Mamotoja.pl
type: channel
link: https://naczasie.mamotoja.pl
date: 2026-04-16T14:18:52.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Ksiądz kazał się zrzucić na renowację krzyża”. Rodzice zostawiają majątek w kościele przed komunią
items: „Wzięliśmy kredyt na komunię, bo tak trzeba”. Dmuchany zamek i DJ to dziś standard, a rachunki szokują
items: „To brzydko wysyłać dziecko do kolegi w porze obiadowej”. Mama oburzona zwyczajem wielu rodziców
items: „Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
items: „Wychowanie to nie tresura”. Psycholożka wymienia 1 powód, przez który dziecko cię nie słucha
items: Po tym poznasz toksycznego ojca. Tych 5 zdań powtarza do dziecka na okrągło
items: Dobijają mnie składki klasowe na wyjścia, prezenty, warsztaty. Nikt nie pyta, czy wszystkich na to stać
items: 1 zdanie, które każdy chłopiec powinien usłyszeć od ojca. Dodaje siły i odwagi na całe życie
items: 10 zdań do dziecka w stylu gaslighting. Tak rodzice nieświadomie podcinają skrzydła
items: Świetlice powinny być otwarte od 6:30 rano? „Chcę spokojnie zdążyć do pracy”
items: 5 mądrych strategii, by dziecko cię słuchało. Nawet nie podniesiesz głosu
items: Pokolenie manekinów. Nauczycielka: „Widzę 6-latki, które nie umieją założyć kurtki”
items: 5 oznak, że jesteś mamą typu B. Twoje dzieci mają szczęście
items: Wystarczyło jedno zdanie w przedszkolnej szatni. „Najpierw syn się rozpłakał, potem ja”
items: Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
items: 5 krzywdzących zachowań toksycznego ojca. Z zewnątrz może wyglądać na wzorowego tatusia
items: „W Wielkanoc dostałam SMS-a od matki ucznia. Nie mogłam uwierzyć, o co pyta”
items: 1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
items: Bez wstydu, obwiniania i karania: 7 podstawowych zasad łagodnego rodzicielstwa
items: Matka żali się na lekcje języków obcych w szkole. „Poziom jest żenujący”
items: „Panie chcą pić kawkę i plotkować”. Rodzice sprzeciwiają się tej przedszkolnej praktyce
items: Krzyk działa tylko pozornie. Oto co trzeba zrobić, by dziecko zaczęło słuchać
items: Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej robią te 3 rzeczy. Czasem nieświadomie
items: Teściowa zakazała dzieciom mięsa, bo jest post. „Nie odmówię dziecku kiełbasy”
items: „Tuż przed Wielkanocą przyszedł SMS od nauczycielki. Rozbeczałam się po przeczytaniu”

„Ksiądz kazał się zrzucić na renowację krzyża”. Rodzice zostawiają majątek w kościele przed komunią
type: item
date: 2026-04-16T11:33:07.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: komunia święta
subject: pierwsza komunia
description: Widziałam już wiele listów dotyczących komunijnych szaleństw. Czytałam o tortach za tysiąc złotych, o wynajmowaniu limuzyn dla ośmiolatków, a nawet o kłótniach o kolor serwetek w restauracji. Jednak to, co napisała do nas pani Małgorzata z województwa wielkopolskiego, sprawiło, że po raz pierwszy od dawna poczułam prawdziwy gniew zmieszany z niedowierzaniem.
encoded: To już nie jest kwestia „zastaw się, a postaw się” ze strony rodziców − to, jak opisuje czytelniczka, zorganizowany system presji finansowej, który z duchowością ma niewiele wspólnego. „Dar ołtarza” czy obowiązkowy podatek? Pani Małgorzata zaczyna swój list od opisu spotkania organizacyjnego w parafii, które miało być poświęcone przygotowaniu dzieci do sakramentu. Zamiast rozmowy o modlitwie, rodzice dostali konkretny kosztorys. „Ksiądz proboszcz wyszedł na ambonę i z uśmiechem na ustach ogłosił, że w tym roku darem ołtarza od rodziców dzieci komunijnych będzie renowacja zabytkowego krzyża na placu przykościelnym” − pisze nasza czytelniczka. Początkowo rodzice myśleli, że to dobrowolna zbiórka, ale szybko zostali wyprowadzeni z błędu. „Kiedy zapytaliśmy o koszty, padła kwota, po której w kościele zapadła grobowa cisza. Renowacja ma kosztować 7 tysięcy złotych, co w przeliczeniu na jedno dziecko daje ok. 400 zł od rodziny!” − relacjonuje pani Magda. Co najgorsze, w liście czytamy o mechanizmie presji, który jest stary jak świat: „taka jest tradycja”, „poprzednie roczniki fundowały monstrancje”, „nie wypada być gorszym”. Pani Małgorzata podkreśla, że to mała miejscowość, mała parafia, wiele rodzin w grupie jest w trudnej sytuacji finansowej, ale nikt nie odważył się sprzeciwić na głos, bojąc się, że rykoszetem oberwie ich dziecko podczas samej uroczystości. Finansowe dylematy: między wiarą a portfelem To, co najbardziej uderza w historii naszej czytelniczki, to poczucie osaczenia. „Czuję się, jakbym kupowała swojemu dziecku bilet wstępu do sakramentu” − wyznaje gorzko mama trzecioklasisty. W liście wylicza, że te pieniądze to dopiero wierzchołek góry lodowej. Trzeba doliczyć składkę na kwiaty, sprzątanie kościoła, ofiarę dla organisty i kościelnego, a do tego dochodzą przecież koszty własne: alba, świeca, skromne (z założenia) przyjęcie dla najbliższych. Sumy stają się astronomiczne. Pani Małgorzata stawia w swoim liście bardzo ważne pytanie: gdzie w tym wszystkim jes…

pierwsza-komunia-4-a74a215.png
width: 1600
height: 1200

„Wzięliśmy kredyt na komunię, bo tak trzeba”. Dmuchany zamek i DJ to dziś standard, a rachunki szokują
type: item
date: 2026-04-15T17:35:34.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: komunia święta
subject: pierwsza komunia
description: Nigdy nie sądziłam, że przyjdzie dzień, w którym wezmę kredyt na przyjęcie dla dziecka. A jednak to się stało – i do dziś nie wiem, czy bardziej czuję wstyd, czy ulgę, że „mamy to z głowy”.
encoded: Piszę do Was, bo mam wrażenie, że wielu rodziców jest dziś w podobnej sytuacji, tylko niewielu ma odwagę powiedzieć to głośno. Komunia jak wesele – kiedy to się wymknęło spod kontroli? Kiedy byłam dzieckiem, komunia była skromna. Obiad w domu, ciasto upieczone przez mamę, może tort z cukierni. Nikt nie robił z tego wielkiego wydarzenia, a już na pewno nie konkursu na najdroższe przyjęcie. Dziś to wygląda zupełnie inaczej. Wystarczy wejść na grupę klasową albo posłuchać rozmów pod szkołą. Jedni wynajmują salę, inni zamawiają dekoratorów, jeszcze inni organizują animatorów, fotobudki, a nawet… dmuchane zamki. Początkowo mówiłam sobie: „Nie dam się w to wciągnąć”. Ale im bliżej do komunii mojego syna, tym bardziej czułam, że zostajemy w tyle. „Nie chcemy, żeby nasze dziecko było gorsze” Najgorsze było to jedno zdanie, które padło między mną a mężem: „Nie chcemy, żeby on czuł się gorszy”. Bo przecież dzieci rozmawiają. Porównują. Wiedzą, kto miał DJ-a, kto miał atrakcje, a kto „tylko obiad”. I choć bardzo chciałam wychować syna w przekonaniu, że to nie ma znaczenia, sama zaczęłam w to wątpić. Zaczęło się niewinnie – od wynajęcia sali. Potem doszły kolejne plany: dekoracje, tort „jak z Instagrama”, a na końcu… DJ i dmuchany zamek, bo „inne dzieci też będą miały”. W pewnym momencie usiedliśmy z mężem i policzyliśmy wszystko. Kwota nas przeraziła. I wtedy padła decyzja, której nigdy się po sobie nie spodziewałam: wzięliśmy mały kredyt. Do dziś brzmi to dla mnie absurdalnie. Cena, której nie widać na zdjęciach Na zdjęciach wszystko będzie wyglądać pięknie. Uśmiechnięte dziecko, elegancka sala, goście, muzyka. Tylko nikt nie będzie widział tego, co było wcześniej. Tego stresu, liczenia każdej złotówki, kłótni o to, czy naprawdę tego potrzebujemy. Najgorsze jest to, że wiem jedno: gdybym miała podjąć tę decyzję jeszcze raz, pewnie znów zrobiłabym to samo. Bo presja jest ogromna. I nie chodzi tylko o dzieci, ale też o nas – dorosłych, którzy nie chcą odstawać. Dlatego piszę te…

