Winię nas – dorosłych. Bo to my daliśmy im ten świat na tacy. Bo to my nauczyliśmy ich, że można kupić wszystko, nawet wiedzę. Rodzice roszczeniowi jak nigdy Z drugiej strony barykady stoją nauczyciele – zmęczeni, zrezygnowani, często bezradni wobec presji ze strony rodziców. Bo oto mamy nową rzeczywistość: dziecko dostaje tróję, a rodzic, zamiast zapytać, co poszło nie tak, pisze maila z pretensją. „Dlaczego pani nie wytłumaczyła lepiej?”, „Syn twierdzi, że nie było na lekcji tego tematu”, „Proszę poprawić ocenę, bo przez to nie dostanie się do wymarzonej szkoły”. Brzmi znajomo? Bo to już codzienność. Rodzic staje się adwokatem swojego dziecka, a nauczyciel – wrogiem. System edukacji rozpadł się gdzieś pomiędzy czatem klasowym a grupą na Messengerze, gdzie matki dyskutują, czy kartkówka z przyrody to nie przesada. Szkoła przestała być miejscem wychowania Nie chodzi tylko o wiedzę. Dziś trudno znaleźć w klasach prawdziwą ciekawość, pasję, a nawet zwykły szacunek. Dzieci nie patrzą w oczy, nie potrafią słuchać, nie umieją czekać na swoją kolej. Zamiast pytać – scrollują. Zamiast pisać – dyktują. Zamiast rozmawiać – wysyłają emotki. A my, rodzice, często stajemy wobec tej rzeczywistości bezradni. Bo jak wychowywać dzieci w świecie, który sam się zmienił szybciej, niż zdążyliśmy się zorientować? Płacz i płać – nowa rodzicielska norma Mam wrażenie, że współczesne rodzicielstwo przypomina niekończące się zakupy w sklepie z edukacją. Płacimy za korepetycje, lekcje mindfulness, warsztaty z uważności, kursy szybkiego czytania, zajęcia z robotyki. A potem patrzymy, jak nasze dzieci, mimo tego wszystkiego, wciąż nie mają motywacji. Bo nie o brak pieniędzy tu chodzi, tylko o brak sensu. Nie da się zapłacić za ciekawość. Nie da się kupić pasji ani odpowiedzialności. A jednak próbujemy – codziennie, z coraz większym lękiem, że nasze dzieci zostaną z tyłu. Czy jest jeszcze nadzieja? Chciałabym wierzyć, że to tylko etap. Że te dzieci, dziś zapatrzone w ekran, którego świat jest bardziej kolorowy niż ten rzeczywisty, w końcu znajdą własną drogę. Może nie będą naukowcami ani inżynierami. Może nie zdobędą medali w olimpiadach. Ale może nauczą się czegoś ważniejszego – jak być sobą w świecie, który ciągle mówi, że trzeba być kimś innym. Tylko zanim to się stanie, my – rodzice – musimy wreszcie przestać płacić za coś, czego żadne pieniądze nie kupią: wewnętrzną motywację, ciekawość i chęć życia. Bo pokolenie alfa może jeszcze się obudzi. Ale najpierw to my musimy przestać spać. Zobacz także: Dołączyłam do grupy dla nastolatków. Wystarczyły 2 dni i zrozumiałam, jak bardzo się mylimy
Dziecko nie potrzebuje kary. Potrzebuje zobaczyć twoją twarz
Czasem nie trzeba krzyku ani kary. Wystarczy spojrzenie – takie prawdziwe, uważne, bez pośpiechu. Dzieci nie uczą się z tego, co im mówimy, tylko z tego, jak na nie patrzymy.
