Podział wydatków 50/50 w rodzinie to dobre rozwiązanie? „Pod koniec miesiąca jestem spłukana”

Droga Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że utknęłam w sytuacji, która z zewnątrz wygląda na sprawiedliwą, a w środku… zwyczajnie mnie niszczy.

Z moim partnerem od początku ustaliliśmy, że wszystko dzielimy po równo. Rachunki, zakupy, opłaty za przedszkole naszego starszego dziecka, mleko dla młodszego – 50/50. Brzmiało to nowocześnie, partnersko, uczciwie.

Tylko że życie szybko pokazało, że „po równo” nie zawsze znaczy „sprawiedliwie”.

Podział 50/50 w rodzinie – czy to sprawiedliwe?

Zarabiam mniej niż mój partner. I to sporo mniej. On ma stabilną pracę, premie, dodatkowe benefity. Ja wróciłam do pracy po drugim urlopie macierzyńskim i do dziś nie udało mi się odbudować swojej pozycji zawodowej.

A mimo to co miesiąc dokładamy do wspólnego budżetu tyle samo.

Pod koniec miesiąca u niego nadal zostają pieniądze. U mnie – nie. Czasem zostaje kilkadziesiąt złotych, czasem nic.

Zaczęłam łapać się na tym, że odmawiam sobie rzeczy, które kiedyś były dla mnie normalne. Nowa bluzka? Poczekam. Wizyta u fryzjera? Może w przyszłym miesiącu.

I choć teoretycznie wszystko robimy „po równo”, to ja czuję, że dźwigam większy ciężar.

„To przecież uczciwe” – słyszę. Ale czy na pewno?

Kiedy próbuję o tym rozmawiać, słyszę: „Przecież dzielimy wszystko po równo”. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy naprawdę chodzi tylko o liczby.

Bo przecież poza pieniędzmi jest jeszcze coś więcej. To ja częściej odbieram dziecko z przedszkola, to ja zostaję z nim w domu, kiedy jest chore. To ja częściej rezygnuję z pracy albo biorę wolne.

Czy to też jest liczone „po równo”?

Nie chcę robić z siebie ofiary. Wiem, że mój partner pracuje ciężko i też się stara. Ale coraz częściej czuję, że ten model po prostu nie uwzględnia naszej rzeczywistości.

Jeśli jedna osoba zarabia więcej, a druga mniej – to czy naprawdę sprawiedliwe jest dzielenie wszystkiego pół na pół?

Związek to nie matematyka

Najbardziej boli mnie to, że zaczynam odczuwać napięcie, którego wcześniej nie było. Zamiast poczucia wspólnoty, pojawia się rozliczanie. Zamiast „nasze” – coraz częściej myślę „moje” i „jego”. A przecież nie o to chodziło.

Chciałam związku opartego na partnerstwie. Na wzajemnym wsparciu. Na poczuciu, że gramy do jednej bramki.

Tymczasem pod koniec miesiąca czuję się zmęczona i… trochę samotna w tym wszystkim.

Może inne kobiety też mają podobne doświadczenia i też zastanawiają się, czy „po równo” naprawdę oznacza „sprawiedliwie”. Bo ja coraz częściej mam wrażenie, że nie.

Z wyrazami szacunku,
czytelniczka

Komentarz redakcji: Podział wydatków w relacji to jeden z tych tematów, który rzadko bywa czarno-biały. Model 50/50 może sprawdzać się w niektórych związkach, ale tylko wtedy, gdy obie strony mają zbliżone dochody i podobne możliwości finansowe. W przeciwnym razie łatwo o poczucie nierówności – nawet jeśli formalnie wszystko się zgadza.

W rodzinie zwykle lepiej sprawdza się podział proporcjonalny do zarobków lub tworzenie wspólnego budżetu, do którego każdy dokłada według swoich możliwości. Ważniejsze niż sztywne zasady jest poczucie bezpieczeństwa i partnerstwa – bo domowy budżet to nie arkusz kalkulacyjny, tylko codzienne życie dwóch (lub więcej) osób.

Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Córka wróciła od koleżanki głodna. „Ciocia powiedziała, że dla mnie nie starczyło już spaghetti”