pierwsza-komunia-3-b238957.png
width: 1600
height: 1200

„To brzydko wysyłać dziecko do kolegi w porze obiadowej”. Mama oburzona zwyczajem wielu rodziców
type: item
date: 2026-04-15T15:32:58.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: dobre maniery
subject: obiad dla dziecka
description: Może jestem staromodna, może przesadzam, ale uważam, że pewne zasady dobrego wychowania nie wygasły wraz z pojawieniem się smartfonów i Netfliksa.
encoded: Chodzi o sytuację, która powtarza się u mnie niemal co sobotę i niedzielę, a która doprowadza mnie do szewskiej pasji: sąsiedzi wysyłający swoje dzieci do nas na zabawę dokładnie w momencie, gdy wyciągam z piekarnika pieczeń albo nakładam ziemniaki. Naprawdę, czy to tak trudno zerknąć na zegarek i pomyśleć, że o 14:00 większość rodzin po prostu siada do wspólnego posiłku? Gość w dom, ale czy zawsze Bóg w dom? Zawsze starałam się być gościnną osobą. Moje dzieci lubią zapraszać kolegów, uwielbiam, gdy salon tętni życiem, a w ogrodzie słychać śmiech bandy dzieciaków. Ale jest jedna granica, której nie potrafię przeskoczyć − moja prywatność i spokój podczas rodzinnego obiadu. To jest ten jeden moment w ciągu dnia, kiedy możemy usiąść razem, zapytać się nawzajem, co słychać, i po prostu być ze sobą bez pośpiechu. I nagle, sielanka zostaje przerwana. Dzwonek do drzwi. W progu stoi sześcioletni Antoś czy ośmioletnia Maja od sąsiadów z dołu. „Dzień dobry, czy Staś może wyjść?” albo „Czy możemy pobawić się u państwa?”. No i co ja mam zrobić? Staś patrzy na mnie błagalnym wzrokiem, bo przecież chce się bawić, a ja stoję z tą chochlą w ręku i czuję, jak rośnie mi ciśnienie. To jest klasyczna sytuacja bez wyjścia, w którą wpychają mnie inni rodzice. Jeśli powiem: „Przepraszam, teraz jemy obiad, przyjdź za godzinę”, to czuję się jak najgorsza baba na osiedlu, która żałuje dziecku zabawy. Jeśli wpuszczę − mam dylemat, który spędza mi sen z powiek. Dylemat przy garnkach: dać jeść czy nie dać? Najgorsze jest to poczucie niekomfortowej presji. No bo jak to wygląda? My jemy, a obce dziecko siedzi obok na kanapie i patrzy? Przecież to jest szczyt nietaktu! Z drugiej strony, wcale nie planowałam dodatkowej porcji. Może mam wyliczone cztery kotlety schabowe na cztery osoby? Co wtedy? Mam oddać swoją porcję, żeby nie wyjść na sknerę i niegościnną gospodynię? A może mam po prostu nakładać mniejsze porcje moim własnym dzieciom, żeby starczyło dla gościa, który „przypadkiem” wpadł w porze o…

rodzinny-obiad-f0fb8da.png
width: 1600
height: 1200

„Wolę wozić córkę na balet niż uczyć obsługi mopa. Jak można wyręczać się dzieckiem w praniu i sprzątaniu?”
type: item
date: 2026-04-14T13:05:36.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: obowiązki domowe
subject: obowiązki dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Nigdy nie zrozumiem rodziców, którzy z dumą opowiadają o tym, że ich siedmioletnie dziecko samo nastawia pranie lub myje podłogi w całym domu. Dla mnie to nie jest nauka samodzielności, ale zwyczajne odbieranie dziecku najpiękniejszych lat życia i wyręczanie się małym człowiekiem, który powinien mieć teraz zupełnie inne priorytety.
encoded: Dzień dobry, piszę do Państwa, bo ostatnio na placu zabaw usłyszałam rozmowę, która po prostu podniosła mi ciśnienie. Kilka mam licytowało się, która ma „lepiej wychowane” dziecko. Jedna mówiła, że jej syn sam sprząta pokój na błysk, druga chwaliła się, że córka po szkole zawsze opróżnia zmywarkę (jasne, może jeszcze obiera ziemniaki na obiad?). Słuchałam tego z rosnącym przerażeniem. Patrzyłam na moje dziecko, które w tym czasie z wypiekami na twarzy goniło bańki mydlane, i pomyślałam: „Boże, jak dobrze, że ja jej tego nie robię”. Moja córka ma osiem lat. Jest bystra, wrażliwa i ma tysiąc pomysłów na minutę. Czy umie obsługiwać mopa? Nie mam pojęcia i szczerze mówiąc − mało mnie to obchodzi. Dzieciństwo jest od zabawy, a nie od darmowej siły roboczej Uważam, że czas dzieciństwa jest niesamowicie krótki i jako rodzice mamy obowiązek go chronić. Moja córka od rana do popołudnia jest w szkole, gdzie musi się skupić, siedzieć w ławce i przyswajać wiedzę. Potem jedziemy na balet, który kocha, albo na lekcję rysunku. Wraca do domu późnym popołudniem, zmęczona, ale szczęśliwa. I co ja mam jej wtedy powiedzieć? „Zostaw te kredki, idź segregować skarpetki i umyj wannę”? Przecież to brzmi jak jakiś ponury żart. Wielu rodziców zasłania się argumentem o „nauce odpowiedzialności”. Ja tę odpowiedzialność widzę inaczej. Moja córka jest odpowiedzialna za swoje oceny, za to, żeby spakować plecak na zajęcia i żeby być miłą dla koleżanek. To są jej obowiązki na ten etap życia. Sprzątanie domu to obowiązek dorosłych, którzy ten dom prowadzą. Ja i mąż jesteśmy od tego, żeby stworzyć jej czyste, bezpieczne warunki do rozwoju, a nie żeby robić z niej darmową pomoc domową. Kiedy widzę te wszystkie „tablice obowiązków” z naklejkami za wyniesienie śmieci, to robi mi się smutno. Czy naprawdę chcemy, żeby nasze dzieci kojarzyły dom rodzinny z listą zadań do odhaczenia? Zainwestuję w jej pasję, nie w umiejętność odkurzania Wiem, co powiedzą niektóre osoby: „wyrośnie na niedorajdę, która nie um…

dziecko-sprzata-f9bd9b9.png
width: 1600
height: 1200

„Wychowanie to nie tresura”. Psycholożka wymienia 1 powód, przez który dziecko cię nie słucha
type: item
date: 2026-04-14T12:00:09.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Dziecko, które „nie słucha”, wcale nie musi być niegrzeczne ani oporne. Często problem leży zupełnie gdzie indziej – w sposobie działania jego mózgu i przetwarzaniu emocji.
encoded: Zdarza się, że rodzice mają wrażenie, że dziecko „w ogóle nie słucha” albo robi dokładnie odwrotnie, niż proszą dorośli. W takich momentach łatwo o frustrację, a nawet poczucie bezsilności. Jednak – jak podkreślają specjaliści – problem bardzo często nie leży w „niegrzeczności”, ale w etapie rozwoju mózgu dziecka. Dlaczego dziecko nie reaguje na to, co do niego mówisz? Psycholożka Monika Włodarczyk-Has zwraca uwagę, że małe dzieci nie są jeszcze w stanie przetwarzać logicznych argumentów w taki sposób jak dorośli. Ich mózg dopiero uczy się łączyć fakty, porównywać i wyciągać wnioski. To oznacza, że nawet najlepszy „wykład wychowawczy” w chwili silnych emocji po prostu nie zadziała. Kiedy dziecko jest przeciążone emocjonalnie, jego zdolność do racjonalnego myślenia spada niemal do zera. Wtedy najważniejsze nie jest tłumaczenie, ale zatrzymanie emocji i przywrócenie poczucia bezpieczeństwa. Eksperyment ze szklankami – dlaczego dzieci „widzą inaczej niż dorośli”? Jednym z klasycznych przykładów, który pokazuje różnice w sposobie myślenia dziecka i dorosłego, jest eksperyment z wodą w szklankach. Dziecko początkowo rozumie, że dwie takie same szklanki zawierają tyle samo płynu. Jednak gdy dorosły przelewa wodę z jednej z nich do wyższej i węższej szklanki, dziecko uznaje, że „tam jest więcej”, ponieważ kieruje się tym, co widzi, a nie analizą objętości. To proste doświadczenie pokazuje, że dzieci na wczesnym etapie rozwoju opierają się głównie na percepcji, a nie logice. I dokładnie tak samo działa to w codziennych sytuacjach wychowawczych – emocje i bodźce wizualne są dla nich ważniejsze niż słowa. Dlatego, jak podkreśla psycholożka, próby „przegadania” dziecka w trakcie kryzysu emocjonalnego mogą nie tylko nie działać, ale wręcz nasilać jego napięcie. Wychowanie to nie tresura – kluczowa rola regulacji emocji W podejściu, o którym mówi ekspertka, najważniejsze nie jest „wyegzekwowanie posłuszeństwa”, ale budowanie zdolności dziecka do regulowania emocji. I co istotne …

dziecko-nie-slucha-2-0ff4158.png
width: 1600
height: 1200

Po tym poznasz toksycznego ojca. Tych 5 zdań powtarza do dziecka na okrągło
type: item
date: 2026-04-14T11:01:36.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: błędy wychowawcze
subject: ojciec
subject: tata i dziecko
description: Toksyczny ojciec rzadko wygląda tak, jak wyobrażamy to sobie w pierwszej chwili. Często zdradzają go dopiero słowa, które powtarza dziecku, nieświadomie podkopując jego poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa.
encoded: Relacja dziecka z ojcem buduje się nie tylko poprzez wspólne chwile, ale przede wszystkim przez sposób komunikacji. To właśnie codzienne zdania, powtarzane mimochodem, potrafią najmocniej wpływać na poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości i emocjonalny rozwój dziecka. Niektóre z nich brzmią niewinnie, a nawet „wychowawczo”. W rzeczywistości mogą jednak ranić i zostawiać ślad na lata. 1. „Przestań płakać, nic się nie stało” – unieważnianie emocji dziecka To jedno z najczęściej wypowiadanych zdań. Problem w tym, że dla dziecka „coś się stało” – i to bardzo realnie. Bagatelizowanie emocji wysyła jasny komunikat: twoje uczucia są nieważne albo przesadzone. Z czasem dziecko zaczyna wątpić w to, co czuje, a także w swoją zdolność do rozumienia własnych reakcji. Efekt? Trudności w wyrażaniu emocji i budowaniu zdrowych relacji w przyszłości. 2. „Nie przesadzaj” – podważanie doświadczeń dziecka To zdanie nie tylko odrzuca emocje, ale także podważa sposób, w jaki dziecko postrzega rzeczywistość. Dziecko słyszy: reagujesz źle, jesteś zbyt wrażliwy, twoje odczucia są niewłaściwe. W efekcie zaczyna tłumić emocje i dostosowywać się do oczekiwań, zamiast uczyć się ich rozumienia. To prosty sposób na obniżenie pewności siebie – często nieświadomy, ale bardzo skuteczny. 3. „Bo ja tak mówię” – brak przestrzeni na zrozumienie Stawianie granic jest ważne, ale sposób ich komunikowania ma kluczowe znaczenie. Zdanie „Bo ja tak mówię” zamyka rozmowę i nie daje dziecku możliwości zrozumienia zasad. Zamiast budować autorytet oparty na zaufaniu, wzmacnia model relacji oparty na sile i kontroli. Dziecko uczy się wtedy posłuszeństwa, ale nie odpowiedzialności ani samodzielnego myślenia. 4. „Znowu to zepsułeś” – etykietowanie zamiast wsparcia Błędy są naturalnym elementem rozwoju. Jednak powtarzanie dziecku, że „znowu coś zepsuło”, przenosi uwagę z sytuacji na jego osobę. Z czasem dziecko zaczyna utożsamiać się z porażką. Zamiast myśleć: „To mi się nie udało”, myśli: „Jestem beznadziejny”. To …

toksyczny-ojciec-3-725dbf7.png
width: 1600
height: 1200

Dobijają mnie składki klasowe na wyjścia, prezenty, warsztaty. Nikt nie pyta, czy wszystkich na to stać
type: item
date: 2026-04-13T12:10:55.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: szkoła
subject: szkoła podstawowa
description: Nie wiem, kiedy to się zaczęło, ale mam wrażenie, że szkoła mojego dziecka powoli zamienia się w niekończący się system opłat. I nie chodzi o podręczniki czy obiady – tylko o te wszystkie „drobne” składki, które wcale drobne nie są.
encoded: Piszę ten list, bo czuję, że dłużej nie dam rady udawać, że wszystko jest w porządku. Składki klasowe rosną szybciej niż moje możliwości Na początku roku było niewinnie. Składka klasowa – kilkadziesiąt złotych. Pomyślałam: dobrze, niech dzieci mają na jakieś drobiazgi, wyjścia, może prezent dla wychowawczyni. Ale potem zaczęło się dokładanie kolejnych rzeczy. Tu warsztaty – 50 zł. Tu wycieczka – 120 zł. Tu prezent dla nauczyciela – „po 30 zł od dziecka”. Tu teatrzyk, tu kino, tu jakaś akcja specjalna. Nagle z tych „symbolicznych” składek robi się kilkaset złotych w miesiącu. A przecież mam więcej niż jedno dziecko. Najgorsze jest to, że nikt nie pyta, czy nas na to stać. Informacje przychodzą w dzienniku elektronicznym albo na grupie rodziców i brzmią bardziej jak polecenie niż propozycja. „Wpłaty do piątku”, „Prosimy o przelew”, „Wszyscy już wpłacili”. A ja siedzę i liczę, co mogę przesunąć, żeby starczyło. Wstydzę się powiedzieć, że nie mam pieniędzy Najtrudniejsze nie są nawet te pieniądze. Najtrudniejsze jest poczucie, że jeśli nie zapłacę, moje dziecko będzie „tym jednym”. Tym, które nie jedzie. Tym, które nie ma prezentu. Tym, o którym inni pomyślą: „jego rodzice nie dali”. Kilka razy naprawdę chciałam napisać na grupie: „Przepraszam, ale nas nie stać”. Ale coś mnie blokuje. Wstyd? Strach przed oceną? Może jedno i drugie. Widzę, jak inni rodzice reagują. Jak łatwo przychodzi im decyzja: „Zróbmy jeszcze to, dorzućmy się na tamto”. I mam wrażenie, że tylko ja w tym wszystkim się duszę. A przecież nie jestem złą matką. Po prostu nie mam nieograniczonego budżetu. Czy szkoła pamięta, że nie wszyscy żyją tak samo? Zastanawiam się czasem, czy ktoś w ogóle myśli o tym, że w jednej klasie są bardzo różne rodziny. Jedni mają luz finansowy, inni liczą każdą złotówkę. Dla jednych 50 zł to „nic”. Dla innych – to obiad na kilka dni. Nie mam nic przeciwko wyjściom, warsztatom czy integracji. Naprawdę. Sama widzę, jak moje dziecko się cieszy, kiedy gdzieś jadą albo robią coś …

problemy-finansowe-3-12f2163.png
width: 1600
height: 1200

1 zdanie, które każdy chłopiec powinien usłyszeć od ojca. Dodaje siły i odwagi na całe życie
type: item
date: 2026-04-13T09:21:21.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: tacierzyństwo
subject: tata i dziecko
description: Niektóre słowa zostają z nami na zawsze, nawet jeśli słyszymy je tylko raz. To jedno zdanie potrafi zmienić sposób, w jaki chłopiec patrzy na siebie i świat.
encoded: Są takie momenty w życiu dziecka, które mijają niemal niezauważone przez dorosłych. Zwykłe popołudnie, droga do szkoły, szybka rozmowa przy kolacji. A jednak właśnie wtedy padają słowa, które zostają na lata. Pamiętam, jak kiedyś podsłuchałam rozmowę ojca z synem na placu zabaw. Nic wielkiego – siedzieli obaj na ławce i jedli paluszki, a jego tata po prostu się uśmiechnął i powiedział: „Kocham być twoim tatą”. Zatrzymałam się. Bo to nie było „Jestem z ciebie dumny”, nie było to też zwykłe „Kocham cię”. To było coś więcej. Coś, co nie ocenia, nie poprawia, nie warunkuje. Po prostu jest. I od tamtej chwili zaczęłam się zastanawiać, jak wielką moc mają takie słowa. „Kocham być twoim ojcem” – zdanie, które buduje fundament Dzieci bardzo często słyszą komunikaty związane z oceną: „Ładnie”, „Dobrze”, „Mogłeś się bardziej postarać”. Nawet jeśli mówimy to z troską, zawsze jest w tym jakiś warunek. A to jedno zdanie jest zupełnie inne. „Kocham być twoim ojcem” nie zależy od ocen, zachowania, sukcesów. Nie zmienia się, gdy dziecko ma gorszy dzień. Ono mówi: jesteś ważny taki, jaki jesteś. Nie musisz nic udowadniać. Z perspektywy dziecka – szczególnie chłopca, który często słyszy, że ma być „silny”, „dzielny”, „nie płakać” – to komunikat absolutnie bezcenny. Bo daje coś, czego nie da się zastąpić: poczucie bycia wystarczającym. Chłopcy też potrzebują czułości – i to bardziej, niż myślimy Przez lata powtarzano, że chłopcy powinni być twardzi. Że emocje to słabość. Że okazywanie uczuć to coś, co „nie wypada”. Widzę jednak coraz wyraźniej, jak bardzo to krzywdzące. Chłopcy potrzebują bliskości, słów, czułości dokładnie tak samo jak dziewczynki. Może nawet bardziej, bo rzadziej je dostają. I właśnie dlatego słowa ojca mają tu ogromne znaczenie. Kiedy chłopiec słyszy: „Kocham być twoim ojcem”, dostaje zgodę na bycie sobą. Na popełnianie błędów. Na odczuwanie emocji. To zdanie nie tylko buduje relację. Ono buduje człowieka. Małe słowa, wielkie konsekwencje na całe życie Z biegiem cz…

tata-i-syn-f9ca734.png
width: 1600
height: 1200

10 zdań do dziecka w stylu gaslighting. Tak rodzice nieświadomie podcinają skrzydła
type: item
date: 2026-04-12T16:00:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: pewność siebie
subject: wychowanie dziecka
description: Gaslighting wobec dziecka nie zawsze jest oczywisty – często ukrywa się w zwykłych, codziennych zdaniach. Wypowiadamy je bez złych intencji, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo mogą podważać dziecięce emocje.
encoded: Zatrzymałam się kiedyś w połowie zdania. Dosłownie. Miałam już powiedzieć coś, co znałam aż za dobrze – coś, co słyszałam jako dziecko i co, jak się okazuje, wraca do nas w najmniej spodziewanych momentach. To było zwykłe: „Nic się nie stało”. I nagle pomyślałam – a co, jeśli dla mojego dziecka właśnie się stało wszystko? Ten moment dużo we mnie zmienił. Bo uświadomił mi, jak łatwo – zupełnie nieświadomie – podważyć czyjeś emocje. Nawet jeśli robimy to z troski. Psycholożka Beata Słobodzian-Kurczyk pisze wprost: takie komunikaty mogą działać jak gaslighting. Nie w sensie manipulacji z premedytacją, ale jako sposób, w jaki dziecko zaczyna wątpić w to, co czuje. Gaslighting wobec dziecka – czym jest i dlaczego boli? Gaslighting kojarzy się z dorosłymi relacjami, ale w wersji „rodzicielskiej” jest znacznie subtelniejszy. To nie jest świadome działanie. To raczej powtarzanie schematów. Mówimy coś szybko, w emocjach, zmęczeni. Chcemy uspokoić sytuację, zamknąć temat, iść dalej. Ale dla dziecka to nie są „tylko słowa”. To komunikaty, które mogą brzmieć tak: „Twoje emocje są przesadzone” „Nie masz racji, czując to, co czujesz” „Twoje doświadczenie nie jest prawdziwe” A to z czasem prowadzi do czegoś bardzo trudnego – dziecko przestaje ufać sobie. Zaczyna się od małych rzeczy. Od jednego zdania. Od sytuacji, w której zamiast zrozumienia pojawia się zaprzeczenie. 10 zdań, które brzmią niewinnie, a mogą ranić Oto zdania, które wielu z nas zna: „Nic ci nie jest, przestań” „Nie może ci być zimno” „To nie bolało” „Znowu wymyślasz” „Nie ma się czego bać” „Powinieneś już to wiedzieć” „Inni mają gorzej” „Jeszcze nie jesteś najedzony” „To nie tak było” „Doprowadzasz mnie do szału” Każde z nich ma w sobie coś, co odbiera dziecku prawo do własnego odczuwania. I co ważne – nie chodzi o to, żeby się teraz obwiniać. Raczej o to, by zobaczyć, co można powiedzieć inaczej. Bo alternatywy istnieją. Co mówić zamiast? Małe zmiany, wielka różnica To, co najbardziej mnie poruszyło, to nie sama l…

gaslighting-dziecko-b667302.png
width: 1600
height: 1200

Świetlice powinny być otwarte od 6:30 rano? „Chcę spokojnie zdążyć do pracy”
type: item
date: 2026-04-12T08:00:40.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: szkoła podstawowa
description: Codziennie rano biegnę między obowiązkami, patrząc na zegarek i czując narastający stres. Wystarczyłaby jedna zmiana, żeby to wszystko wyglądało inaczej.
encoded: Droga Redakcjo, piszę do Was jako mama dziecka w wieku wczesnoszkolnym, ale też jako kobieta, która codziennie próbuje pogodzić życie rodzinne z pracą. I choć bardzo się staram, coraz częściej mam wrażenie, że system nie nadąża za realnym życiem rodziców. Poranki to walka z czasem i stresem Mój dzień zaczyna się wcześnie, ale i tak mam wrażenie, że zawsze jestem spóźniona. Budzę dziecko, szykuję śniadanie, sprawdzam plecak, próbuję ogarnąć siebie – i już wtedy czuję napięcie. Bo wiem, że za chwilę zacznie się wyścig. Szkoła mojego dziecka zaczyna się o 8:00. Świetlica otwierana jest o 7:00. Teoretycznie to niewiele, godzina wcześniej – ale dla mnie to ogromna różnica. Pracę zaczynam o 7:30. Nie mam luksusu pracy zdalnej ani elastycznych godzin. Nie mam też nikogo, kto mógłby pomóc rano. I codziennie staję przed tym samym pytaniem: co zrobić z dzieckiem przez te brakujące 30 minut? „Chcę tylko zdążyć do pracy bez poczucia winy” Nie oczekuję cudów. Nie proszę o specjalne traktowanie. Chcę tylko jednego – móc zostawić dziecko w bezpiecznym miejscu i spokojnie dojechać do pracy. Często słyszę: „Może ktoś z rodziny pomoże?”. Nie ma nikogo. „Może sąsiadka?”. Każdy ma swoje życie. „Może zmienisz pracę?”. To nie jest takie proste. A przecież nie jestem jedyna. Znam wielu rodziców, którzy stoją rano pod szkołą jeszcze przed otwarciem świetlicy. Dzieci zaspane, rodzice zdenerwowani. Każdy patrzy na zegarek. Każdy liczy minuty. I każdy wie, że wystarczyłoby otworzyć świetlicę o pół godziny wcześniej. Świetlica od 6:30 to nie fanaberia Wiem, że ktoś może pomyśleć: „Przesada, dzieci powinny spać, a nie siedzieć w świetlicy od świtu”. I ja się z tym zgadzam – gdybyśmy mieli wybór. Ale wielu z nas go nie ma. Dla mnie świetlica otwarta od 6:30 nie jest wygodą. Jest koniecznością. Jest rozwiązaniem, które pozwoliłoby mi normalnie funkcjonować, bez stresu, bez kombinowania, bez poczucia, że każdego dnia coś zawalam. Nie chcę zostawiać dziecka gdziekolwiek. Nie chcę prosić obcych ludz…

dziecko-w-szatni-24ae268.png
width: 1600
height: 1200

5 mądrych strategii, by dziecko cię słuchało. Nawet nie podniesiesz głosu
type: item
date: 2026-04-12T06:00:04.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: krzyk
subject: wychowanie dziecka
description: Są dni, kiedy masz wrażenie, że mówisz do ściany, a każde zdanie odbija się od dziecka i wraca ze zdwojoną siłą. A jednak istnieje sposób, by zostać usłyszanym – bez krzyku, gróźb i frustracji.
encoded: Znam ten moment aż za dobrze. Powtarzasz coś trzeci, czwarty raz, a dziecko jakby nie słyszało. W końcu głos podnosi się sam, napięcie rośnie, a po wszystkim zostaje tylko zmęczenie i wyrzuty sumienia. I właśnie wtedy zaczyna kiełkować myśl: może da się inaczej? Z czasem – i po wielu rozmowach z psychologami oraz obserwacjach własnych i cudzych dzieci – zaczęłam dostrzegać, że słuchanie nie zaczyna się od dziecka. Zaczyna się od nas. Od tego, jak mówimy, kiedy mówimy i co tak naprawdę chcemy przekazać. 1. Jak sprawić, by dziecko słuchało bez krzyku – zacznij od kontaktu Jednym z najczęstszych błędów, które popełniamy, jest mówienie „z daleka”. Z kuchni, z drugiego pokoju, w biegu, między jednym obowiązkiem a drugim. Dziecko w tym czasie jest w swoim świecie – w zabawie, emocjach, koncentracji. Nasze słowa po prostu do niego nie docierają. Zaskakująco skuteczna okazuje się prosta zmiana: podejdź, uklęknij, złap kontakt wzrokowy. Powiedz jedno zdanie, spokojnie i wyraźnie. To niby drobiazg, ale działa jak przełącznik. Nagle okazuje się, że dziecko naprawdę słyszy. Zauważyłam też, że kiedy zaczynam od kontaktu, a nie od polecenia, reakcja jest zupełnie inna. Mniej oporu, więcej współpracy. 2. Zasady zamiast ciągłych poleceń Jeśli codziennie powtarzasz te same komunikaty („Posprzątaj”, „Umyj ręce”, „Wyłącz bajkę”), to znak, że dziecko nie potrzebuje kolejnego polecenia. Potrzebuje jasnych zasad. Dzieci czują się bezpieczniej, kiedy wiedzą, co jest stałe i przewidywalne. Jeśli po powrocie do domu zawsze myjemy ręce – nie trzeba tego negocjować za każdym razem. To nie oznacza sztywności. Raczej konsekwencję, która daje dziecku ramy. Z własnego doświadczenia wiem, że im mniej improwizacji w codziennych sytuacjach, tym mniej konfliktów. Dziecko przestaje „testować”, bo nie musi – zna reguły. 3. Mów mniej, ale konkretniej Czasem próbujemy tłumaczyć wszystko naraz. Długie zdania, kilka komunikatów w jednym, emocje w tle. Efekt? Dziecko słyszy tylko fragment – albo nic. Krótki…

zeby-dziecko-sluchalo-069200f.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie manekinów. Nauczycielka: „Widzę 6-latki, które nie umieją założyć kurtki”
type: item
date: 2026-04-11T08:00:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: przedszkole
subject: samodzielność dziecka
subject: wychowanie
description: Pięć minut w przedszkolnej szatni wystarczy, żeby zobaczyć, dlaczego coraz więcej dzieci nie potrafi samodzielnie założyć kurtki, zapiąć guzika czy zmienić butów. Wystarczy stanąć pod ścianą i popatrzeć.
encoded: Dziecko stoi nieruchomo jak manekin, a rodzic krąży wokół niego: poprawia rajstopki, wkłada ręce w rękawy, zapina suwak, zakłada czapkę, wiąże buty. Wszystko szybko, sprawnie i z najlepszymi intencjami. Problem w tym, że dziecko nie robi wtedy nic. Codziennie rano obserwuję ten sam scenariusz. Trzyletni chłopiec stoi z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, a tata niemal siłą wkłada je w rękawy kurtki. Pięciolatka próbuje sama zapiąć sweterek, ale po kilku sekundach mama nie wytrzymuje: „Daj, bo źle to robisz”. Sześciolatek z zerówki stoi bez ruchu, podczas gdy babcia poprawia mu skarpetki, zapina bluzę i zawiązuje buty. Patrzę na to i za każdym razem myślę o jednym: ci rodzice są przekonani, że pomagają. W rzeczywistości robią swoim dzieciom krzywdę. Rodzice wychowują pokolenie manekinów Najczęściej słyszę w szatni dwa zdania: „Nie mamy czasu” i „Ja zrobię to szybciej”. To prawda. Dorosły zawsze zrobi szybciej. Szybciej założy kurtkę, szybciej zapnie guziki i szybciej zawiąże buty. Tylko że za tydzień, za miesiąc i za rok dziecko nadal nie będzie tego umiało. Nie dlatego, że jest niezdolne. Po prostu nikt mu nie pozwolił się nauczyć. Najbardziej zaskakuje mnie to, że takie sytuacje widzę nie tylko u trzylatków. Rozumiem, że maluch może potrzebować pomocy przy zamku czy sznurówkach. Ale naprawdę trudno patrzeć na dzieci z zerówki, które są traktowane jak lalki. Rodzic obraca dziecko w jedną i drugą stronę, a ono tylko czeka. Nie próbuje, nie pomaga, nie protestuje. Wie, że za chwilę ktoś zrobi wszystko za niego. A potem ci sami rodzice przychodzą i mówią ze zdziwieniem: „On jest taki niesamodzielny”. „Ona nic nie chce zrobić sama”. „W domu ciągle słyszę: nie umiem”. Nie umie, bo nigdy nie musiała. Dzieci nie uczą się samodzielności od słów. Nie wystarczy powiedzieć: „No już, ubieraj się”. One uczą się wtedy, kiedy mogą próbować. Kiedy wolno im zapiąć kurtkę krzywo, włożyć buty na odwrót, pomylić strony albo męczyć się z guzikiem przez kilka minut. To bywa irytujące, trwa…

mama-z-corka-w-szatni-przedszkolnej-313f370.jpg
width: 1600
height: 1200

5 oznak, że jesteś mamą typu B. Twoje dzieci mają szczęście
type: item
date: 2026-04-10T13:26:19.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: macierzyństwo
subject: wychowanie dziecka
description: Nie wszystko musi być idealnie poukładane, żeby działało. Czasem to właśnie luz i odrobina chaosu sprawiają, że dzieci rosną spokojniejsze i bardziej pewne siebie.
encoded: Zawsze zazdrościłam tym mamom, które mają wszystko pod kontrolą. Idealnie spakowane plecaki, zdrowe lunchboxy przygotowane dzień wcześniej, plan dnia rozpisany co do minuty. Ja? Ja zwykle szukam kluczy już w momencie, kiedy powinnam wychodzić. I przez długi czas miałam poczucie, że robię coś nie tak. A potem trafiłam na określenie „mama typu B” – i nagle wiele rzeczy wskoczyło na swoje miejsce. Bo może to nie jest brak organizacji. Może to po prostu inny styl bycia. Taki, który wcale nie musi być gorszy. Mama typu B – czyli jaka? Więcej luzu, mniej presji Mama typu B to ktoś, kto nie żyje według sztywnego planu. Nie wszystko musi być zapięte na ostatni guzik, nie każda minuta zaplanowana. To mama, która działa intuicyjnie. Czasem improwizuje. Czasem zapomina. Ale jednocześnie daje dzieciom coś bardzo ważnego – przestrzeń. Eksperci podkreślają, że taki styl bycia często idzie w parze z większą elastycznością i spokojem. A to przekłada się na atmosferę w domu. „Mama typu B to osoba nieco bardziej zrelaksowana. Może się trochę gubić, co niekoniecznie jest złe; ona po prostu czuje, że wszystko zawsze się ułoży” – mówi psycholożka kliniczna i rozwojowa dr Elisabeth Conradt dla parents.com. Z mojego doświadczenia wynika, że dzieci naprawdę to czują. Kiedy ja odpuszczam, one też oddychają lżej. Nie chodzi przecież o to, żeby wszystko było perfekcyjne. Chodzi o to, żeby było… wystarczająco dobre. 5 oznak, że jesteś mamą typu B Jeśli zastanawiasz się, czy to o tobie – sprawdź, czy odnajdujesz się w tych sytuacjach. Ja przy wielu z nich tylko się uśmiechnęłam. 1. Twój dom żyje (i widać to na pierwszy rzut oka) Lodówka w rysunkach, stół w okruszkach, pranie czekające na „lepszy moment”. Nie zawsze jest idealnie, ale jest prawdziwie. 2. Plan dnia jest… elastyczny Kolacja na kanapie? Czemu nie. Bajka trochę dłużej niż zwykle? Zdarza się. Nie trzymasz się kurczowo zasad, jeśli widzisz, że sytuacja tego nie wymaga. 3. Zawsze czegoś szukasz Klucze, karta, telefon. Klasyka. Ale w ty…

mama-typ-B-68ee68d.png
width: 1600
height: 1200

Wystarczyło jedno zdanie w przedszkolnej szatni. „Najpierw syn się rozpłakał, potem ja”
type: item
date: 2026-04-09T13:09:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: Siedział na ławce i udawał, że nie słyszy, kiedy proszę go, żeby założył kapcie. Pięcioletnie dzieci mają w sobie tę niezwykłą umiejętność – potrafią nagle zwolnić czas. Kiedy ty liczysz minuty, one poprawiają rękaw bluzy, zdejmują ją, zakładają znowu i patrzą gdzieś w bok, jakby nagle wszystko było ważniejsze od wejścia do sali
encoded: Ty stoisz obok i czujesz, że zaraz wybuchniesz. Nie dlatego, że dziecko marudzi. Nie dlatego, że znowu nie chce się rozstać. Tylko dlatego, że już od rana jesteś spóźniona. W głowie masz maile, niedokończone pranie, listę zakupów, telefon od szefa, który pewnie znowu zadzwoni za pięć minut. I jeszcze to dziwne, ciężkie poczucie, że znowu musisz wszystko zrobić dobrze. Tamtego ranka nie zrobiłam. „No już, przestań” – powiedziałam, choć wiedziałam, że to nie pomoże Mój syn ma pięć lat. Czasem targają nim silne emocje, wypełniają go lęki, ma gorsze dni. Czasem wystarczy, że gorzej spał. Że pokłócił się z siostrą. Że wieczorem za długo mnie nie było, bo kończyłam pracę. W szatni usiadł na ławce i wtulił twarz w moją kurtkę. – Nie chcę dziś iść – powiedział cicho. Znam ten moment. Wiem, że wtedy nie trzeba poganiać. Nie trzeba mówić, że inne dzieci już weszły, że pani czeka, że przecież nic się nie dzieje. Wiem, że trzeba po prostu pobyć obok. Dać mu chwilę. Pokazać, że jego emocje nie są problemem do rozwiązania. Ale tamtego dnia nie miałam w sobie ani chwili, ani spokoju. Najpierw zaczęłam mówić szybciej. Potem coraz głośniej. Aż w końcu usłyszałam własny głos, obcy i twardy: – No już, weź się w garść. Naprawdę nie mamy czasu. Widziałam, jak zacisnął usta. Jak spuścił głowę. Jak jeszcze mocniej ścisnął rękaw mojej kurtki. Wtedy poczułam, że przegrałam. Wymaga się od nas wszystkiego. Nawet wtedy, gdy same ledwo stoimy Od matek oczekuje się dziś rzeczy niemożliwych. Mamy być czułe, cierpliwe, obecne. Mamy znać wszystkie sposoby na regulację emocji, nigdy nie podnosić głosu, zawsze rozmawiać spokojnie. Mamy być zaangażowane, ale nie nadopiekuńcze. Wspierające, ale konsekwentne. Mamy pracować, ogarniać dom, pamiętać o dodatkowych zajęciach i zdrowych kanapkach do lunchboxa. I jeszcze najlepiej robić to wszystko z uśmiechem. Tylko że czasem nie mamy już z czego dawać. Czasem jesteśmy tak zmęczone, że zwykła scena w przedszkolnej szatni urasta do rozmiaru katastrofy. Nie dla…

matka-z-synem-ecff2a1.jpg
width: 1600
height: 1200

Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
type: item
date: 2026-04-09T07:10:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: nauczycielka
subject: szkoła
description: Kiedy słyszę, że nauczyciele to mają dobrze, bo co 45 minut „mają przerwę”, aż mi skóra cierpnie. W dzisiejszych czasach od bycia nauczycielem nie ma przerw. A na pewno nie na szkolnym korytarzu.
encoded: Uczę w szkole podstawowej od kilkunastu lat i naprawdę coraz częściej mam wrażenie, że od nauczycieli oczekuje się już nie tylko uczenia, ale też niańczenia, pilnowania, gaszenia konfliktów i brania odpowiedzialności za wszystko. Zwłaszcza na przerwach. Dla wielu rodziców i osób spoza szkoły dyżur na korytarzu to pewnie kilka minut „postania”. W praktyce to chyba najbardziej wyczerpujący moment dnia, a na pewno odpowiedzialność jest wtedy największa. Nauczyciel nie ma wtedy prawa nawet na chwilę usiąść, napić się herbaty czy spokojnie pójść do toalety. Musi być wszędzie jednocześnie. Bo jeśli coś się stanie, pierwsze pytanie zawsze brzmi: „A gdzie był nauczyciel?”. „Proszę pani, on mnie popchnął!” – czyli 10 minut chaosu Niektórzy rodzice chyba naprawdę wyobrażają sobie, że podczas przerwy nauczyciel siedzi w pokoju nauczycielskim i odpoczywa. Tymczasem ja przez 10 minut słyszę: „Proszę pani, on mnie popchnął”. „Proszę pani, ona mnie przezywa”. „Proszę pani, oni biegają”. „Proszę pani, Krzyś znowu zabrał mi kanapkę”. Do tego dzieci skaczą po schodach, przepychają się, trzaskają drzwiami, filmiki z telefonów są puszczane na cały regulator. Trzeba mieć oczy dookoła głowy. I refleks. Raz złapałam chłopca dosłownie sekundę przed tym, jak spadł ze schodów. Innym razem rozdzielałam dwóch uczniów, którzy bili się tak, że jeden miał rozciętą wargę. I wiecie co? Za tę odpowiedzialność nie dostajemy ani złotówki więcej. Wielu nauczycieli mówi dziś wprost, że za dyżury na przerwach powinna być dodatkowa premia, bo to nie jest „wolna chwila”, tylko dodatkowa praca w bardzo stresujących warunkach. Nauczyciel nie jest ochroniarzem Najgorsze jest to, że szkoła coraz częściej przerzuca na nauczyciela wszystko. Dziecko się przewróciło? Wina nauczyciela. Pokłóciło się z kolegą? Nauczyciel nie dopilnował. Ktoś nagrał coś telefonem? Gdzie był dyżurujący? Mam wrażenie, że od nas oczekuje się, że będziemy jednocześnie pedagogiem, psychologiem, mediatorem, pielęgniarką i ochroniarzem. A p…

