Zasady życia w bloku obowiązują wszystkich. „Rodzice powinni uciszyć i dziecko, i psa”

List, który trafił do naszej redakcji, jest pełny emocji, ale też bardzo konkretny. Autorka nie prosi o współczucie. Prosi o zwykły spokój, taki, o który w bloku powinien dbać każdy mieszkaniec, także rodzice z małymi dziećmi.

„Nie mam siły wracać do domu”

Pani Joanna pisze, że pracuje do późnego popołudnia. Kiedy wraca, marzy o tym samym co większość z nas: o ciszy, chwili na oddech, domowym rytmie. Tymczasem od progu słyszy to, co każdego dnia.

„Przez ścianę niesie się wrzask dziecka, chłopak skacze, biega, wrzeszczy do psa. Do tego pies szczeka bez przerwy. To nie jest pięć minut, tylko całe popołudnia” – opisuje.

Autorka podkreśla, że hałas nie jest incydentem, tylko stałym tłem życia jej rodziny. „Ja nie mogę odpocząć po pracy, moje dzieci też. One się uczą, czasem chcą po prostu posiedzieć w spokoju. A tu codziennie od nowa ten sam harmider”.

Kobieta zaznacza też, że wcale nie oczekuje kompletnej ciszy. Rozumie, że dzieci są głośne, psy szczekają. Tyle że wszystko ma swoje granice.

„To oni powinni zadbać o spokój”

Najmocniejsza część listu dotyczy poczucia niesprawiedliwości. Pani Joanna ma wrażenie, że w takich sytuacjach to zawsze ci spokojniejsi mają się dopasować. A ona nie chce już słyszeć, że „dzieci tak mają”.

„Nie zgadzam się z tym, że to ja mam zakładać słuchawki albo uciekać z domu. Zasady życia w bloku obowiązują wszystkich. Rodzice powinni uciszyć i dziecko, i psa” – pisze wprost.

Wybrzmiewa tu ważny temat. Wspólne mieszkanie w jednym budynku to umowa społeczna, nawet jeśli nikt jej nie podpisuje. Każdy ma prawo do codzienności, ale każdy też ma obowiązek pilnować, żeby jego codzienność nie przeszkadzała innym.

Autorka przyznaje, że próbowała rozmawiać. „Powiedziałam spokojnie, że jest bardzo głośno i że trudniej nam funkcjonować. Usłyszałam, że przesadzam, bo dziecko jest małe, a pies musi jakoś reagować”. Po tej rozmowie nic się nie zmieniło.

Gdzie kończy się tolerancja, a zaczyna odpowiedzialność

Ten list to nie tylko skarga na hałas. To opowieść o granicach, które trudno wyznaczyć w blokowej rzeczywistości. Rodzicielstwo bywa chaotyczne, najpierw trzeba przeżyć dzień, potem dopiero myśli się o sąsiadach. Tyle że dla sąsiadów chaos obcej rodziny staje się ich własnym problemem.

Pani Joanna nie pisze z pozycji osoby, która nie lubi dzieci. Pisze z pozycji kogoś, kto chce uszanowania tej samej przestrzeni. Jej pytanie jest proste: dlaczego jedni mają prawo do głośnego życia, a inni nie mają prawa do ciszy.

Autorka kończy list krótkim zdaniem, w którym jest i bezradność, i nadzieja: „Chcę wrócić do domu, w którym słychać moje życie, a nie cudze. Niech rodzice wezmą wreszcie odpowiedzialność za swoje dzieci, bo inaczej wychowają społeczne kaleki, które nie widzą nic poza czubkiem własnego nosa”.

Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl

Zobacz też: Codziennie trzymam 8-letnią córkę za rękę, dopóki nie zaśnie. Nikomu nic do tego