Dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej: 3 nawyki ich rodziców

1. Rodzice nie mówią: „Nie przesadzaj”. Zamiast tego nazywają emocje

To jeden z najważniejszych nawyków. Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej nie uciszają emocji i nie próbują ich od razu naprawić. Nie mówią: „Nie ma o co płakać”, „Przestań się złościć” albo „Uspokój się”.

Zamiast tego pomagają dziecku nazwać to, co czuje.

Widzę, że jesteś bardzo zły.
Chyba zrobiło ci się przykro.
To mogło być dla ciebie trudne.

Takie zdania wydają się proste, ale mają ogromne znaczenie. Dziecko uczy się, że emocje nie są czymś złym i że można o nich mówić. Dzięki temu łatwiej radzi sobie ze złością, smutkiem i frustracją.

– Zawsze mówiłam córce: „Nie płacz, nic się nie stało”. Myślałam, że ją uspokajam. W rzeczywistości tylko bardziej się zamykała. Kiedy zaczęłam mówić: „Widzę, że jest ci przykro”, zaczęła dużo częściej opowiadać mi o tym, co czuje – opowiada mama 6-latki.

Psychologowie podkreślają, że dzieci, które potrafią nazwać swoje emocje, rzadziej wybuchają i lepiej radzą sobie w relacjach z innymi.

2. Nie rozwiązują wszystkiego za dziecko

Wielu rodziców chce natychmiast pomóc. Kiedy dziecko pokłóci się z kolegą, boi się występu albo wraca ze szkoły zapłakane, od razu podsuwają gotowe rozwiązanie.

Rodzice dzieci o wysokiej inteligencji emocjonalnej robią coś innego: najpierw słuchają. Nie bagatelizują problemu i nie mówią od razu: „Nie przejmuj się”.

Zamiast tego pytają:

Co było dla ciebie najtrudniejsze?
Jak myślisz, co możesz teraz zrobić?
Chcesz, żebym tylko cię wysłuchał, czy pomógł znaleźć rozwiązanie?

To ważny nawyk, bo dziecko uczy się, że jego emocje są ważne, ale też że potrafi sobie z nimi poradzić. Nie czeka, aż ktoś zawsze rozwiąże problem za nie.

– Mój syn wracał ze szkoły i od razu słyszał ode mnie, co ma zrobić. Pewnego dnia powiedział: „Mamo, ja tylko chcę, żebyś mnie słuchała”. To było dla mnie trudne, ale dużo zmieniło – mówi mama 9-latka.

Eksperci zwracają uwagę, że dzieci, które mają przestrzeń, by samodzielnie szukać rozwiązań, są bardziej pewne siebie i lepiej radzą sobie ze stresem.

3. Pokazują dziecku, że dorośli też mają emocje

Wielu rodziców próbuje być przy dziecku zawsze spokojnym i opanowanym. Nie pokazują złości, smutku ani zmęczenia, bo boją się, że dziecko się przestraszy. Tymczasem rodzice dzieci z wysoką inteligencją emocjonalną nie udają, że emocji nie ma.

Mówią:

Jestem dziś zdenerwowana, potrzebuję chwili.
Było mi przykro, kiedy to usłyszałam.
Przepraszam, niepotrzebnie podniosłem głos.

Dzięki temu dziecko widzi, że emocje są czymś normalnym – także u dorosłych. Uczy się, że można się zezłościć, ale nie trzeba krzyczeć. Że można popełnić błąd i przeprosić.

– Kiedyś udawałam, że zawsze wszystko jest w porządku. Dziś czasem mówię dzieciom: „Jestem zmęczona i potrzebuję chwili ciszy”. Widzę, że one też zaczęły lepiej mówić o tym, co czują – opowiada mama dwójki dzieci.

Psychologowie podkreślają, że dzieci uczą się emocji głównie przez obserwację. Jeśli rodzic potrafi spokojnie mówić o tym, co czuje, dziecko z czasem zaczyna robić to samo.

Zobacz także: Najprostsza metoda na wychowanie empatycznego dziecka. Stosuję ją codziennie i dzieje się magia