Psycholog: 4 rzeczy, które naprawdę powinny martwić rodziców. Wcale nie ekrany i napady złości

Wielu dorosłych spędza dziś sporo czasu, zastanawiając się, czy ich dziecko nie korzysta zbyt długo z telefonu, czy nie ma zbyt wielu wybuchów złości albo czy wystarczająco dobrze radzi sobie w szkole. Tymczasem – jak podkreśla psycholożka Francyne Zeltser w serwisie parents.com – są kwestie, którym rodzice powinni przyglądać się znacznie uważniej.

Nie chodzi o pojedyncze zachowania, ale o codzienne doświadczenia dziecka, które mają ogromny wpływ na jego przyszłe relacje i poczucie własnej wartości.

Kim są przyjaciele mojego dziecka

Jednym z najważniejszych pytań, jakie mogą zadawać sobie rodzice, jest to, z kim ich dziecko spędza czas. Przyjaźnie z dzieciństwa potrafią bardzo mocno wpływać na rozwój emocjonalny i społeczny.

Dzieci uczą się od rówieśników nie tylko zabawy, ale też sposobu mówienia, reagowania na konflikty czy budowania relacji. To dlatego psycholożka zachęca rodziców, aby aktywnie interesowali się znajomościami swoich dzieci.

Nie oznacza to kontrolowania każdego kroku. Chodzi raczej o poznawanie przyjaciół dziecka, zapraszanie ich na wspólne zabawy czy rozmowy.

Czasem wystarczy proste pytanie: „Jak ci się dziś bawiło?” albo „Co najbardziej podobało ci się w spotkaniu z kolegami?”. Takie rozmowy pomagają dziecku zrozumieć własne emocje i uczą je świadomego budowania relacji.

Psychologowie podkreślają też, że dzieci warto uczyć asertywności w przyjaźniach. Jeśli dziecko zawsze zgadza się na to, co proponują inni, można pomóc mu przećwiczyć różne scenariusze – choćby w formie zabawy w odgrywanie ról.

Czy moje dziecko jest życzliwe dla innych

Drugim ważnym pytaniem jest coś, o czym często zapominamy w codziennym pośpiechu: czy nasze dziecko jest po prostu miłe dla innych ludzi.

Dzieci bardzo szybko przejmują zachowania, które obserwują wokół siebie. W szkole, w internecie, a czasem także wśród dorosłych.

Jak przypomina Francyne Zeltser, dzieci są jak gąbki – chłoną język i zachowania, nawet jeśli wydaje się, że nie zwracają na nie uwagi.

Dlatego tak ważne jest uczenie empatii i życzliwości. Dziecko nie musi lubić wszystkich, ale powinno potrafić traktować innych z szacunkiem.

Najlepszą metodą jest przykład dorosłych. Sposób, w jaki rozmawiamy z innymi ludźmi, reagujemy na konflikt czy komentujemy czyjeś zachowanie, jest dla dzieci cenną lekcją.

Warto też rozmawiać z dziećmi o sytuacjach, które obserwują. Jeśli widzą, że ktoś zachowuje się nieuprzejmie, można wspólnie zastanowić się, co mogło do tego doprowadzić i jakie inne reakcje byłyby możliwe.

Takie rozmowy pomagają rozwijać empatię – jedną z najważniejszych kompetencji społecznych.

Czy podejmuję dobre decyzje edukacyjne

Rodzice coraz częściej czują presję, by podejmować idealne decyzje dotyczące edukacji dziecka. Szkoła publiczna czy prywatna? Dodatkowe zajęcia czy więcej czasu na odpoczynek? Języki, sport, programowanie?

Możliwości jest dziś ogromnie dużo – i właśnie to potrafi być przytłaczające.

Francyne Zeltser uspokaja jednak rodziców: nie istnieje jedna idealna ścieżka edukacyjna. Najważniejsze jest uważne obserwowanie dziecka i gotowość do zmiany decyzji, jeśli okaże się, że coś nie działa.

Czasem dziecko potrzebuje mniej zajęć, więcej swobody i czasu na zabawę. Innym razem dodatkowe aktywności pomagają mu odkryć pasję.

Rodzice mają prawo eksperymentować i sprawdzać różne rozwiązania. Jeśli coś nie przynosi efektów, można spróbować czegoś innego.

Najważniejsze jest to, by decyzje były podejmowane z myślą o realnych potrzebach dziecka, a nie tylko o oczekiwaniach otoczenia.

Jak naprawdę czuje się moje dziecko

Być może najważniejsze pytanie brzmi jednak zupełnie inaczej: jak naprawdę czuje się moje dziecko?

Dzieci potrafią być radosne podczas zabawy, a jednocześnie zmagać się z trudnymi emocjami, o których nie mówią wprost. Dlatego psychologowie zachęcają rodziców do regularnych rozmów o uczuciach.

Nie chodzi o poważne, długie rozmowy przy stole. Czasem wystarczy krótkie pytanie podczas spaceru albo wspólnej kolacji: „Jak minął ci dzień?” albo „Co było dziś najtrudniejsze?”.

Ważne jest też, by nie bagatelizować dziecięcych emocji. Jeśli dziecko mówi, że coś je martwi, warto potraktować to poważnie.

Długotrwały niepokój, częste bóle brzucha czy głowy bez wyraźnej przyczyny, wycofywanie się z aktywności, które wcześniej sprawiały radość – to sygnały, które mogą wskazywać, że dziecko potrzebuje większego wsparcia.

W takich sytuacjach rozmowa jest pierwszym krokiem. Jeśli jednak trudności utrzymują się dłużej, warto rozważyć konsultację ze specjalistą.

Wychowanie dzieci często przypomina balansowanie między tysiącem codziennych spraw. Łatwo skupić się na tym, co najbardziej widoczne – ocenach, ekranach czy zachowaniu w szkole.

Tymczasem psychologowie przypominają, że prawdziwe fundamenty rozwoju dziecka kryją się gdzie indziej: w relacjach z rówieśnikami, empatii, poczuciu bezpieczeństwa i w tym, czy dziecko czuje się naprawdę wysłuchane.

Źródło: parents.com

Zobacz też: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko