Zapisała dziecko na angielski, basen i robotykę, ale wciąż się martwi. „Przy kolegach wypada blado”

Współczesne dzieci mają kalendarze, których nie powstydziłby się niejeden menedżer. Poniedziałek – angielski. Wtorek – trening. Środa – zajęcia rozwijające kreatywność albo programowanie. Do tego basen, korepetycje, warsztaty i weekendowe turnieje.

W teorii wszystko ma jeden cel: pomóc dziecku rozwinąć skrzydła. W praktyce coraz częściej pojawia się niepokojące pytanie – czy w tej rywalizacji o „najlepszy start” nie poszliśmy o krok za daleko?

Kilka dni temu znajoma mama powiedziała coś, co długo nie chciało wyjść mi z głowy. Jej syn chodzi na angielski, basen i robotykę. Ma też szkolne zajęcia sportowe. Mimo to kobieta martwi się, że to wciąż za mało. „Przy kolegach wypada blado” – usłyszałam.

Bo inni chodzą jeszcze na coś więcej. Ktoś trenuje profesjonalnie piłkę nożną. Ktoś uczy się programowania. Ktoś już planuje wakacyjny obóz edukacyjny za granicą.

I nagle trzy rodzaje zajęć dodatkowych to już „marnie”.

Presja zajęć dodatkowych zaczyna się bardzo wcześnie

Jeszcze kilkanaście lat temu zajęcia dodatkowe były dodatkiem do dzieciństwa. Dziś coraz częściej stają się jego główną częścią.

Rodzice chcą, by dzieci rozwijały talenty, uczyły się języków, poznawały nowe dziedziny i zdobywały umiejętności, które przydadzą się w przyszłości. Trudno się temu dziwić – świat zmienia się szybko, a konkurencja w edukacji i pracy wydaje się coraz większa.

Problem pojawia się wtedy, gdy rozwój zaczyna przypominać wyścig.

Wystarczy chwila rozmowy pod szkołą, by usłyszeć długą listę zajęć innych dzieci. Robotyka, tenis, pianino, sztuki walki, matematyka, warsztaty kreatywne, kursy językowe, skrzypce.

W takich momentach łatwo poczuć, że własne dziecko „ma mniej”.

To właśnie ta nieustanna porównawcza spirala sprawia, że wielu rodziców zaczyna wątpić, czy robi wystarczająco dużo.

Rodzice boją się, że ich dziecko zostanie w tyle

W moich rozmowach z rodzicami często pojawia się podobny lęk: jeśli teraz nie zadbamy o rozwój dziecka, później może być za późno.

Dlatego planuje się zajęcia, kursy i warsztaty, które mają otworzyć drzwi do przyszłych sukcesów. Im wcześniej, tym lepiej.

Ale równocześnie rosną koszty. Zajęcia dodatkowe potrafią kosztować kilkaset złotych miesięcznie, a przy kilku aktywnościach robi się z tego poważna suma. Nie każdą rodzinę stać na kolejne kursy czy drogie obozy edukacyjne.

To właśnie wtedy pojawia się poczucie niesprawiedliwości.

Rodzice robią tyle, ile mogą. Organizują czas, odwożą dzieci na zajęcia, płacą za kursy. A mimo to mają wrażenie, że inni robią jeszcze więcej.

Tak rodzi się bardzo niebezpieczne przekonanie: że dobry start w życiu zależy wyłącznie od liczby zajęć w tygodniu.

Dzieci nie potrzebują kalendarza pełnego jak u dorosłych

W tej całej dyskusji łatwo zapomnieć o najważniejszym bohaterze całej historii – dziecku.

Psychologowie coraz częściej zwracają uwagę, że dzieci potrzebują czegoś, czego w ich planie dnia zaczyna brakować: zwykłego czasu wolnego.

Nudy. Spontanicznej zabawy. Chwili bez planu.

To właśnie w takich momentach rozwija się kreatywność, samodzielność i umiejętność radzenia sobie z emocjami. Gdy każda godzina jest zaplanowana przez dorosłych, dziecko nie ma okazji samo odkrywać, co naprawdę je interesuje.

Zdarza się też, że nadmiar zajęć zaczyna przynosić odwrotny efekt. Zmęczenie, frustracja i brak czasu na odpoczynek sprawiają, że dziecko traci radość z aktywności, które miały być przyjemnością.

W pewnym momencie przestaje chodzić o rozwijanie talentów. Zaczyna chodzić o nadążanie za innymi.

Czy rodzice sami wpadli w pułapkę perfekcyjnego dzieciństwa?

Patrząc na to z dystansu, trudno oprzeć się wrażeniu, że współczesne rodzicielstwo wpadło w pewną pułapkę.

Chcemy dla dzieci jak najlepiej. To naturalne. Problem polega na tym, że definicja „najlepiej” zaczęła być coraz bardziej wymagająca.

Jeszcze niedawno dobrym rodzicem był ten, kto zapewniał dziecku bezpieczeństwo, uwagę i wsparcie. Dziś wielu dorosłych czuje, że musi dodatkowo zarządzać jego przyszłością jak projektem.

Wybrać właściwe zajęcia. Odpowiednią szkołę. Najlepszy kurs językowy. Najbardziej rozwijające wakacje.

Tylko czy naprawdę o to chodzi w dzieciństwie?

Coraz więcej specjalistów przypomina, że najważniejsze rzeczy w rozwoju dziecka nie mają nic wspólnego z liczbą zajęć w tygodniu. Chodzi o relacje, poczucie bezpieczeństwa, ciekawość świata i wiarę we własne możliwości.

A tego nie da się zapisać w kalendarzu między robotyką a treningiem.

Najlepszy start nie zawsze wygląda tak, jak myślimy

Dziecko, które ma czas na zabawę, rozmowę z rodzicami i odpoczynek, wcale nie dostaje gorszego startu. Często wręcz przeciwnie.

Uczy się samodzielności, rozwija wyobraźnię i odkrywa własne zainteresowania bez presji porównań.

Być może największym paradoksem współczesnego rodzicielstwa jest to, że w pogoni za idealnym rozwojem łatwo zgubić to, co naprawdę ważne.

Bo dobry start w życiu nie zaczyna się od liczby zajęć dodatkowych. Zaczyna się od poczucia, że jest się wystarczającym dokładnie takim, jakim się jest.

Zobacz też: Te dzieci nie mają problemów z nauką. Rodzice pilnują 5 zasad w domu