dzieci-na-przerwie-na-korytarzu-szkolnym-817f7bc.jpg
width: 1600
height: 1200

5 krzywdzących zachowań toksycznego ojca. Z zewnątrz może wyglądać na wzorowego tatusia
type: item
date: 2026-04-08T12:18:48.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: błędy wychowawcze
subject: wychowanie dziecka
description: Toksyczny ojciec nie zawsze krzyczy czy wzbudza niepokój otoczenia. Często jego zachowania są subtelne – ale to właśnie one najmocniej uderzają w emocje i poczucie bezpieczeństwa dziecka.
encoded: Tata, który odbiera dziecko z przedszkola, robi zakupy, czasem nawet gotuje. Obecny, zaangażowany, „pomocny”. Z zewnątrz – wzór. A jednak coraz częściej słyszę historie, które burzą ten obraz. Bo bycie obecnym fizycznie nie zawsze oznacza bycie obecnym emocjonalnie. I nie każde trudne zachowanie da się zauważyć od razu. Toksyczność w relacji z dzieckiem rzadko ma formę krzyku czy jawnej agresji. Częściej to drobne, powtarzalne sygnały, które podkopują poczucie wartości i bezpieczeństwa. 1. Toksyczny ojciec nie musi krzyczeć. Czasem wystarczy chłód Pierwsze, co pojawia się w wielu opowieściach, to emocjonalny dystans. Ojciec jest „obok”, ale nie „z”. Nie przytula, nie reaguje na emocje, bagatelizuje smutek. Kiedy dziecko płacze, słyszy: „Nie przesadzaj”, „Nic się nie stało”, „Ogarnij się”. Z perspektywy dorosłego to może być próba wychowania „twardego człowieka”. Z perspektywy dziecka – sygnał, że jego emocje są nieważne. Pamiętam rozmowę z jedną z mam, która powiedziała: „Mój partner nigdy nie podniósł głosu. Ale nasz syn przestał do niego przychodzić ze swoimi problemami”. 2. Ciągła krytyka zamiast wsparcia Kolejnym sygnałem, który często się powtarza, jest krytyka – czasem ukryta pod płaszczykiem „motywowania”. „Mogłeś się bardziej postarać”, „Inni robią to lepiej”, „To nic wielkiego” – to zdania, które mogą brzmieć niewinnie. Ale wypowiadane regularnie, zaczynają budować w dziecku przekonanie, że nigdy nie jest wystarczające. Dzieci w takich relacjach często przestają próbować. Bo skoro i tak nie będą „dość dobre”, to po co się starać? Albo przeciwnie – wpadają w perfekcjonizm, który zjada je od środka. 3. Manipulacja i wzbudzanie poczucia winy To jeden z trudniejszych do uchwycenia mechanizmów. Ojciec nie krzyczy, nie obraża. Ale potrafi sprawić, że dziecko czuje się winne… za jego emocje. „Przez ciebie jestem zmęczony”, „Zobacz, ile dla ciebie robię”, „Gdybyś był grzeczniejszy, byłoby łatwiej” – to komunikaty, które przerzucają odpowiedzialność na dziecko. Efek…

toksyczny-ojciec-2-816760c.png
width: 1600
height: 1200

„W Wielkanoc dostałam SMS-a od matki ucznia. Nie mogłam uwierzyć, o co pyta”
type: item
date: 2026-04-07T11:36:49.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: wielkanoc
description: Niedziela Wielkanocna. Siedziałam właśnie przy stole z rodziną, kiedy telefon zawibrował. Spojrzałam odruchowo i zobaczyłam wiadomość od matki jednego z moich uczniów. Przez chwilę pomyślałam, że może stało się coś ważnego.
encoded: Jestem nauczycielką w szkole podstawowej. Uczę od wielu lat i naprawdę wydawało mi się, że już niewiele może mnie zaskoczyć. Jednak ta wiadomość jednak mnie zaskoczyła. „Dzień dobry. Kiedy Kuba będzie mógł poprawić sprawdzian? Bo zależy nam, żeby jeszcze przed końcem miesiąca miał lepszą ocenę”. Tyle. Żadnego „Wesołych Świąt”. Żadnego „Przepraszam, że piszę w święta”. Nawet jednego zdania w stylu: „Odpisze pani po świętach”. Po prostu pytanie. W Niedzielę Wielkanocną. Naprawdę aż tak trudno poczekać dwa dni? Siedziałam z tym telefonem w ręku i nie wiedziałam, czy bardziej jestem zła, czy smutna. Bo naprawdę nie rozumiem, co musi się wydarzyć, żeby ktoś uznał, że pierwszy dzień świąt to odpowiedni moment na pisanie do nauczyciela o poprawę sprawdzianu. Nie chodzi nawet o samą ocenę. Każdy rodzic chce, żeby dziecko dobrze sobie radziło. Rozumiem to. Ale czy naprawdę nie można było poczekać do wtorku? Czy przez dwa dni świat by się zawalił? Mam wrażenie, że coraz więcej rodziców traktuje nauczycieli jak ludzi dostępnych przez całą dobę. Jak infolinię. Wieczorem, w weekend, w ferie, w święta. Bo przecież telefon jest pod ręką. Tylko że po drugiej stronie też jest człowiek. Nauczyciel też ma rodzinę Ja też mam dzieci. Też piekłam ciasto, robiłam sałatkę, przygotowywałam święta. Też chciałam po prostu usiąść przy stole i nie myśleć przez chwilę o dzienniku elektronicznym, sprawdzianach i poprawach. Tymczasem po takiej wiadomości człowiek już nie potrafi się całkiem odciąć. Zaczyna myśleć: odpisać czy nie? Jeśli nie odpiszę, matka uzna, że ją ignoruję. Jeśli odpiszę, dam sygnał, że można pisać zawsze. I właśnie to jest najgorsze. Granice dawno się zatarły. Kiedy zaczynałam pracę, rodzic mógł porozmawiać z nauczycielem na zebraniu albo zadzwonić do szkoły. Dziś wielu rodziców ma prywatny numer nauczyciela, pisze na Messengerze, WhatsAppie, w Librusie i oczekuje odpowiedzi natychmiast. Niektórzy potrafią wysłać trzy wiadomości w ciągu godziny, a potem dopisać: „Proszę o piln…

nauczycielka-czyta-SMS-a-od-matki-ucznia-545203c.jpg
width: 1600
height: 1200

1 proste pytanie od rodziców rozwścieczyło nauczycielkę. „Chamstwo”
type: item
date: 2026-04-06T07:00:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: nauczyciel
subject: szkoła
description: Musiałam wyłączyć telefon, bo przychodziły kolejne wiadomości. Powiedzieć, że byłam zła, to jak nic nie powiedzieć.
encoded: Droga Redakcjo. Jestem nauczycielką w szkole podstawowej od kilkunastu lat i nigdy nie przypuszczałam, że zwykła choroba może wywołać tyle emocji. Kilka dni temu musiałam wziąć L4 na cały tydzień – zwykła grypa, gorączka, ból gardła. Zostało to odnotowane w e-dzienniku, wszystko zgodnie z procedurami. Myślałam, że w tym czasie mogę spokojnie odpocząć i dojść do siebie. Ale rzeczywistość okazała się inna. Chwile złości i frustracji W ciągu kilku godzin po wpisaniu L4 otrzymałam kilka wiadomości od rodziców. Większość z nich zaczynała się od pytania: „Czy to oznacza, że nie będzie Pani w szkole?”. Na początku próbowałam odpowiadać spokojnie, wyjaśniając, że choroba to normalna część życia i każdy ma prawo do odpoczynku. Ale kolejne wiadomości sprawiały, że krew mnie zalewała. To było tak, jakby ci rodzice nie mogli zrozumieć, że nauczyciel też człowiek. Niektórzy rodzice najwyraźniej oczekują, że nauczyciel powinien być dostępny 24 godziny na dobę, nawet w czasie choroby. I właśnie w tym momencie poczułam, że to nie jest zwykła ciekawość – to chamstwo. Zero troski, zero życzeń szybkiego powrotu do zdrowia, tylko roszczenia. Takie zachowanie podważa poczucie granic i szacunku, które powinny obowiązywać w relacji między rodzicem a nauczycielem. Szacunek to podstawa współpracy Przez lata pracy spotkałam wielu wspaniałych rodziców, którzy szanują czas nauczyciela, jego prywatność i trud codziennej pracy. Ale niestety doświadczenie pokazuje, że zdarzają się też tacy, którzy uważają, że mają prawo wymagać od nauczyciela absolutnie wszystkiego w każdej chwili. Doszło do sytuacji, w której podczas gorączki musiałam wyłączyć telefon, bo przychodziły wiadomości świadczące o niczym innym jak o presji i braku empatii. Chciałabym, żeby rodzice czasem spojrzeli na sytuację z naszej perspektywy. My też mamy prawo do odpoczynku, do choroby, do granic, których nie wolno przekraczać. A takie pytanie: „Czy będzie Pani w szkole?” w czasie choroby, wysłane kilka razy z rzędu, jest przykła…

nauczycielka-16-0db08be.png
width: 1600
height: 1200

Bez wstydu, obwiniania i karania: 7 podstawowych zasad łagodnego rodzicielstwa
type: item
date: 2026-04-05T15:00:55.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Rodzice
subject: rodzicielstwo bliskości
subject: wychowanie dziecka
description: Nie krzyczą, nie straszą, nie zawstydzają – a jednak ich dzieci słuchają. To podejście budzi skrajne emocje, ale coraz więcej rodziców mówi jedno: działa.
encoded: Łagodne rodzicielstwo to nie tylko to kolejny „trend”, który szybko przeminie. To coś znacznie głębszego – zmiana sposobu myślenia o dziecku, o emocjach i o relacji. To nie jest wychowanie „bez zasad”. To wychowanie z szacunkiem – także wtedy, gdy dziecko krzyczy, płacze albo testuje granice. I choć brzmi to pięknie, w praktyce bywa trudne. Ale też – jak pokazuje codzienność – możliwe. Na czym polega łagodne rodzicielstwo? Kluczowe zasady Łagodne rodzicielstwo (ang. gentle parenting) opiera się na prostym założeniu: dziecko nie jest przeciwnikiem, tylko partnerem w relacji. Nawet jeśli ma trzy lata i rzuca się na podłogę w sklepie. Pierwsza zasada to rezygnacja z zawstydzania. Zamiast „Zobacz, jak się zachowujesz”, pojawia się: „Widzę, że jest ci trudno”. To zmiana języka, ale też zmiana nastawienia. Druga – brak kar w tradycyjnym rozumieniu. Nie chodzi o to, że dziecko „może wszystko”. Chodzi o to, by zamiast kar, stosować konsekwencje i uczyć odpowiedzialności. Trzecia zasada to uważność na emocje. Dziecko nie „robi na złość” – ono coś przeżywa. A naszym zadaniem jest pomóc mu to zrozumieć. Czwarta – jasne granice. Łagodne rodzicielstwo nie oznacza braku zasad. Wręcz przeciwnie – granice są, ale stawiane spokojnie i konsekwentnie. Piąta – bycie przykładem. Nie da się nauczyć dziecka spokoju, jeśli sami reagujemy krzykiem. Szósta – relacja ponad rację. Czasem ważniejsze od tego, kto ma rację, jest to, by nie zniszczyć więzi. I wreszcie siódma – cierpliwość. Bo to proces, który nie daje natychmiastowych efektów. Bez krzyku i kar – czy to w ogóle działa? To pytanie słyszę najczęściej. I sama je sobie zadawałam. Bo przecież łatwiej jest powiedzieć „dość” i zakończyć temat. Łatwiej podnieść głos niż tłumaczyć po raz dziesiąty. Ale łatwiej nie zawsze znaczy lepiej. Z czasem zaczęłam zauważać coś, co trudno opisać jednym zdaniem. Dziecko, które czuje się wysłuchane, mniej walczy. Mniej krzyczy. Mniej „sprawdza granice”. To nie dzieje się od razu. To nie jest magiczna zmi…

