Na Wielkanoc zabierają dzieci pod palmy, zamiast usiąść z rodziną przy stole. „Dziadkowie nas wyklęli”

Nie jest to decyzja przeciwko rodzinie. Wręcz przeciwnie – chcieliśmy zrobić coś wyjątkowego razem, tylko z dziećmi. Ale zdaję sobie sprawę, że dla dziadków, ciotek i wujków to zupełnie nie do przyjęcia. Wielkanoc od zawsze kojarzy się im z rytuałem, świątecznym stołem, wspólnym gotowaniem i dzieleniem się tradycją. A my postanowiliśmy spróbować czegoś innego – słońca, plaży i wspólnych chwil z dala od domowej rutyny.

Święta wielkanocne pod palmami

Wyjazd na urlop zamiast tradycyjnej Wielkanocy nie był decyzją pochopną. Rozmawialiśmy w domu, tłumaczyliśmy dzieciom, dlaczego w tym roku będzie inaczej. Chcieliśmy, żeby czas wolny od szkoły i pracy stał się okazją do prawdziwego wspólnego odpoczynku, zabawy i odkrywania nowych miejsc.

Dla nas to także szansa, aby stworzyć własne rodzinne rytuały – nie mniej ważne niż te tradycyjne. Gotowanie wspólnego śniadania w wynajętym apartamencie, szukanie pisanek w ogrodzie hotelowym, długie spacery i rozmowy przy zachodzie słońca – wszystko to daje dzieciom poczucie bliskości i bezpieczeństwa.

Nie będzie wspólnej Wielkanocy − reakcja bliskich

Nie spodziewałam się jednak, że decyzja wywoła tyle emocji po stronie rodziny. „Jak możecie wyjeżdżać w Wielkanoc?”, „Przecież dziadkowie czekają przy stole”, „To niezgodne z tradycją” – takie słowa słyszałam już kilka razy.

Czuję w sobie mieszankę emocji. Z jednej strony – spokój i radość z podjętej decyzji. Z drugiej – smutek, bo widzę, że nasz wybór jest bolesny dla bliskich. I zdaję sobie sprawę, że dla dziadków ta zmiana jest czymś trudnym do zaakceptowania. W ich oczach wyjazd zamiast wspólnego świętowania jest brakiem szacunku dla tradycji i wartości, które pielęgnowali przez lata.

Nowe doświadczenia i lekcje dla dzieci

Mimo krytyki wiem, że decyzja o wyjeździe to szansa dla dzieci. Uczą się, że święta nie zawsze wyglądają tak samo, że różne rodziny mają różne zwyczaje i że odpowiedzialne wybory mogą oznaczać kompromis między własnymi potrzebami a oczekiwaniami innych.

Staramy się też, aby dzieci nie odczuły konfliktu emocjonalnego – rozmawiamy o dziadkach, opowiadamy o tradycjach, które chcemy kontynuować na naszym wyjeździe, i staramy się pokazać, że miłość i szacunek wobec rodziny nie zależą od miejsca, w którym spędza się święta.

Wiem, że dla wielu osób nasza decyzja jest nie do przyjęcia. Ale czasem trzeba iść swoją drogą, nawet jeśli oznacza to łamanie utartych schematów. Najważniejsze, żeby dzieci pamiętały Wielkanoc jako czas spędzony w rodzinie – choć w tym roku w nieco innej formie.

Asia

Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Na dzisiejszych dziadków nie ma co liczyć? „Pomachają wnuczce na Zoomie i tyle ich widzimy”