Już ponad 60% dzieci cierpi z powodu phubbingu. „Rodzice wolą patrzeć w telefon”
Phubbing – ignorowanie bliskich na rzecz telefonu – dotyka już niemal 60 proc. dzieci w Polsce. Mazowieckie Centrum Polityki Społecznej uruchomiło kampanię „Widzę Cię! Słyszę Cię!”, alarmując o poważnych konsekwencjach tego zjawiska w relacjach rodzinnych. Problem narasta, a statystyki są niepokojące.
Phubbing, czyli ignorowanie rozmówcy na rzecz telefonu, jest już obecny w codzienności większości rodzin w Polsce. Aż 62 proc. dzieci w wieku 9–17 lat czuje się ignorowane przez rodziców z powodu ich korzystania z telefonu. To wynik badań Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę z 2022 roku. Młodzież też zwraca uwagę na ten problem – 45 proc. nastolatków z raportu NASK „Nastolatki” z 2025 roku deklaruje, że brakuje im uwagi dorosłych właśnie przez telefony. Jednocześnie aż 55 proc. młodych przyznaje, że sami robią to swoim bliskim. Eksperci alarmują: phubbing wpływa na poczucie wartości dzieci Mariusz Budziszewski, wicedyrektor ds. profilaktyki uzależnień i wspierania rodziny w MCPS, podkreśla, że powtarzające się sytuacje, kiedy dziecko czuje się mniej ważne od telefonu, realnie zaniżają jego poczucie własnej wartości. Takie dzieci mogą mieć poczucie bycia pomijanymi i niedowartościowanymi, co w dłuższej perspektywie prowadzi do problemów psychicznych. Coraz więcej dzieci trafia do szpitali z uzależnieniem od korzystania z telefonu czy serwisów społecznościowych. Czas przed ekranem rośnie lawinowo – dane, które niepokoją rodziców Wzorce zachowań, jakie dzieci czerpią od dorosłych, są wyraźnie widoczne w statystykach. Jeszcze w 2014 roku nastolatkowie spędzali średnio 3 godziny i 40 minut dziennie z telefonem. W 2018 roku czas ten przekroczył 4 godziny, a w 2020 roku wzrósł do 4 godzin i 50 minut. Obecnie, według danych z 2025 roku, jest to blisko 5 godzin dziennie w dni robocze, a w weekendy nawet 6 godzin. Tak długi czas w sieci oznacza mniej chwil na rozmowy i wspólne przeżywanie codzienności. Mazowieckie Centrum Polityki Społecznej ruszyło z kampanią „Widzę Cię! Słyszę Cię!” Mazowieckie Centrum Polityki Społecznej we współpracy z Kuratorium Oświaty w Warszawie, Mazowieckim Samorządowym Centrum Doskonalenia Nauczycieli oraz Krajowym Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom rozpoczęło jesienią 2025 roku kampanię „Widzę Cię! Słyszę Cię!”. Akcja obejmuje filmy, spoty i rolki na temat higieny cyfrowej, które mają być wyświetlane w komunikacji miejskiej oraz w kinach. Celem jest pobudzenie refleksji i zmiana codziennych nawyków, by pokazać, jak ważne jest okazywanie uwagi dziecku bez rozpraszania się ekranem. Alternatywy dla phubbingu – jak budować dobrą relację poza ekranem Organizatorzy kampanii zachęcają do wspólnego spędzania czasu offline. Czytanie książek, gry planszowe czy wspólne spacery to konkretne propozycje, które pomagają odłożyć telefon i budować więzi rodzinne. Eksperci przekonują, że warto pokazywać dzieciom, iż istnieją ciekawe aktywności poza internetem i jak dbać o zdrowy balans w codziennym życiu. Dlaczego phubbing to realne zagrożenie dla rodzin – głos eksperta Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo ich własne nawyki wpływają na dzieci. Eksperci MCPS apelują: odkładając telefon, nie tylko dajemy dziecku wzorzec, ale budujemy relację opartą na zaufaniu i bezpieczeństwie. To podstawa, by dziecko mogło mówić o swoich problemach i potrzebach. Praca nad ograniczeniem phubbingu jest więc inwestycją w przyszłość – zarówno dziecka, jak i całej rodziny. Źródło: Gazeta Wyborcza Zobacz też: Nauczycielka: „Rodzice zapominają o najważniejszym. Niektórzy czekają przed przedszkolem o 6:45”
Nowe świadczenie 1600 zł łącznie dla rodziny. Chodzi o wyrównanie strat za wychowanie dzieci
Program „800 plus dla emerytów” to przełomowa propozycja wsparcia dla seniorów, którzy wychowali co najmniej dwoje dzieci. Petycja trafiła do Sejmu i może odmienić życie rodzin, które nie skorzystały z wcześniejszych świadczeń. Sprawdź, kto i na jakich zasadach mógłby otrzymać nawet 800 zł miesięcznie za każde dziecko.