lagodne-rodzicielstwo-cc5d386.png
width: 1600
height: 1200

Matka żali się na lekcje języków obcych w szkole. „Poziom jest żenujący”
type: item
date: 2026-04-05T13:00:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: język angielski
subject: nauka języka angielskiego
subject: nauka języków obcych
description: Mój syn uczy się języka obcego od kilku lat, a ja mam wrażenie, że stoi w miejscu. Im więcej widzę, tym bardziej jestem przekonana, że coś tu jest bardzo nie tak.
encoded: Droga Redakcjo, moje dziecko naprawdę się stara, uczy, chce poznać angielski. Problem w tym, że system, który powinien go wspierać, zwyczajnie go zawodzi. Lekcje języka obcego w szkole – strata czasu? Mój syn ma język obcy kilka razy w tygodniu. Teoretycznie to dużo. W praktyce… niewiele z tego wynika. Kiedy proszę go, żeby powiedział coś prostego, widzę zakłopotanie. Najbardziej boli mnie to, że on sam zaczyna zauważać problem. „Mamo, my ciągle robimy to samo” – powiedział ostatnio. Powtarzają te same słówka, te same ćwiczenia, bez większego sensu. Nie chodzi o to, żeby dzieci od razu mówiły płynnie. Ale czy po kilku latach nauki nie powinny umieć powiedzieć czegoś więcej niż kilka wyuczonych zdań? Mam wrażenie, że te lekcje to bardziej „odhaczanie programu” niż realna nauka. „Mamo, na korepetycjach rozumiem więcej niż w szkole” To zdanie zabolało mnie najbardziej. Bo oznacza jedno: szkoła przestaje być miejscem, w którym dziecko faktycznie się uczy. Zdecydowaliśmy się na korepetycje, bo widziałam, że syn się gubi. I nagle okazało się, że można inaczej. Że można tłumaczyć, rozmawiać, zachęcać do mówienia. „Tam pani mnie słucha” – powiedział. Nie chcę nikogo oceniać, wiem, że nauczyciele mają trudne warunki pracy, duże klasy i ograniczony czas. Ale jako rodzic nie mogę ignorować faktu, że moje dziecko więcej wynosi z jednej godziny indywidualnej nauki niż z tygodnia zajęć w szkole. I zaczynam się zastanawiać, jaki to ma sens. Gdzie jest problem – w systemie czy w podejściu? Nie wierzę, że wszyscy nauczyciele są źli. To raczej system ich ogranicza. Program, liczba uczniów w klasie, brak czasu na indywidualne podejście. Ale czy to naprawdę musi wyglądać w ten sposób? Dzieci uczą się języków inaczej niż kiedyś. Potrzebują rozmowy, praktyki, kontaktu z żywym językiem. Tymczasem w szkole nadal królują ćwiczenia z podręcznika i sprawdziany z pamięciowego opanowania słówek. Mój syn zaczyna tracić motywację. A to chyba najgorsze, co może się wydarzyć. Bo kiedy dziecko przes…

lekcje-angielskiego-w-szkole-2ec5b32.png
width: 1600
height: 1200

„Panie chcą pić kawkę i plotkować”. Rodzice sprzeciwiają się tej przedszkolnej praktyce
type: item
date: 2026-04-05T05:00:01.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Rodzice
subject: drzemka w ciągu dnia
subject: przedszkole
subject: rozwój dziecka
description: „Leż i nie rozmawiaj” – dla wielu dzieci to wciąż codzienność w przedszkolu. Rodzice coraz częściej pytają, czy leżakowanie naprawdę jest potrzebne, czy może stało się po prostu wygodnym sposobem na przeczekanie godziny po obiedzie.
encoded: Leżakowanie ma być dla dzieciaków chwilą odpoczynku i wyciszenia, nawet jeśli nie oznacza faktycznej drzemki. W praktyce w wielu przedszkolach wygląda jednak tak samo jak lata temu: dzieci mają leżeć cicho, nie odzywać się i najlepiej zasnąć. Problem w tym, że nie każde dziecko tego potrzebuje. Specjaliści podkreślają, że przedszkolaki powinny mieć po obiedzie czas na regenerację, ale nie musi on oznaczać snu. Część dzieci potrzebuje drzemki, inne wolą posłuchać bajki, porysować albo pobawić się spokojnie przy stoliku. W dobrze zorganizowanej placówce czas wyciszenia powinien być dostosowany do wieku i potrzeb dziecka. Tymczasem wielu rodziców twierdzi, że ich dzieci są po prostu zmuszane do leżenia. – Mój syn nie śpi w dzień już od roku. W domu po obiedzie układa klocki albo ogląda książki. W przedszkolu jest w grupie łączonej z kilkoma 3-latkami i musi przez godzinę leżeć na leżaczku i patrzeć w sufit. Wraca sfrustrowany i codziennie rano pyta, czy znowu będzie „kara po obiedzie” – opowiada mama 4-latka. Podobnych głosów jest coraz więcej. Rodzice zwracają uwagę, że leżakowanie najbardziej przeszkadza tym dzieciom, które nie potrzebują już drzemek. Zamiast odpocząć, nudzą się, wiercą, a później mają problem z zaśnięciem wieczorem. Coraz więcej rodziców uważa, że to wygoda nauczycieli Najwięcej emocji budzi nie samo wyciszenie, ale sposób, w jaki organizowany jest odpoczynek. Rodzice mają poczucie, że nie chodzi już o potrzeby dzieci, ale o wygodę dorosłych. – Córka powiedziała mi, że pani złości się, kiedy dzieci się ruszają albo szepczą. Muszą leżeć cicho, nawet jeśli nie są śpiące. Nie wierzę, że chodzi tu o dobro dzieci. Mam wrażenie, że to po prostu godzina spokoju dla pań, żeby miały czas na kawkę i plotki – mówi mama 3,5-letniej dziewczynki. Takie opinie nie są odosobnione. W internecie rodzice wspominają, że dzieci słyszą: „zamknij oczy”, „nie wolno się odzywać”, „masz leżeć”. Wielu dorosłych przyznaje też, że sami pamiętają leżakowanie z własnego dziecińst…

dziewczynka-w-wieku-przedszkolnym-8a0b89b.jpg
width: 1600
height: 1200

Krzyk działa tylko pozornie. Oto co trzeba zrobić, by dziecko zaczęło słuchać
type: item
date: 2026-04-04T10:00:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Rodzice
subject: krzyk
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Krzyk czasem „działa” – dziecko nagle przestaje, słucha cię i robi to, o co prosisz. Tylko że, jak podkreślają psychologowie, to efekt strachu, a nie nauki. I właśnie dlatego krzyk w wychowaniu przynosi więcej szkód niż pożytku.
encoded: Większość rodziców krzyczy w emocjach – to naturalna reakcja na frustrację. Problem w tym, że z perspektywy dziecka taki komunikat nie jest wychowawczy, tylko... alarmujący. Gdy podnosisz głos i zaczynasz krzyczeć, dziecko wchodzi w tryb „walcz albo uciekaj”. W takiej sytuacji jego mózg przestaje się uczyć – koncentruje się wyłącznie na zagrożeniu i na tym, jak tego zagrożenia uniknąć. Efekt? Dziecko może się podporządkować, ale nie rozumie, co zrobiło źle – i nie wyciąga wniosków na przyszłość. 6 powodów, dla których krzyk szkodzi dziecku Na łamach serwisu dla rodziców parents.com opublikowanę listę 6 powodów, dla których krzyk wpływa destrukcyjnie na dziecko. Jej autorzy – dr Laura Markham, psycholożka kliniczna i autorka książek parentingowych, lek. psychiatra Joseph Shrand oraz psycholog kliniczny dr Neil Bernstein są zgodni – krzyk niesie konkretne konsekwencje dla rozwoju dziecka. 1. Blokuje uczenie się Krzyk aktywuje stres i strach, a to wyłącza zdolność przyswajania informacji. Jak podkreśla dr Markham – spokojna komunikacja sprawia, że dziecko czuje się bezpiecznie i dopiero wtedy może się czegoś nauczyć . 2. Podkopuje poczucie własnej wartości Joseph Shrand zwraca uwagę, że każdy człowiek – także dziecko – potrzebuje czuć się ważny. Krzyk działa odwrotnie: sprawia, że dziecko czuje się gorsze i niewystarczające, zaczyna wątpić w miłość rodziców i staje się niepewne siebie. 3. Zwiększa lęk i napięcie Dzieci często „przejmują” emocje rodziców. Jeśli w domu dominuje krzyk, rośnie poziom lęku, a nawet ryzyko depresji. Krzyk tworzy „eksplozję negatywności”, która długo zostaje w dziecku. 4. Niszczy relację z dzieckiem Krzyk oddala, zamiast budować więź. Jak podkreślają eksperci, osłabia on poczucie bezpieczeństwa i utrudnia empatię. Dr Bernstein zauważa, że w swojej wieloletniej praktyce nie spotkał dziecka, które czułoby się bliżej rodzica po tym, jak ten na nie nakrzyczał. 5. Może mieć długofalowe skutki Badania pokazują, że częste krzyczenie na dziecko wiąże…