Było popołudnie jak wiele innych. Zmęczenie, praca, szybki obiad, sterta prania. A potem – ten moment, kiedy mój syn rozlał sok na nową kanapę. Zanim zdążył coś powiedzieć, ja już czułam, jak wzbiera we mnie fala złości. Sięgnęłam po telefon, żeby „złapać dystans”, przewinąć coś, odpocząć. I wtedy on powiedział cicho: – Mamo, nawet nie spojrzysz? I to zdanie przebiło się przez wszystkie warstwy zmęczenia, irytacji i codziennego szumu. Bo miał rację. Kara nie uczy – oddala Zbyt często myślimy, że dziecko czegoś się nauczy, gdy „poczuje konsekwencje”. Że jeśli na chwilę je odrzucimy, zamkniemy w pokoju, zabierzemy tablet czy ulubioną zabawkę – to zrozumie. Ale prawda jest inna: dziecko nie potrzebuje kary. Potrzebuje kontaktu. Kiedy dziecko robi coś, co nas złości, ono nie „źle się zachowuje”. Ono po prostu sobie nie radzi. A my, zamiast mu pomóc, często odbieramy to osobiście – jakby jego krzyk, bunt czy przewracanie oczami było wymierzone w nas. Tymczasem ono mówi: „Zobacz mnie. Nie wiem, co z tym zrobić”. A my – sięgamy po ekran. Twarz matki to pierwsze lustro To, jak patrzymy na dziecko, jest dla niego pierwszym lustrem. Zanim nauczy się mówić, czytać, pisać – uczy się z naszych spojrzeń. Z tego, czy w naszych oczach widzi akceptację, złość, czy może pustkę, bo akurat przeglądamy coś w telefonie. Nie chodzi o to, żeby nigdy nie używać telefonu przy dzieciach. Chodzi o to, by one nie miały poczucia, że ekran jest ważniejszy niż one. Bo jeśli codziennie zamiast ich twarzy widzą nasze pochylone głowy, to z czasem przestają mówić. Przestają próbować. Znam to uczucie. Sama nie raz odsuwałam wzrok, kiedy czułam, że nie dam rady rozmawiać, tłumaczyć, reagować spokojnie. Ale to, co najbardziej zmienia dziecko, to nie doskonałe wychowanie, tylko nasza obecność. Zamiast kary – ciekawość Zauważyłam, że największe zmiany w moim domu zaczęły się wtedy, gdy przestałam pytać: „Dlaczego to zrobiłeś?”, a zaczęłam pytać: „Co się stało?”. Bo to zupełnie inne pytania. Pierwsze osądza. Drugie otwiera. Kiedy zaczęłam rozmawiać z dziećmi nie jak sędzia, tylko jak ktoś, kto chce zrozumieć, zobaczyłam, jak bardzo one tego potrzebują. Dziecko, które wie, że jego emocje są dla nas bezpieczne, nie potrzebuje kary, żeby się czegoś nauczyć. Wystarczy, że widzi naszą twarz – nie zaciśniętą z gniewu, nie rozkojarzoną ekranem, tylko żywą, prawdziwą, ciekawą tego, co w nim siedzi. Oduczyłam się patrzeć przez telefon Nie zauważyłam, kiedy zaczęłam patrzeć na dzieci przez aparat. Kiedy każda zabawa, uśmiech czy sukces zaczęły się kończyć słowami: „Zaczekaj, zrobię zdjęcie”. A potem przyszła refleksja – że jeśli jestem ciągle obserwatorem, to nie jestem uczestnikiem. Zaczęłam odkładać telefon na bok. Nie zawsze, nie idealnie, ale wystarczająco często, by znów zobaczyć ich twarze. Te prawdziwe – z błotem na policzku, ze łzami, z uśmiechem, z gniewem. I zrozumiałam, że w tym właśnie jest życie. Nie w doskonałych kadrach. Kontakt zamiast kontroli Dziecko nie potrzebuje, byśmy kontrolowali każdy jego ruch. Potrzebuje wiedzieć, że może przyjść, nawet gdy zawali. Że zobaczy w naszych oczach nie zawód, tylko zrozumienie. Kiedy po raz kolejny mój syn powiedział: – Mamo, spójrz na mnie, nie w telefon – to nie była prośba o uwagę. To było wołanie o relację. I wtedy pojęłam, że żadna kara, żaden system naklejek, żadne konsekwencje nie mają sensu, jeśli nie ma kontaktu. Bo dziecko nie uczy się przez strach. Uczy się przez więź. Wieczorem, gdy gaszę światło, on często pyta: – Mamo, byłaś dziś ze mną? Nie pyta, czy zrobiłam mu kolację, czy pomogłam w lekcjach. Pyta, czy byłam. I to pytanie zostaje we mnie każdego dnia. Bo wiem, że w dorosłym życiu nie zapamięta moich kar, zasad ani planów wychowawczych. Zapamięta tylko jedno – moją twarz. I to, czy patrzyłam na niego z miłością.
