„Nauczyciel nie potrzebuje perfum na mikołajki”. Rodzice oburzeni składką na prezenty

Autorka listu opisuje sytuację, która wielu rodzinom wyda się znajoma. Zbliżają się mikołajki, na klasowej grupie pojawia się propozycja składki. Tym razem na prezent dla wychowawczyni. Z pozoru drobiazg, ok. 30 zł złotych od osoby. Dla części rodziców temat jest oczywisty, nawet sympatyczny. Dla niej to moment, w którym włącza się czerwona lampka.

„To ma być radość dzieci, nie pokaz zamożności dorosłych”

„Mikołajki w szkole zawsze kojarzyły mi się z drobnymi upominkami dla dzieci, z ich śmiechem i tajemnicą, kto komu co sprezentował” – pisze mama. „A teraz mam wrażenie, że to kolejna okazja, żeby dorośli się zrzucili, a potem jeszcze przypilnowali, żeby prezent był efektowny”.

W jej słowach nie ma ataku na wychowawczynię. Jest raczej narastające zmęczenie mechanizmem, który z roku na rok robi się coraz cięższy do udźwignięcia. Kobieta podkreśla, że docenia pracę nauczycieli, sama nie raz mówi o tym dziecku, ale nie widzi sensu w tym, żeby każdą szkolną okazję zamieniać w zbiórkę na dorosłych.

Składka goni składkę, a rodzice są coraz bardziej podzieleni

W liście pada zdanie, które wybrzmiewa jak podsumowanie wielu rozmów na szkolnych korytarzach: „Składek jest mnóstwo. Na wycieczki, na teatr, na dekoracje, na dzień chłopaka, na dzień kobiet, na klasowy fundusz, na kwiaty. Czasem mam wrażenie, że z samego bycia rodzicem w szkole robi się abonament”.

To mocne, ale trafne ujęcie. Szkoła żyje rytmem wydarzeń, a te często kończą się prośbą o pieniądze. Niekiedy w dobrej wierze, bo coś ma ucieszyć dzieci. Niekiedy z przyzwyczajenia, bo „zawsze tak było”. Problem w tym, że nie wszyscy rodzice mają taką samą sytuację finansową.

Mama z listu pisze o presji, która rośnie wraz z każdą kolejną zbiórką. „Nie chcę, żeby moje dziecko było oceniane przez pryzmat tego, ile ja wpłacam. A tak się czasem dzieje, nawet jeśli nikt tego głośno nie powie” – przyznaje. I dodaje, że samo pytanie „kto się dorzuca” potrafi zawisnąć w powietrzu na długo.

Prezent dla nauczyciela ma sens, kiedy jest od serca

Najbardziej zapada w pamięć fragment, w którym autorka stawia sprawę jasno. „Nauczyciel nie potrzebuje perfum na mikołajki. Naprawdę. To miły gest, ale nie w tej formie, nie w tym momencie, nie za kolejne zebrane pieniądze”. Dla niej mikołajki są dziecięcą zabawą i chciałaby, żeby tak zostało.

Jej sprzeciw nie dotyczy wyłącznie jednego prezentu. To raczej protest wobec spirali kosztów i oczekiwań. W wielu klasach drobna laurka przestała wystarczać, więc pojawiają się kosze prezentowe, markowe dodatki, bony, czasem nawet „zrzutki” na naprawdę drogie rzeczy. Jedni się cieszą, inni czują się przymuszeni, a jeszcze inni wypadają z obiegu, bo nie mają siły lub środków, żeby iść w tym tempie.

Co z tego wynika dla szkoły, klasy, relacji między rodzicami? Przede wszystkim warto wrócić do pytania, po co w ogóle są mikołajki w szkole. Dla dzieci, dla wspólnej radości, dla lekkiej przerwy od codzienności. Jeśli dorosłe zbiórki zaczynają to przykrywać, coś się rozjeżdża.

Może więc zamiast perfum, kubków i kolejnych bonów, lepiej zrobić coś prostszego. Dziecięcą kartkę z podziękowaniem. Wspólną klasową „skrzynkę życzliwości”, gdzie każdy wrzuca dwa zdania o tym, co lubi w swojej wychowawczyni. Kwiat z papieru, który zostanie w zeszycie wspomnień. Gest, który nie kosztuje, a pamięta się go długo.

List tej mamy nie jest głosem przeciw nauczycielom. To głos w obronie sensu szkolnych tradycji i spokoju w portfelu, ale też w głowie. I pewnie warto go usłyszeć, zanim kolejna składka znów przesłoni zwykłą dziecięcą radość.

Zobacz też: Zabrała dziecko z prywatnej szkoły. „Zaczęło się dokuczanie, bo nie latamy do Włoch co weekend”