Do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej trafiła petycja, która może wywołać prawdziwą rewolucję w portfelach emerytów oraz osób około pięćdziesiątki. Projekt „800 plus dla emerytów” zakłada miesięczną wypłatę 800 zł dla każdego rodzica za wychowane i pracujące dziecko, pod warunkiem że to dziecko płaci podatki w Polsce. Jeśli oboje rodzice spełniają warunki, suma wsparcia dla jednej rodziny może wynieść aż 1600 zł miesięcznie. Taka propozycja pojawiła się jako odpowiedź na głosy tych, którzy przez lata wychowywali dzieci bez możliwości skorzystania z popularnego programu 500 plus – bo ich dzieci były już wtedy dorosłe. 800 plus dla emerytów: jakie warunki trzeba spełnić? Program „800 plus dla emerytów” miałby być skierowany do osób w wieku emerytalnym oraz tych około 50. roku życia, które mają już dorosłe dzieci. Warunkiem otrzymania świadczenia byłoby wychowanie co najmniej dwojga dzieci, z których każde obecnie pracuje i rozlicza się podatkowo w Polsce. Co ważne, świadczenie miałoby być przyznawane osobno każdemu rodzicowi, więc rodzina mogłaby liczyć nawet na podwójne wsparcie. Autorzy projektu podkreślają, że jest to forma rekompensaty za lata wychowywania dzieci, bez możliwości korzystania z wcześniejszych programów wsparcia państwowego. Wyrównanie strat: co zyskaliby seniorzy? Autorzy petycji akcentują, że rodziny, które nie mogły korzystać z 500 plus czy innych programów, mogły stracić nawet 172 800 zł na każde dziecko. Taką sumę wyliczono, mnożąc 800 zł przez 12 miesięcy i przez 18 lat. Projekt „800 plus dla emerytów” jest więc odpowiedzią na poczucie niesprawiedliwości i chęć docenienia wkładu rodziców w budowę społeczeństwa. Czy program 800 plus dla emerytów ma szansę na realizację? Niestety, mimo szumu wokół projektu obecnie 800 plus dla emerytów to tylko petycja i propozycja – nie jest to inicjatywa rządowa ani część obowiązujących przepisów. Aby program mógł wejść w życie, konieczna byłaby nowelizacja ustawy lub przyjęcie zupełnie nowych przepisów, co wiąże się z licznymi formalnościami i wyzwaniami legislacyjnymi. W tej chwili szansa na wprowadzenie świadczenia jest oceniana jako mało prawdopodobna. Minimalna emerytura w Polsce po waloryzacji – liczby, które mówią wszystko Dla osób starszych każdy dodatkowy grosz ma ogromne znaczenie. Aktualnie minimalna emerytura po waloryzacji w marcu 2026 r. wzrośnie z 1878,91 zł do 1978,49 zł brutto. Po odjęciu 9 proc. składki zdrowotnej daje to 1800,43 zł na rękę. Osoby z emeryturą 3000 zł brutto (netto 2670 zł) po marcowej waloryzacji otrzymają już 3159 zł brutto, a netto 2795,61 zł. To oznacza wzrost o 125,61 zł miesięcznie i 1507,32 zł rocznie – nadal to jednak mniej niż kwoty proponowane w projekcie 800 plus dla emerytów. Źródło: Dziennik Zobacz także: Nawet 15000 zł na zajęcia dodatkowe dla dzieci. Nabór trwa – kto pierwszy, ten lepszy
Zmiany w szkołach od 1 września. To ma być największa reforma edukacji od lat
W polskich szkołach szykuje się prawdziwa rewolucja – 280 ekspertów przygotowuje zupełnie nowe podstawy programowe dla liceów, techników i szkół branżowych. MEN ogłosiło, że od 1 września 2027 r. nauka będzie wyglądać zupełnie inaczej.
Od 1 września 2027 roku polskie szkoły średnie czeka prawdziwa rewolucja. Eksperci pochodzący z różnych regionów kraju i zostali podzieleni na 30 zespołów przedmiotowych. Każda z tych grup odpowiada za przygotowanie programu nauczania z konkretnej dziedziny. To właśnie ich praca zadecyduje, czego i jak będą uczyć się przyszli uczniowie szkół ponadpodstawowych. Prace nad nową podstawą programową Na razie trwa intensywny etap przygotowania merytorycznego wszystkich ekspertów. Odbyło się już spotkanie organizacyjne dla koordynatorów i sekretarzy zespołów, a także pierwsze szkolenia dla autorek i autorów podstaw programowych. To nie jest rutynowa zmiana – każda z grup ekspertów dostaje do ręki wytyczne związane z założeniami reformy i metodologią pracy. To właśnie teraz powstają koncepcje, które w najbliższych latach będą decydować o realiach codziennej nauki Twojego dziecka. Praca nad nowymi podstawami to proces wieloetapowy. Najpierw zespoły tworzą ogólną koncepcję programu dla swojego przedmiotu, następnie przygotowują pierwszy projekt podstawy programowej. Ten projekt trafia do szerokiej analizy i zewnętrznych recenzji. Eksperci z Instytutu Badań Edukacyjnych – Państwowego Instytutu Badawczego oraz niezależni recenzenci zgłaszają uwagi, które są brane pod uwagę przy tworzeniu drugiej wersji podstawy. Ostatni etap to prezentacja końcowego projektu, który jeszcze raz zostaje poddany ocenie – tym razem przez Radę ds. monitorowania wdrażania reformy oświaty im. Komisji Edukacji Narodowej. Zmiany w szkołach od 1 września – czego możemy się spodziewać? Nowe podstawy programowe mają być jak najlepiej dopasowane do rzeczywistych potrzeb nauczycieli i uczniów. Dlatego w proces ich przygotowania włączono głos praktyków. Ponad 5 tysięcy nauczycielek i nauczycieli z całej Polski – zarówno ze szkół publicznych, jak i niepublicznych – wzięło udział w specjalnej ankiecie zorganizowanej przez IBE-PIB. Ich opinie, spostrzeżenia i codzienne doświadczenia będą teraz materiałem pomocniczym dla autorów nowych programów nauczania. To ogromna zmiana podejścia: decyzje zapadają na podstawie realnych problemów i oczekiwań z życia szkolnego, a nie tylko teoretycznych założeń. Zespół ekspertów zobowiązany jest, by analizować i wykorzystywać zgłoszone uwagi podczas prac nad projektami podstaw. Tylko tak można przygotować dokumenty, które faktycznie poprawią jakość nauki. Decydujący głos należy do MEN Gdy już powstaną końcowe projekty podstaw programowych, zostaną one przekazane do Ministerstwa Edukacji Narodowej. To MEN podejmie ostateczną decyzję, czy i w jakiej formie nowe programy nauczania zostaną wprowadzone do polskich szkół ponadpodstawowych. Jeżeli wszystkie etapy przebiegną zgodnie z planem, zmiany w szkołach od 1 września 2027 roku obejmą pierwsze klasy liceów, techników, szkół branżowych oraz placówek artystycznych i specjalnych. To będzie początek nowej rzeczywistości dla uczniów i ich rodziców – nauka ma wyglądać zupełnie inaczej niż dotychczas. Na tym etapie nie są jeszcze znane szczegółowe treści nowych podstaw, bo eksperci dopiero nad nimi pracują. Już teraz jednak wiadomo, że będzie to największa zmiana od wielu lat. Zmiany w szkołach od 1 września mają realnie wpłynąć na codzienne życie uczniów i nauczycieli. Czy będą rewolucją na plus? Wszystko zależy od tego, czy opinie praktyków znajdą odzwierciedlenie w końcowych dokumentach. MEN zapewnia, że głos nauczycieli ma kluczowe znaczenie i to właśnie oni – obok ekspertów – są współautorami reformy. Źródło: portalsamorzadowy.pl Zobacz także: Nawet 15000 zł na zajęcia dodatkowe dla dzieci. Nabór trwa – kto pierwszy, ten lepszy
Absurd rekolekcji w szkołach. „20 dzieci nie ma lekcji, bo troje poszło się pomodlić”
Myślałam, że to pomyłka albo zły żart. Niestety szybko zrozumiałam, że to szkolna rzeczywistość, z którą nikt nawet nie próbuje dyskutować.
Szanowna Redakcjo, piszę ten list jako matka dziecka w szkole podstawowej, ale też jako osoba, która naprawdę stara się uczyć swoje dziecko szacunku – do innych ludzi, do ich wyborów i do nauki. Tym bardziej trudno mi pogodzić się z tym, co planuje się w naszej szkole na czas rekolekcji. Z całej klasy mojego dziecka na rekolekcje zapisało się… troje uczniów. Troje. Mimo to dyrekcja zdecydowała, że lekcje dla całej klasy zostaną odwołane. Dwadzieścioro dzieci nie będzie miało zajęć, bo trzy pójdą się pomodlić. I nikt nie widzi w tym niczego dziwnego. Rekolekcje ważniejsze niż edukacja? Chcę to jasno powiedzieć: nie mam nic przeciwko religii ani rekolekcjom. Jeśli ktoś chce w nich uczestniczyć – ma do tego pełne prawo. Problem zaczyna się w momencie, gdy z powodów religijnych cierpi edukacja pozostałych dzieci. Moje dziecko zapytało: „Mamo, dlaczego nie będziemy mieć matematyki, skoro ja nie idę na rekolekcje?”. I co ja mam odpowiedzieć? Że system jest tak skonstruowany, że nauka staje się opcjonalna? Że czyjś wybór automatycznie wpływa na wszystkich? To są realne tyły w nauce. Odwołane sprawdziany, przesuwane tematy, chaos w planie. Potem nauczyciele narzekają, że nie ma czasu na realizację programu. A dzieci mają nadrabiać w domu coś, co po prostu się nie odbyło. Szkoła publiczna powinna być neutralna Najbardziej boli mnie to, że mówimy o szkole publicznej. Finansowanej z podatków wszystkich obywateli – wierzących, niewierzących, praktykujących i tych, którzy wybrali inną drogę. A jednak w praktyce wygląda to tak, jakby religia była ważniejsza od podstawowego prawa dziecka do nauki. Dlaczego nie można zorganizować rekolekcji w taki sposób, by dzieci, które nie uczestniczą, normalnie miały lekcje? Albo np. po południu dla chętnych? Dlaczego trzy osoby decydują o planie dnia dwudziestu? To nie jest kompromis. To jest narzucanie jednego porządku wszystkim. Nie chcę, by moje dziecko uczyło się, że nauka jest mniej ważna niż organizacyjne wygody szkoły. Ani że religia usprawiedliwia chaos i brak logiki. Kto wreszcie weźmie odpowiedzialność? Najbardziej frustrujące jest milczenie. Rodzice kręcą głowami, nauczyciele rozkładają ręce, dyrekcja mówi, że „tak jest od lat”. Tylko że to „od lat” nie oznacza, że to jest w porządku. Dzieci nie są winne temu systemowi, ale to one ponoszą konsekwencje. One tracą lekcje, ciągłość nauki i poczucie, że szkoła jest miejscem uporządkowanym i sprawiedliwym. Naprawdę uważam, że coś tu poszło bardzo nie tak. Rekolekcje powinny być wyborem – a nauka standardem. Z wyrazami szacunku, Olga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Naucz dziecko tych 4 rzeczy o pieniądzach. Nigdy nie wpadnie w finansowe kłopoty
Nawet 15000 zł na zajęcia dodatkowe dla dzieci. Nabór trwa – kto pierwszy, ten lepszy
Trwa nabór do programu IKR Junior. Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej rozdaje nawet po 15000 zł na ucznia. Dzieci z niepełnosprawnością mogą otrzymać wsparcie bez względu na dochody rodziny. Decyduje kolejność zgłoszeń.
Trwa ogólnopolski nabór do programu IKR Junior, który daje rodzicom realną szansę na pozyskanie nawet 15 000 zł na rozwój dziecka – i to bez skomplikowanych formalności. Już ponad 1 500 dzieci korzysta z dodatkowych zajęć. Kto może otrzymać 15 000 zł na dziecko? Lista grup objętych programem IKR Junior i nowe zasady W aktualnej edycji programu IKR Junior z szansy na 15 000 zł na dziecko (do 5 000 zł rocznie przez 3 lata) mogą skorzystać: uczniowie klas 4–8 szkół podstawowych oraz uczniowie szkół ponadpodstawowych, dzieci z rodzin o niskich dochodach (otrzymujących zasiłek rodzinny lub korzystających z programu „Posiłek w szkole i w domu”), dzieci przebywające w pieczy zastępczej (dla tej grupy nie obowiązuje kryterium dochodowe), dzieci posiadające aktualne orzeczenie o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na niepełnosprawność (bez względu na dochód rodziny). Ta szeroka grupa odbiorców pokazuje, że program jest realną szansą zarówno dla rodzin zmagających się z codziennymi problemami finansowymi, jak i dla dzieci wymagających szczególnego wsparcia w rozwoju. Ile wynosi wsparcie i jak działa mechanizm wypłaty środków dla stypendystów IKR Junior Stypendium może sięgnąć aż 15 000 zł na dziecko w ciągu trzech lat – to oznacza do 5 000 zł na rok. W ramach trwającego obecnie naboru szansę na wsparcie finansowe otrzyma około 4 000 nowych stypendystów. Program nie wymaga przedstawiania zaświadczeń o zarobkach dla dzieci w pieczy zastępczej i dzieci z niepełnosprawnościami – to ważna zmiana na korzyść rodzin, które do tej pory często były wykluczone z podobnych świadczeń. Do tej pory 4,4 mln zł zostało już przekazanych na dodatkowe zajęcia realizowane przez dzieci w ramach ich stypendiów. Ponad 1 500 stypendystów korzysta już z takich możliwości, wybierając najchętniej zajęcia sportowe (np. pływanie, sporty zimowe, piłka nożna, a także mniej oczywiste jak łucznictwo konne) i ruchowe. To realny dowód, że program działa i daje dzieciom szansę na rozwój, do którego dostęp nie byłby możliwy bez tego wsparcia. Na co można wydać pieniądze z programu IKR Junior? Konkretna lista, realne potrzeby i przykłady Otrzymane 15 000 zł na dziecko musi być przeznaczone na rozwój. Środki te można wydać m.in. na: zajęcia edukacyjne (kursy językowe, korepetycje, warsztaty naukowe), kursy rozwijające zainteresowania, treningi sportowe, wyjazdy edukacyjne i obozy, turnusy rehabilitacyjne oraz terapię zajęciową. To nie są puste obietnice – program pozwala sfinansować realne potrzeby dzieci i młodzieży. Dzięki temu, rodziny mogą wesprzeć talenty swoich pociech bez obciążania domowego budżetu. Każdy wydatek musi być jednak zgodny z celami programu, czyli rozwojem dziecka. Jak i gdzie złożyć wniosek? Szybko, wygodnie, bez zbędnej papierologii Nabór do programu odbywa się online, co ułatwia cały proces i pozwala oszczędzić czas rodzicom. Wniosek należy złożyć przez stronę internetową: https://www.frse.org.pl/fers-ikr. Decyduje kolejność zgłoszeń – pula środków wystarczy dla ok. 4 000 nowych stypendystów, a po jej wyczerpaniu nabór zostanie zamknięty. Jeśli zależy ci na wsparciu dla swojego dziecka, nie odkładaj decyzji na później. Program, który już realnie zmienia życie dzieci – liczby, fakty i przykłady IKR Junior to nie tylko teoria. Ponad 1 500 stypendystów już korzysta z dodatkowych zajęć, a przekazano łącznie 4,4 mln zł na ich rozwój. Dzieci najchętniej wybierają sporty, aktywność ruchową, ale program daje też szansę na rozwój naukowy i terapeutyczny. To szansa nie tylko na wyrównanie szans, ale też na odkrycie nowych pasji. Źródło: Infor, FRSE Zobacz też: „Wiadomość w e-dzienniku przyszła o 7:15 w poniedziałek”. Tak szkoły kpią z rodziców
Pokolenie duchów w szkołach: uczniowie są na listach, ale nie w ławkach. „Żyjemy w oparach absurdu”
Edukacja zdrowotna miała zrewolucjonizować polskie szkoły, jednak rzeczywistość daleka jest od założeń: uczniowie widnieją na listach obecności, ale nie pojawiają się na lekcjach. Dyrektor jednego z warszawskich liceów nazywa obecną sytuację „absurdem”.
Edukacja zdrowotna miała być przedmiotem obowiązkowym, jednak po fali protestów zdecydowano, że udział w zajęciach będzie dobrowolny. Powodem zmiany była przede wszystkim silna reakcja części rodziców, którzy wyrażali obawy dotyczące zakresu treści – zwłaszcza tych związanych ze sferą seksualności i zdrowiem reprodukcyjnym. Udział w lekcjach wymaga więc złożenia przez rodzica (lub pełnoletniego ucznia) pisemnej zgody – bez niej dziecko nie jest zapisywane na zajęcia lub wypisania się z przedmiotu, jeśli automatycznie zapisywano na niego całą klasę. Jednak jak podaje Radio Zet, choć uczniowie oficjalnie są zapisani na edukację zdrowotną, w rzeczywistości masowo nie pojawiają się na lekcjach. Edukacja zdrowotna w rzeczywistości Maciej Rusiecki, dyrektor V LO w Warszawie, podaje przykład ze swojej szkoły: z pierwszych klas powinno uczęszczać na zajęcia 15 osób, ale faktycznie przychodzą tylko cztery. Pozostali nie widzą powodu, by wstawać wcześnie lub zostawać dłużej w szkole, bo edukacja zdrowotna jest na początku albo na końcu dnia. W Zespole Szkół Rzemiosła w Łodzi z prawie 500 uczniów tylko 13 osób zostało zapisanych na ten przedmiot, podzielonych na dwie grupy. Z tego dwie osoby nie chodzą na zajęcia wcale – mimo że formalnie widnieją na listach. Dyrektorka Milena Cybulska-Rakoczy mówi wprost: rodzice wiedzą o nieobecnościach i nawet nie zamierzają zmieniać tej sytuacji. Szkoła nie ma narzędzi, by coś na to poradzić, bo termin wypisywania z przedmiotu minął we wrześniu i przez resztę roku szkolnego nie można już dokonać zmian. W VI LO w Lublinie również frekwencja jest... symboliczna. Na edukacji zdrowotnej zostały pojedyncze osoby, a kiedy usłyszały, że będą jedynymi przedstawicielami klasy lub nawet rocznika, zrezygnowały. Marzena Kamińska, dyrektorka szkoły, otwarcie mówi, że sytuacja jest patowa. Szkoła nie może zmusić uczniów do udziału, a nawet jeśli chciałaby wpłynąć na ocenę z zachowania, to w szkołach ponadpodstawowych nie ma to już dla młodzieży większego znaczenia. Nieobecności na zajęciach są liczone do ogólnej frekwencji, ale ponieważ edukacja zdrowotna to tylko kilka godzin w semestrze, nie mają żadnego wpływu na wyniki ucznia. Uczniowie nie ponoszą żadnych konsekwencji, a nieobecności są błyskawicznie usprawiedliwiane przez rodziców – wystarczy kilka kliknięć w dzienniku elektronicznym. Nawet zmiana regulaminu oceniania zachowania nie przyniosłaby rezultatu, bo w praktyce nieobecności i tak będą usprawiedliwione przez rodziców. „Żyjemy w oparach absurdu” – podsumowuje tę sytuację dyrektor Maciej Rusiecki. MEN nie reaguje na problem. Rodzice i nauczyciele czekają na decyzję Szkoły zobowiązane są do prowadzenia dokumentacji i odhaczania obecności uczniów, choć dobrze wiedzą, że frekwencja na edukacji zdrowotnej to fikcja. Ministerstwo Edukacji Narodowej do czasu publikacji artykułu Aleksandry Pucułek z Radia Zet nie odpowiedziało na pytania dotyczące rozwiązania tego problemu. Nie wiadomo, czy planowane są zmiany, które pozwolą dyrektorom i nauczycielom egzekwować obowiązek uczestnictwa w lekcjach. Barbara Nowacka, minister edukacji, zapowiedziała jednak, że do końca marca ma zostać podjęta decyzja o ewentualnym wprowadzeniu obowiązkowej edukacji zdrowotnej. Resort prowadzi rozmowy z rodzicami, nauczycielami, młodzieżą i środowiskami medycznymi. Gdyby przedmiot stał się obowiązkowy, problem z zapisami i nieobecnościami przestałby istnieć, a edukacja zdrowotna mogłaby realnie wpłynąć na zdrowie i świadomość młodych ludzi. Źródło: Radio Zet Zobacz także: Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
Od marca zmiana przepisów: rodzice muszą zabrać dzieciom hulajnogi elektryczne
3 marca w Polsce wchodzą w życie nowe przepisy dotyczące hulajnóg elektrycznych. Od teraz dzieci poniżej 13 lat nie będą mogły legalnie korzystać z tych pojazdów na drogach publicznych. Dowiedz się, jakie jeszcze zasady czekają młodych użytkowników.
Od 3 marca polskie drogi zmieniają się nie do poznania – zwłaszcza dla dzieci marzących o przejażdżce na hulajnodze elektrycznej. Dotychczas już dziesięciolatkowie mogli legalnie korzystać z tego popularnego środka transportu. Jednak teraz minimalny wiek, od którego można poruszać się hulajnogą elektryczną po drogach publicznych, zostaje podniesiony aż do 13 lat. Oznacza to, że tysiące młodszych dzieci tracą możliwość przemieszczania się w ten sposób. Nowe przepisy: hulajnoga elektryczna poza zasięgiem dzieci Zmiana przepisów oznacza zakaz poruszania się hulajnogą elektryczną dla młodszych dzieci. Ale warto przy tym pamiętać, że wszystkie osoby poniżej 18. roku życia (czyli zgodnie z nowymi przepisami od 13 do 18 lat), które chcą wsiąść na hulajnogę elektryczną, muszą posiadać kartę rowerową albo prawo jazdy AM, A1, B1 lub T. Nie wystarczy tylko odpowiedni wiek – obowiązuje także zdany egzamin i wyrobienie odpowiedniego dokumentu. Rodzice muszą zwrócić uwagę na to, czy ich dziecko spełnia te wymagania, bo jazda bez uprawnień może zakończyć się mandatem. Kask obowiązkowy do 16. roku życia. Prawo wymusza dodatkową ostrożność Zmiana przepisów w poruszaniu się na hulajnogach elektrycznych to także nacisk na bezpieczeństwo najmłodszych. Każdy, kto nie skończył 16 lat, korzystając z hulajnogi elektrycznej, jest zobowiązany do założenia kasku ochronnego. Lekarze alarmują – wypadki na hulajnogach mogą prowadzić do poważnych urazów głowy, a kask może ochronić dziecko przed najgorszymi konsekwencjami. Ministerstwo Infrastruktury podkreśla, że egzekwowanie tego przepisu będzie rygorystyczne. Gdzie można, a gdzie nie wolno jeździć hulajnogą elektryczną? Zasady są jasne Nowelizacja wyraźnie określa, gdzie dzieci i młodzież mogą korzystać z hulajnogi elektrycznej. Jeśli wyznaczona jest droga dla rowerów, pas ruchu dla rowerów lub droga dla pieszych i rowerów, użytkownik hulajnogi ma obowiązek z nich korzystać – pod warunkiem że jadą w nakazanym kierunku jazdy. Na chodniku jazda jest możliwa wyłącznie w szczególnych przypadkach: gdy nie ma infrastruktury rowerowej, a prędkość pojazdów na jezdni przekracza 30 km/h. Jeśli ścieżki rowerowej nie ma, a na jezdni obowiązuje ograniczenie do 30 km/h, hulajnoga musi poruszać się po jezdni. Więcej kontroli i doprecyzowanie zasad. Ministerstwo reaguje na rosnący problem Ministerstwo Infrastruktury oficjalnie zapowiedziało wzmożone kontrole przestrzegania nowych przepisów. Chce nie tylko poprawić bezpieczeństwo, ale też doprecyzować zasady korzystania z hulajnóg elektrycznych w przestrzeni publicznej. Resort przypomina, że korzystając z drogi dla pieszych i rowerów, należy zachować szczególną ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszym. Za nieprzestrzeganie przepisów grożą kary finansowe. Źródło: TVP Zobacz też: 5 rozwijających bajek dla dzieci. Logopedka mówi wprost: wspierają mowę i wyobraźnię
MEN po cichu wycofuje się z kontrowersyjnych zmian. Nie będzie nowej oceny w szkołach
MEN ogłosiło, że ocena funkcjonalna ucznia nie będzie obowiązkowa od 1 kwietnia 2026 roku. Decyzja ta zapadła po licznych kontrowersjach, interpelacji posłanki Magdaleny Filipek-Sobczak oraz sprzeciwie nauczycieli. Reforma, która miała zmienić sposób diagnozowania potrzeb uczniów w całej Polsce, została wstrzymana.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło, że od 1 kwietnia 2026 roku nie wprowadzi obowiązkowej oceny funkcjonalnej ucznia. Odpowiedź MEN, udzielona przez wiceminister Izabelę Ziętkę, była jednoznaczna: „Ocena funkcjonalna ucznia nie będzie obowiązkowa od 1 kwietnia 2026 roku”. To wyjaśnienie pojawiło się po interpelacji posłanki Magdaleny Filipek-Sobczak (PiS), która zareagowała na rosnące obawy wśród nauczycieli i środowisk rodzicielskich. Główne zarzuty wobec oceny funkcjonalnej – co budziło wątpliwości? Reforma planowana przez MEN miała początkowo wprowadzić ocenę funkcjonalną jako kluczowe narzędzie diagnozy potrzeb uczniów oraz planowania wsparcia. Jednak pojawiło się wiele wątpliwości natury prawnej, etycznej i organizacyjnej. Największy niepokój wzbudzał zakres informacji, które miały być gromadzone – m.in. o środowisku domowym dziecka, relacjach rodzinnych czy sytuacji ekonomicznej. Część rodziców i ekspertów obawiała się naruszania prywatności oraz tzw. instytucjonalnej inwigilacji rodzin. Niepokój budziła też obawa przed biurokratyzacją pracy nauczycieli – wprowadzenie oceny funkcjonalnej miało oznaczać dodatkowe dokumenty, formularze i wytyczne, a tym samym ograniczać autonomię szkół. Zamiast realnego wsparcia, nauczyciele mieli się stać urzędnikami wypełniającymi kolejne arkusze. Jednym z najpoważniejszych zarzutów podniesionych przez posłankę Magdalenę Filipek-Sobczak była możliwość trwałego etykietowania uczniów oraz pogłębiania nierówności społecznych. Reforma, zamiast wyrównywać szanse, według jej przeciwników mogła prowadzić do stygmatyzowania dzieci pochodzących z rodzin w trudniejszej sytuacji. Narzucane szkołom jednolite procedury miały ograniczać możliwość indywidualnego podejścia do każdego ucznia i rodziny. Założenia oceny funkcjonalnej według MEN Ministerstwo podkreśla, że ocena funkcjonalna ucznia nie jest nową procedurą, nie oznacza nowego obowiązku ani dodatkowego systemu oceniania uczniów. Jej celem miało być ułatwienie nauczycielom obserwacji i opisywania potrzeb dziecka – zwłaszcza gdy potrzebna jest opinia poradni psychologiczno-pedagogicznej. Rzeczniczka MEN Ewelina Gorczyca zaznaczyła, że korzystanie z narzędzi oceny funkcjonalnej miało być dobrowolne, a same kwestionariusze obserwacyjne skupiać się miały wyłącznie na kwestiach mających realny wpływ na funkcjonowanie dziecka w szkole, takich jak np. długotrwała nieobecność rodzica czy trudna sytuacja losowa. W debacie publicznej pojawiały się nieprawdziwe informacje dotyczące rzekomej inwigilacji rodzin, kontroli w domach uczniów czy oceniania kompetencji wychowawczych rodziców. Rzeczniczka MEN stanowczo tym informacjom zaprzeczyła. Resort edukacji zaznaczył, że nie są wprowadzane żadne przepisy obligujące nauczycieli do stosowania oceny funkcjonalnej – ani od 1 kwietnia 2026 roku, ani w innym terminie. Wszystkie działania w tym zakresie mają służyć jedynie uporządkowaniu już istniejących praktyk, a nie nakładaniu nowych obowiązków na szkoły i nauczycieli. Jakie będą dalsze kroki MEN? Oficjalna odpowiedź MEN wyraźnie wskazuje, że reforma dotycząca oceny funkcjonalnej ucznia została na ten moment wycofana. Nie ma obecnie planów jej obligatoryjnego wprowadzenia w polskich szkołach. To ważna informacja zarówno dla nauczycieli, którzy obawiali się dodatkowych formalności, jak i dla rodziców, którzy bali się o prywatność swoich rodzin. MEN podkreśla, że wszelkie narzędzia i procedury oceny funkcjonalnej są dobrowolne i mają wspierać proces dydaktyczno-wychowawczy, a nie go utrudniać. Ewentualne przyszłe zmiany będą, zgodnie z deklaracjami resortu, konsultowane ze środowiskami nauczycielskimi i rodzicielskimi. Źródła: głos.pl, dziennik.pl Zobacz także: Nauczycielka odpowiada wyłącznie w godzinach pracy. „Mam dość roszczeniowości i żądań rodziców”
Rezerwują sale na komunię nawet trzy lata wcześniej. „Usłyszałam, że mogę posłać syna rok później”
Pierwsza Komunia Święta coraz częściej przypomina organizacyjnie małe wesele. Rodzice nie czekają już do ostatniej chwili – sale rezerwują z dwu-, a nawet trzyletnim wyprzedzeniem. W wielu miastach wolne terminy na majowe weekendy znikają błyskawicznie, a właściciele lokali prowadzą kalendarze zapisane do 2028, a nawet 2029 roku.
Z rozmów z restauratorami i rodzicami wynika, że standardem staje się rezerwacja sali 12–18 miesięcy przed komunią. W większych miastach i popularnych lokalach termin trzeba zaklepać nawet 2–3 lata wcześniej, zwłaszcza w maju. Jeszcze kilka lat temu większość rodzin szukała miejsca 6–9 miesięcy przed uroczystością. Dziś taki termin często oznacza brak wyboru albo konieczność organizacji przyjęcia w domu. – U nas komunia dopiero w 2027 roku, ale salę zarezerwowaliśmy już teraz. Właściciel powiedział wprost, że przyszłoroczne majowe weekendy są już praktycznie pełne – mówi Monika, mama drugoklasisty z Poznania. Według właścicieli lokali największe obłożenie dotyczy sal na 40–70 osób. Rodziny coraz rzadziej organizują skromne obiady – częściej decydują się na pełne przyjęcie z dekoracjami, słodkim stołem i animacjami dla dzieci. „Poczułam się jak przy rezerwacji wesela” Rodzice przyznają, że presja rośnie. Gdy jedna osoba z klasy zarezerwuje salę wcześniej, pozostali zaczynają działać z obawy, że zostaną bez miejsca. – Zaczęło się od rozmowy na wywiadówce. Jedna mama powiedziała, że już wpłaciła zaliczkę. Wróciłam do domu i zaczęłam dzwonić. Miałam wrażenie, że spóźniłam się o rok – opowiada Paulina z Warszawy. Coraz częściej słyszy się też o zaliczkach wpłacanych na kilka lat do przodu – nawet kilku tysięcy złotych, w zależności od standardu lokalu i liczby gości. „Jeśli pani zależy, można przenieść na 2029” Najbardziej zaskoczeni są rodzice dzieci, które do komunii mają jeszcze daleko. – Mój syn ma komunię dopiero w 2028 roku. Zadzwoniłam zapytać orientacyjnie o terminy, a usłyszałam, że jeśli bardzo mi zależy na tej sali, to mogę rozważyć przeniesienie uroczystości na 2029 rok. Pomyślałam – absurd. Przecież to nie wesele – mówi Anna z Wrocławia. Takie sytuacje pokazują, jak bardzo zmieniło się podejście do organizacji tego dnia. Dla wielu rodzin liczy się konkretna sala, ogród, parking, możliwość zorganizowania atrakcji dla dzieci – a to zawęża wybór. Komunia jak małe wesele Specjaliści z branży gastronomicznej przyznają, że sezon komunijny jest dziś jednym z najważniejszych w roku. W maju i czerwcu większość weekendów jest zajęta wyłącznie przez przyjęcia komunijne. Rodzice, którzy chcą mieć pełną swobodę wyboru, powinni rozpocząć poszukiwania co najmniej rok wcześniej – a w większych miastach nawet dwa lata przed planowaną datą. Czy to rozsądne planowanie, czy już wyścig zbrojeń? Jedno jest pewne – kto zostawia rezerwację na ostatnią chwilę, musi liczyć się z kompromisami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Rodzice uderzają w świetlice szkolne. „Dzieci się nudzą, paniom nawet nie chce się pobawić”
Popularny wśród rodziców trend to lekcja upokarzania. Eksperci ostrzegają przed FAFO
Nowy trend wychowawczy – FAFO – z pozoru wygląda niewinnie, może nawet zabawnie. Eksperci jednak ostrzegają: taki rodzaj „wychowania” może prowadzić do trwałych urazów i poczucia odrzucenia.
Ten trend zdobył popularność dzięki mediom społecznościowym. Skrót FAFO pochodzi od angielskiego „f*ck around and find out” i oznacza podejście, w którym dziecko ma doświadczyć konsekwencji swoich zachowań bez taryfy ulgowej. Dorośli nie ostrzegają dziecka przed konsekwencjami, a czasem wręcz celowo pozwalają, by maluch poczuł ich ciężar. Przykłady? Głośno było o matce, która w odpowiedzi na bunt córki wyrzuciła jej iPada przez okno. Inna matka pozwoliła dziecku wyjść z domu, gdy to powiedziało, że nie chce już z nią mieszkać. Matka zamknęła przed maluchem drzwi i wpuściła go do domu dopiero wtedy, gdy zaczął płakać i błagać o wpuszczenie. W przypadku starszych dzieci rodzice nie przypominają im o pracach domowych, terminie klasówek, spakowaniu drugiego śniadania czy stroju na WF. Według zwolenników FAFO takie podejście ma nauczyć dziecko, że każda decyzja ma swoje konsekwencje. W związku z rosnącą popularnością tego terminu eksperci parentingowi zaczęli się zastanawiać, jak taka metoda wychowawcza może wpłynąć na dzieci. Dlaczego FAFO parenting budzi tak duże kontrowersje? FAFO jest kontrowersyjne, bo odcina się od tej czułości. To przeciwieństwo rodzicielstwa bliskości, które opiera się na próbie zrozumienia emocji dziecka, uznaniu ich i czułym poprowadzeniu malucha przez trudne momenty. Rodzicielstwo bliskości nie oznacza ochrony przed konsekwencjami za wszelką cenę, ale nauce, jak mądrze decydować. Jak tłumaczy Sue Atkins, ekspertka parentingowa i propagatorka metody Montessori w Wielkiej Brytanii: „Wychowanie polega na pokazywaniu konsekwencji, ale FAFO parenting idzie o krok dalej – w stronę upokorzenia czy nawet strachu”. „Rozbijanie iPada, zostawianie dziecka za drzwiami – to zachowania upokarzające i mogące budzić lęk. Moje pytanie brzmi: czego to dziecko się uczy? To lekcja, że siła jest po stronie tego, kto krzyczy najgłośniej i jest najsilniejszy” – dodaje. Z kolei Oona Alexander, nauczycielka i mentorka rodziców, ostrzega, że trend FAFO niesie groźne przesłanie: „Rodzic poprzez swoje zachowanie mówi dziecku ‘sam się przekonaj, nie chce mi się już tłumaczyć’. Dziecko może poczuć się niekochane i opuszczone”. Nauka konsekwencji bez żadnego wsparcia ze strony opiekunów może prowadzić do wstydu, poczucia odtrącenia i żalu wobec rodziców. FAFO parenting – konsekwencje mogą być opłakane Zdecydowana większość ekspertów podkreśla, że FAFO parenting może budować w dzieciach poczucie odrzucenia, warunkowej miłości i braku wsparcia emocjonalnego. Sue Atkins ostrzega: „Dziecko po latach nie będzie pamiętać, za co zostało ukarane, ale zapamięta emocje: strach, wstyd, smutek. Może też wyciągnąć wniosek, że miłość i bezpieczeństwo są uzależnione od posłuszeństwa”. Oona Alexander przyznaje, że czasem dziecko powinno się zmierzyć z trudnością, ale tylko pod warunkiem wsparcia dorosłego. „Nie chodzi o wychowanie przez strach. Chodzi o to, by dziecko miało szansę uczyć się na błędach, ale czuło się bezpiecznie i kochane”. Eksperci podkreślają, że trend jest odpowiedzią na frustracje rodziców związane z rodzicielstwem bliskości, które bywa błędnie rozumiane jako całkowity brak granic. Jednak przesunięcie się na drugi biegun, czyli surowość i upokorzenia, nie jest rozwiązaniem. Zamiast odchodzić od empatii, warto, jak mówi Sue Atkins, „uczyć konsekwencji, ale w sposób, który daje dziecku poczucie godności i szacunku”. Źródła: lbc.co.uk, parents.com Zobacz także: Metoda „1, 2, 3, ja czy ty” sprawdzi się, gdy dziecko nie słucha. Nie musisz podnosić głosu
Smutna prawda o zajęciach dodatkowych. Dzieci są przemęczone, a rodzice tracą fortunę
Nauczycielka z prywatnego przedszkola w Warszawie opisała nam smutny trend – rodzice masowo zapisują dzieci na kosztowne zajęcia dodatkowe, zupełnie nie licząc się z tym, czego chcą i potrzebują maluchy.