Zamiast zadawać prace domowe, wybrała inny sposób. „Syn boi się chodzić do szkoły”
Temat prac domowych nie cichnie, a pedagodzy sami nie wiedzą, jak zachęcić uczniów do systematycznej nauki. Ale nowy sposób jednej z nauczycielek z trzeciej klasy wzbudził ogromne emocje wśród rodziców. Zamiast zadawać ćwiczenia do domu – robi kartkówki. I to regularnie.
Pani Anna, mama ośmioletniego Kuby, przyznaje, że od początku roku szkolnego jej syn bardzo się zmienił. „Zawsze lubił szkołę, nie było problemu z nauką. Ale od września codziennie wraca ze szkoły zestresowany. Wystarczy, że wspomnę o lekcjach, a on zaczyna płakać. Okazało się, że pani, zamiast zadawać prace domowe, postanowiła robić krótkie kartkówki z ostatnich tematów. Tłumaczyła to tym, że dzieci mają się uczyć systematyczności. Tylko że mój syn od tamtej pory boi się każdej lekcji”. Rodzice nie mają nic przeciwko nauce, ale sposób, w jaki wprowadzono tę „metodę”, budzi wiele kontrowersji.: „Nikt nas o tym wcześniej nie uprzedził. Nagle dzieci zaczęły dostawać kartkówki nawet po dwa razy w tygodniu. A to jest 3 klasa! Nauczycielka mówi, że to tylko kilka pytań, że to forma powtórzenia. Ale proszę mi uwierzyć – dla ośmiolatka każda taka sytuacja to ogromny stres”. „To nie liceum, tylko podstawówka” Wielu rodziców uważa, że taki system może zniechęcić dzieci do szkoły już na samym początku ich edukacji. „To nie liceum, tylko trzecia klasa” – mówi pani Anna. „Dzieci dopiero uczą się, czym jest nauka, odpowiedzialność. A one czują, że każdy dzień to test. Zamiast cieszyć się z odkrywania nowych rzeczy, boją się pomyłek” – dodaje. Część rodziców próbowała rozmawiać z nauczycielką, ale – jak twierdzą – spotkali się z niezrozumieniem: „Usłyszeliśmy, że to dla dobra dzieci, że mają się nauczyć samodzielności i radzenia sobie z emocjami. Ale proszę powiedzieć, jak ośmioletnie dziecko ma radzić sobie ze stresem, skoro nawet dorośli często tego nie potrafią?”. „Dzieci nie są małymi dorosłymi” Nie chodzi o to, żeby dzieci nie ponosiły żadnych konsekwencji czy żyły w bańce bez wymagań. Problem w tym, że coraz częściej szkoła przypomina wyścig, a nie miejsce nauki. Ośmiolatki traktuje się jak uczniów liceum – testy, oceny, rywalizacja. Zamiast wzmacniać ciekawość i radość z nauki, wzmacnia się lęk przed porażką. „Kuba teraz codziennie pyta, czy będzie kartkówka” – mówi pani Anna. I dodaje: „Jak powiem, że pewnie tak, zamyka się w pokoju i mówi, że boli go brzuch. Czy to naprawdę o to chodzi w nauczaniu? Żeby dzieci bały się szkoły?”. Szkoła powinna uczyć nie tylko wiedzy, ale też pewności siebie i radości z odkrywania świata. Jeśli dziecko zaczyna się bać szkoły, to znak, że gdzieś zgubiono sens. Systematyczność można przecież budować inaczej – przez rozmowę, projekty, wspólne doświadczenia, a nie codzienny stres. Zobacz także: Ten rysunek mówi wszystko o współczesnych dzieciach. Pokolenie uczniów spisane na straty?