mama-podnosi-glos-na-dziecko-d41d6ba.jpg
width: 1600
height: 1200

Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej robią te 3 rzeczy. Czasem nieświadomie
type: item
date: 2026-04-03T12:44:24.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Rodzice
subject: emocje dziecka
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Nie chodzi o drogie warsztaty, grubaśne tomy poradników dla rodziców ani „idealne” wychowanie. Dzieci z wysoką inteligencją emocjonalną zwykle mają opiekunów, którzy codziennie robią trzy konkretne rzeczy – i często nawet nie zdają sobie z tego sprawy.
encoded: 1. Rodzice nie mówią: „Nie przesadzaj”. Zamiast tego nazywają emocje To jeden z najważniejszych nawyków. Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej nie uciszają emocji i nie próbują ich od razu naprawić. Nie mówią: „Nie ma o co płakać”, „Przestań się złościć” albo „Uspokój się”. Zamiast tego pomagają dziecku nazwać to, co czuje. Widzę, że jesteś bardzo zły. Chyba zrobiło ci się przykro. To mogło być dla ciebie trudne. Takie zdania wydają się proste, ale mają ogromne znaczenie. Dziecko uczy się, że emocje nie są czymś złym i że można o nich mówić. Dzięki temu łatwiej radzi sobie ze złością, smutkiem i frustracją. – Zawsze mówiłam córce: „Nie płacz, nic się nie stało”. Myślałam, że ją uspokajam. W rzeczywistości tylko bardziej się zamykała. Kiedy zaczęłam mówić: „Widzę, że jest ci przykro”, zaczęła dużo częściej opowiadać mi o tym, co czuje – opowiada mama 6-latki. Psychologowie podkreślają, że dzieci, które potrafią nazwać swoje emocje, rzadziej wybuchają i lepiej radzą sobie w relacjach z innymi. 2. Nie rozwiązują wszystkiego za dziecko Wielu rodziców chce natychmiast pomóc. Kiedy dziecko pokłóci się z kolegą, boi się występu albo wraca ze szkoły zapłakane, od razu podsuwają gotowe rozwiązanie. Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej robią coś innego: najpierw słuchają. Nie bagatelizują problemu i nie mówią od razu: „Nie przejmuj się”. Zamiast tego pytają: Co było dla ciebie najtrudniejsze? Jak myślisz, co możesz teraz zrobić? Chcesz, żebym tylko cię wysłuchał, czy pomógł znaleźć rozwiązanie? To ważny nawyk, bo dziecko uczy się, że jego emocje są ważne, ale też że potrafi sobie z nimi poradzić. Nie czeka, aż ktoś zawsze rozwiąże problem za nie. – Mój syn wracał ze szkoły i od razu słyszał ode mnie, co ma zrobić. Pewnego dnia powiedział: „Mamo, ja tylko chcę, żebyś mnie słuchała”. To było dla mnie trudne, ale dużo zmieniło – mówi mama 9-latka. Eksperci zwracają uwagę, że dzieci, które mają przestrzeń, by samodzielnie szukać rozwiązań, są bardziej…

wspieranie-inteligencji-emocjonalnej-u-dziecka-e4c9cea.jpg
width: 1600
height: 1200

Teściowa zakazała dzieciom mięsa, bo jest post. „Nie odmówię dziecku kiełbasy”
type: item
date: 2026-04-02T10:25:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: tradycje wielkanocne
subject: wielkanoc
description: Nie spodziewałam się, że zwykły obiad stanie się powodem rodzinnego konfliktu. A jednak wystarczyło jedno zdanie, by wszystko stanęło na głowie.
encoded: Droga Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że znalazłam się w sytuacji, z której trudno wyjść bez konfliktu. Z jednej strony szanuję tradycję i wiarę innych, z drugiej – jestem matką i mam swoje granice. Mieszkamy z mężem i dziećmi „przez ścianę” z teściami. Na co dzień to wygodne rozwiązanie – pomagamy sobie, widujemy się często, dzieci mają bliski kontakt z dziadkami. Ale czasem ta bliskość zaczyna być… problemem. Post ważniejszy niż potrzeby dzieci? Usłyszałam ostatnio od teściowej, że w Wielki Piątek i Sobotę w jej domu – a właściwie „u nas wszystkich” – nie będzie mięsa i tylko jeden posiłek do syta. Bo post, tradycja i „tak trzeba”. Moje dzieci mają 12 i 15 lat. Rosną, są aktywne, mają swoje potrzeby. Nie są już maluchami, którym można narzucić wszystko bez słowa sprzeciwu. A jednak usłyszałam: „Nie będziemy jeść mięsa, bo tak jest w naszej rodzinie”. Tylko że to nie jest już tylko „ich” rodzina. To także moja rodzina. „Nie odmówię dziecku jedzenia” Nie wyobrażam sobie, żeby odmawiać dzieciom jedzenie, kiedy będą głodne. Nie pozwolę narzucać sobie zasad, których nie uznaję. Wiem jednak, że dla teściowej ten post to świętość i że ona już będzie wiedziała, jak nam wszystkim uprzykrzyć życie, jeśli się sprzeciwimy. Dla mnie jedzenie nie jest narzędziem do udowadniania czegokolwiek. Nie chcę, żeby moje dzieci kojarzyły święta z zakazami i poczuciem, że ich potrzeby są mniej ważne niż zasady. Powiedziałam jasno: jeśli moje dziecko chce zjeść kanapkę z kiełbasą, to ją dostanie. I wtedy zaczęła się prawdziwa burza. Między szacunkiem a stawianiem granic Zostałam oskarżona o brak szacunku do tradycji, do wiary, do starszych. A ja naprawdę nie chcę nikogo obrażać. Rozumiem, że dla teściowej post ma ogromne znaczenie. Szanuję to. Ale czy szacunek musi oznaczać podporządkowanie się we wszystkim? Czy to naprawdę jest w porządku, że ktoś narzuca moim dzieciom zasady, które nie są nasze? Najtrudniejsze jest to, że dzieci wszystko widzą. Widzą napięcie, słyszą rozmowy, czują atm…

klotnia-o-post-95cc990.png
width: 1600
height: 1200

„Tuż przed Wielkanocą przyszedł SMS od nauczycielki. Rozbeczałam się po przeczytaniu”
type: item
date: 2026-04-02T09:14:39.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzice
subject: nauczycielka
subject: rodzice
subject: szkoła
description: Kiedy zobaczyłam powiadomienie od wychowawczyni córki, aż mnie ścisnęło w żołądku. Dzieci miały już wolne przed Wielkanocą, więc pierwsza myśl była tylko jedna: „Co się znowu stało?”.
encoded: Mam córkę w czwartej klasie podstawówki. Jak większość rodziców, kiedy widzę wiadomość od nauczycielki po godzinach, od razu się spinam. Bo zwykle to oznacza, że ktoś czegoś nie przyniósł, o czymś zapomniał, trzeba coś pilnie podpisać albo wydarzyło się coś nieprzyjemnego. Dlatego kiedy przed Wielkanocą zobaczyłam na WhatsAppie wiadomość od wychowawczyni na grupie rodziców, przewróciłam oczami. Dzieci już nie chodzą do szkoły, zaczęła się przerwa świąteczna, a ja pomyślałam tylko: „Naprawdę? Nawet teraz?”. Byłam zmęczona. W domu bałagan, niedokończone zakupy, okna nieumyte, a ja jak co roku miałam poczucie, że ze wszystkim jestem spóźniona. I wtedy otworzyłam tę wiadomość. „Pamiętajcie, że dzieci bardziej zapamiętają was niż umyte okna” To nie była uwaga, przypomnienie, co jest do zrobienia na po świętach albo lista pretensji. Wychowawczyni napisała nam po prostu piękne życzenia świąteczne. Że życzy nam spokojnych świąt i żebyśmy nie dali się zwariować. Że dzieci nie będą za dwadzieścia lat pamiętać idealnie wyszorowanej łazienki i błyszczących okien. Za to będą pamiętać, czy mama usiadła z nimi przy stole. Czy tata miał czas pograć z nimi w planszówkę. Czy ktoś się z nimi śmiał przy malowaniu pisanek. Napisała też coś, po czym naprawdę aż zaszkliły mi się oczy. „Macie wspaniałe dzieci. Mądre, dobre, zabawne i wyjątkowe. Proszę, pamiętajcie o tym także wtedy, kiedy bywają trudne”. Siedziałam z telefonem w ręku i nagle zachciało mi się płakać. Zrobiło mi się wstyd Nie dlatego, że wiadomość była taka piękna. Tylko dlatego, że zanim ją przeczytałam, byłam przekonana, że nauczycielka znowu czegoś chce. Że pewnie napisze, iż ktoś nie oddał książki do biblioteki. Albo że córka o czymś zapomniała. Że trzeba coś pilnie załatwić. Od razu założyłam najgorsze i zrobiło mi się zwyczajnie głupio. Bo ta kobieta najwyraźniej po prostu usiadła wieczorem i postanowiła napisać do rodziców coś miłego. Nie musiała. Nikt od niej tego nie wymagał. A jednak znalazła czas, żeby przypomnieć…

mama-ucznia-z-telefonem-5dc8c6b.jpg
width: 1600
height: 1200