„Córka wróciła ze szkoły głodna”. Rodzice nie czytają regulaminów, a dzieci cierpią
Do naszej redakcji napisała mama uczennicy pierwszej klasy, która przyznała, że zapomniała opłacić obiady w szkole. Jak twierdzi, dziecko cały dzień spędziło głodne, bo panie ze stołówki odmówiły wydania posiłku. „Nie sądziłam, że to tak działa. Myślałam, że można zapłacić później” – pisze kobieta.
„Myślałam, że to tylko formalność” Moja córka dopiero zaczęła szkołę. Wciąż uczymy się nowego rytmu dnia, a ja próbuję ogarnąć wszystkie sprawy – prace domowe, wywiadówki, a do tego jeszcze obiady. Wiedziałam, że trzeba je opłacać z góry, ale przyznam szczerze – nie doczytałam dokładnie regulaminu. Myślałam, że jak przeleję pieniądze kilka dni później, to nic się nie stanie. Kiedy po pracy odebrałam córkę, od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Była markotna, zmęczona i od razu powiedziała: „Mamo, byłam dziś głodna, bo pani powiedziała, że nie mogę zjeść obiadu”. Było mi potwornie przykro. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę odmówiono dziecku jedzenia. „Rozumiem zasady, ale gdzie empatia?” Następnego dnia poszłam do szkoły porozmawiać z paniami ze stołówki. Usłyszałam, że obowiązują zasady – jeśli nie ma wpłaty, dziecko nie jest na liście i nie może dostać obiadu. Wszystko jest zapisane w regulaminie. Owszem, podpisałam go, ale nie przypuszczałam, że to oznacza aż taką dosłowność. Czy naprawdę nikt nie mógł przymknąć oka, skoro dziecko miało tylko jeden dzień przerwy w opłacie? Rozumiem, że szkoła musi mieć porządek, że kuchnia działa według list i budżetu, ale gdzie w tym wszystkim jest zwykła ludzka empatia? To nie był mój zły zamiar, tylko zwykłe zapomnienie. Czy naprawdę w takiej sytuacji trzeba karać dziecko? Od redakcji: regulamin kontra empatia Zasady dotyczące stołówki szkolnej mogą wydawać się surowe, ale mają swoje uzasadnienie. Posiłki są zamawiane i przygotowywane zgodnie z liczbą opłaconych obiadów. Jeśli dziecko nie jest na liście, kuchnia nie może doliczyć porcji, bo wiąże się to z kosztami, za które ktoś musi zapłacić. Wielu rodziców przyznaje, że podobne sytuacje wynikają po prostu z braku wiedzy. W pośpiechu podpisują dokumenty, nie czytając ich dokładnie, a potem oburzają się na konsekwencje. Tymczasem szkoła – choć powinna reagować z empatią – nie ma możliwości łamania ustalonych zasad. Historia tej mamy pokazuje, jak ważne jest, by rodzice rzeczywiście zapoznawali się z zasadami obowiązującymi w szkole. W natłoku codziennych obowiązków łatwo coś przeoczyć, ale to dzieci ponoszą skutki takich pomyłek. Warto więc traktować regulaminy nie jako formalność, lecz jako realne wytyczne, które chronią wszystkich – zarówno szkołę, jak i uczniów. Z drugiej strony: jeśli to jednostkowa sytuacja, może jednak warto wykazać się empatią? Zobacz także: 1 prosty sposób, by opanować gniew na dziecko. Już więcej nie krzykniesz w nerwach
Suche powietrze, smog, klimatyzacja, niebieskie światło, stres czy szybkie tempo życia – wszystkie te czynniki negatywnie odbijają się na kondycji skóry. Dlatego tak ważne jest, by jak najprecyzyjniej odpowiadać na jej aktualne potrzeby, a pielęgnację dostosować do dobowego cyklu odnowy. Ponieważ naturalne procesy regeneracji skóry najlepiej przebiegają nocą, warto je wspomóc odpowiednimi kosmetykami – na czele z Intensywnie regenerującym nocnym kremem do twarzy od polskiej marki evrēe.
Skóra, podobnie jak cały organizm, podlega rytmowi dobowemu. To wewnętrzny zegar sterujący procesami fizjologicznymi. Wieczór i noc to dla niej czas magicznej regeneracji: zwiększa się podział komórek, naprawiane są uszkodzenia DNA, wspomagana jest synteza kolagenu. Dzieje się tak, ponieważ wzrost poziomu melatoniny (silny antyoksydant) i spadek kortyzolu (hormonu stresu) tworzą idealne warunki dla naturalnej odnowy. Warto to wykorzystać i sięgnąć po skuteczny krem ‘na noc’ – taki jak IMMU NIGHT od evrēe. evrēe IMMU NIGHT to nocna pielęgnacja #ForEvreeWoman stworzona zgodnie z nurtem dobowego cyklu regeneracji skóry. Wyselekcjonowane składniki aktywne wspomagają jej naturalne procesy odnowy, a funkcjonalny zapach ma za zadanie wspierać wieczorny relaks i jakość snu. Zawarty w kremie ProRenew Complex™ wzmacnia mikrobiom, poprawia nawilżenie i przywraca funkcje barierowe, a antyoksydanty opóźniają procesy starzenia, wspierają regenerację naskórka, pomagają utrzymać odpowiedni poziom nawilżenia i zdrowy koloryt. Formułę uzupełnia roślinny skwalan, który imitując naturalne lipidy, odbudowuje barierę hydrolipidową i wygładza i zmiękcza skórę. Jak działa evrēe IMMU NIGHT? Noc w noc: zmniejsza widoczne oznaki zmęczenia, rozjaśnia i przywraca zdrowy wygląd, nawilża i ujędrnia, zwiększa elastyczność i wygładza zmarszczki, łagodzi i koi podrażnienia, niweluje skutki o wpływu światła niebieskiego na skórę. Efekt rano? Gładka, wypoczęta i promienna cera gotowa na nowy dzień! evrēe IMMU NIGHT Intensywnie regenerujący nocny krem do twarzy, 45 ml/49,99 zł Materiał promocyjny marki evrēe
Sypią się plany lekcji w szkołach, a dzieci sobie bimbają. „Biologii nie było już 3 tygodnie”
Do redakcji napływa coraz więcej listów od rodziców zaniepokojonych chaosem w szkołach. Lekcje są odwoływane w ostatniej chwili, a dzieci coraz częściej, zamiast się uczyć, oglądają filmy albo siedzą w świetlicy.
„Zaczynam się martwić, bo moje dziecko każdego dnia wraca z tą samą informacją – znowu nie było lekcji” – pisze pani Marzena z Lublina. W jej liście, który trafił do naszej redakcji, widać frustrację, ale też bezradność wobec sytuacji, która staje się coraz bardziej powszechna. Coraz więcej pustych godzin „Biologii nie było już trzy tygodnie, matematyka przepadła dwa razy, a historia została odwołana, bo nauczyciel jest na zwolnieniu. Dzieci mają po kilka okienek dziennie i mówią, że to fajnie, bo mogą wcześniej wrócić do domu. Ale czy naprawdę to jest powód do radości?”. W ostatnich tygodniach podobne sygnały spływają z wielu szkół w całej Polsce. Rodzice mówią wprost – plany lekcji się sypią, a z zajęć wypada coraz więcej godzin. Przyczyn jest wiele: choroby nauczycieli, brak zastępstw, wakaty po odejściach do innych zawodów. Ale to, co szczególnie niepokoi, to sposób, w jaki szkoły radzą sobie z tym kryzysem – często nie radzą sobie wcale. Zamiast lekcji – film lub „czas wolny” „Syn wraca ze szkoły i mówi, że oglądali film na języku angielskim, bo pani miała sprawy w sekretariacie. Tydzień później zamiast matematyki znów film, tym razem przyrodniczy. Ja rozumiem, że zastępstwa się zdarzają, ale to już przesada” – pisze inny rodzic. Z rozmów z nauczycielami wynika, że problem nie leży wyłącznie po stronie dyrekcji. Często nie ma komu prowadzić lekcji, bo nauczycieli po prostu brakuje. Ci, którzy zostali, są przeciążeni i zmęczeni. Zastępstwa trafiają do przypadkowych osób – pedagogów, bibliotekarzy, czasem pracowników administracji. W efekcie uczniowie spędzają coraz więcej czasu na „luźnych” godzinach. „Dzieci się cieszą, bo mają mniej nauki, ale ja widzę, jak spada ich poziom wiedzy i motywacji. Zadaję pytania o ostatnie tematy, a one nie wiedzą, o co chodzi. Jak mają nadrobić, skoro połowy zajęć nie było?” – czytamy w kolejnym liście. Rodzice proszą o reakcję Wielu rodziców apeluje o interwencję kuratoriów i resortu edukacji. „Rozumiem, że nauczyciele też chorują, ale przecież nie może być tak, że tygodniami nie ma lekcji. To odbije się na egzaminach i dalszej nauce” – podkreśla pani Anna z Wrocławia. W każdej wiadomości od rodziców powtarza się jeden motyw – brak stabilności. Zajęcia odwoływane w dniu lekcji, zmiany planu ogłaszane wieczorem, brak jasnej informacji, kto i kiedy przeprowadzi zaległe lekcje. Niektórzy rodzice przyznają, że zaczęli szukać prywatnych korepetycji, żeby dzieci nie zostawały w tyle. Inni piszą wprost, że szkoła przestaje pełnić swoją podstawową funkcję – uczenia. „Nie oczekuję cudów. Chciałabym tylko, żeby moje dziecko miało normalne lekcje, zgodnie z planem. Żeby szkoła nie była miejscem, gdzie czas się marnuje” – kończy swój list pani Marzena. Problem odwoływanych lekcji to nie jednostkowy przypadek. To zjawisko, które – jak pokazują listy naszych czytelników – staje się codziennością. I choć uczniowie na razie się cieszą, dorośli wiedzą, że w tej radości kryje się coś groźnego – utrata ciągłości nauki, która może odbić się echem dopiero za kilka lat. Zobacz też: Te 7 zdań zmienia dzieciństwo na lepsze. Tak mówi wspierający rodzic
Ten zwyczaj rodziców niszczy dzieci szybciej niż porównywanie do innych
Myślałam, że to drobiazg. Że nic się nie stanie, jeśli poprawię, dopytam, przypomnę. Dziś wiem, że to właśnie ten „drobny” zwyczaj podcina dzieciom skrzydła szybciej niż porównywanie ich do innych.
Kiedyś wydawało mi się, że jestem po prostu zaangażowaną mamą. Troskliwą, obecną, czujną. Taką, która widzi, co dziecko może zrobić lepiej, i mu w tym pomaga. „Zrób to jeszcze raz, tylko dokładniej”. „Nie zapomniałeś czegoś?”. „Sprawdź, zanim oddasz”. Brzmi dobrze, prawda? W praktyce – to była codzienna dawka mikrokontroli, którą my, rodzice, często mylimy z miłością. „Pomagam mu”, czyli odbieram mu siłę Kiedy mój syn w podstawówce przygotowywał się do konkursu recytatorskiego, z pasją uczył się wiersza. Słuchałam go z dumą, ale po kilku wersach nie mogłam się powstrzymać: – Nie tak, powiedz to z emocją! – Ale ja tak czuję – odpowiedział. Wtedy nie rozumiałam, że właśnie zniszczyłam coś kruchego – jego własne poczucie sprawczości. On nie potrzebował mojej poprawki. Potrzebował wiary, że potrafi. I to jest właśnie ten zwyczaj, o którym mówię: ciągłe poprawianie, dopowiadanie, podpowiadanie. Te wszystkie „zrób lepiej”, „poczekaj, ja ci pokażę”, „a może zrób tak” – nawet wypowiedziane z troską, uczą dziecko jednego: że nie potrafi samo. Ciche niszczenie dziecięcej pewności siebie Nie zauważamy tego, bo w naszej głowie to brzmi dobrze. W końcu chcemy, żeby miało łatwiej, żeby uniknęło błędów. Ale dziecko nie słyszy tego, co my chcemy powiedzieć. Ono słyszy coś zupełnie innego: „Nie zrobisz tego dobrze.” „Nie ufam, że dasz radę.” „Twoje pomysły nie są wystarczająco dobre.” Znam dorosłych, którzy do dziś mają w uszach ten ton. I nawet gdy nikt ich nie poprawia, sami wchodzą w tę rolę – swojego wewnętrznego rodzica, który zawsze wie lepiej. To właśnie z tego rodzi się brak pewności siebie, perfekcjonizm, lęk przed błędem. Bo ktoś kiedyś za bardzo chciał „pomóc”. Kiedy miłość staje się kontrolą Nie zdajemy sobie sprawy, jak cienka jest granica między troską a kontrolą. Miłość mówi: „Wierzę w ciebie”. Kontrola mówi: „Wiem lepiej”. A przecież tak trudno patrzeć, jak dziecko się myli, rozlewa sok, źle odrabia zadanie, spóźnia się. Trudno nie wtrącić się, nie poprawić. Bo wydaje się, że nasza wiedza to tarcza, którą możemy je chronić przed światem. Ale dzieci nie potrzebują tarczy. Potrzebują skrzydeł. Pamiętam dzień, w którym mój syn zapomniał stroju na WF. Zamiast ratować go i zawieźć mu koszulkę, powiedziałam: – No trudno, zdarza się. Wieczorem sam przypiął worek ze strojem do plecaka. Nie potrzebował mojego kazania, tylko konsekwencji. I mojej wiary, że potrafi się nauczyć. Dlaczego to boli bardziej niż porównywanie Porównywanie do innych jest bolesne, ale przynajmniej wyczuwalne. Dziecko wie, że mama mówi coś, co jest nie fair. Może się zbuntować, zamknąć w pokoju, przewrócić oczami. Ale poprawianie działa po cichu. Wnika głęboko. I zamiast buntu rodzi zależność. Dziecko uczy się, że nie warto próbować, bo ktoś i tak poprawi. Że lepiej czekać na instrukcję niż ryzykować porażkę. Znam nastolatków, którzy nie potrafią podjąć decyzji bez konsultacji z rodzicami. Bo całe życie ktoś ich prowadził „za rękę” w imię troski. Znam też rodziców, którzy po latach patrzą na dorosłe dzieci i pytają: „Dlaczego on nie wierzy w siebie?”. Odpowiedź bywa bolesna. Bo kiedyś to my w tę wiarę nie wierzyliśmy. Zamiast poprawiać, powiedz to jedno zdanie Kiedy mam ochotę znowu coś podpowiedzieć, przypominam sobie jedno zdanie: „Chcę, żeby uwierzył, że potrafi – nie, że ja wiem lepiej.” I zamiast poprawiać, mówię: – Spróbuj po swojemu. – Jestem ciekawa, jak to zrobisz. – Wierzę, że dasz radę. Te słowa działają jak antidotum. Bo dzieci rosną nie od tego, że robimy za nie, tylko od tego, że w nie wierzymy. Dziś, kiedy patrzę, jak mój syn sam podejmuje decyzje, próbując i myląc się po drodze, czuję dumę. Nie dlatego, że robi wszystko idealnie. Ale dlatego, że w końcu ma w sobie to, czego ja musiałam się uczyć latami – odwagę, by próbować po swojemu.