W prywatnych przedszkolach w Warszawie obserwujemy gwałtowny wzrost liczby zajęć dodatkowych dla najmłodszych. Nauczycielka z wieloletnim doświadczeniem opisuje sytuację, w której przedszkolaki, nawet już dwulatki, trafiają na szereg dodatkowych lekcji: od języków obcych (bo angielski już nie wystarcza), przez robotykę, szachy, balet, aż po rytmikę premium i medytację. To wszystko prowadzone jest przez zewnętrzne firmy i wymaga od rodziców kolejnych opłat, które mogą sięgać nawet kilkuset zł miesięcznie ponad regularne czesne. Dzieci nie mają szans na swobodę – nawet 2,5-latki mają zapełniony grafik Zmiany wprowadzone od września 2023 roku dotyczą wszystkich grup przedszkolnych – także tych najmłodszych. Czas skupienia 2,5-letniego dziecka to maksymalnie 15 minut, a jednak uczestniczą one w zajęciach prowadzonych dokładnie tyle czasu, za pełną stawkę ponad 200 zł miesięcznie. Nauczycielka z warszawskiego przedszkola zwraca uwagę, że maluchy szybko się wiercą i rozpraszają, bo ich układ nerwowy i możliwości koncentracji są na zupełnie innym etapie niż u starszych dzieci. Tymczasem codzienne dodatkowe aktywności sprawiają, że dzieciom brakuje najcenniejszego w tym wieku – beztroskiej zabawy i czasu na swobodny rozwój. Rodzice chcą dobrze, ale efekt jest odwrotny Rodzice, często z najlepszych intencji, zapisują dzieci na zajęcia dodatkowe dla przedszkolaków, myśląc, że dają im szansę na lepszy start i wykorzystanie potencjału. Szczególnie silna jest ta tendencja w prywatnych placówkach, gdzie oczekiwania względem rozwoju są wyjątkowo wysokie. Jednak – jak wskazuje nauczycielka – efekt jest odwrotny. Dzieci nie potrzebują trzech języków tygodniowo, robotyki czy godzin medytacji. Potrzebują nudy, ruchu, swobodnej zabawy i czasu z rodzicem. Przeładowany grafik sprawia, że są przemęczone, tracą naturalny rytm i spontaniczność. Gdzie leży granica? Zajęcia dodatkowe a dobro dziecka Słowa nauczycielki z prywatnego przedszkola w Warszawie to sygnał alarmowy: trend masowego zapisywania dzieci na zajęcia dodatkowe dla przedszkolaków odbiera im dzieciństwo i przynosi efekt przeciwny do zamierzonego. Przedszkolaki są przemęczone, a rodzice – często nieświadomi skutków – tracą pieniądze i spokój. Warto postawić na równowagę i zaufać naturalnym potrzebom dziecka, zamiast wypełniać mu czas od rana do wieczora kolejnymi, często kosztownymi zajęciami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Matka zdradziła sekret szkolnych konkursów. „Wystarczyło jedno spojrzenie na tablicę”
Kiedy 800 plus zmieni się w 900 plus? Rodzice zasługują na podwyżkę
Rodzice alarmują, że inflacja odbiera wartość świadczeniu 800 plus i domagają się corocznej waloryzacji 800+ do 900 zł. Czy rząd wysłucha tych żądań?
Od 1 kwietnia 2016 roku polskie rodziny mogą korzystać ze świadczenia z programu Rodzina+. Przez lata było to 500+, wypłacane na drugie i kolejne dziecko, a dopiero w 2024 roku doczekaliśmy się znaczącej podwyżki. Obecnie, na każde dziecko rodzina otrzymuje 800 zł miesięcznie – i to aż do ukończenia przez dziecko 18 lat. 800 plus: rosnące potrzeby rodzin w Polsce i niepewność co do przyszłości Zmiana ta miała być odpowiedzią na potrzeby rodzin, ale rzeczywistość okazała się trudniejsza. W ciągu dwóch ostatnich lat ceny wzrosły w ekspresowym tempie. Rodzice nie kryją rozczarowania i coraz głośniej domagają się waloryzacji świadczenia. Coraz trudniej zrealizować potrzeby dzieci z obecnym wsparciem – zwłaszcza gdy codzienne paragony przytłaczają, a dodatkowe wydatki, takie jak kurtki, buty czy wycieczki szkolne sięgają setek złotych. Waloryzacja 800+ – czy 900+ to realna perspektywa, czy tylko marzenie? Wielu rodziców zadaje sobie pytanie: skoro emerytury i inne świadczenia podlegają corocznej waloryzacji, dlaczego dodatek na dziecko nie miałby być objęty takim samym mechanizmem? Wysoka inflacja dosłownie wyjada pieniądze z portfeli rodziców, którzy czują się coraz bardziej bezradni. Eksperci wyceniają, że aby siła nabywcza rodziny pozostała taka sama jak dwa lata temu, świadczenie powinno wynosić aż 1100 zł. Dla wielu rodzin nawet podwyżka do 900 zł byłaby dużym wsparciem. To właśnie dlatego głos rodziców jest coraz bardziej słyszalny – domagają się corocznej waloryzacji, najlepiej w marcu, wraz ze wzorem emerytur. Coroczne podwyżki mają ich zdaniem szansę wyrównać choćby częściowo wzrost kosztów życia i realnie pomóc dzieciom. Brak decyzji rządu – oczekiwanie na podwyżkę trwa i rodzi frustrację Mimo rosnących potrzeb i presji ze strony rodzin rząd nie planuje na razie waloryzacji 800+. Według informacji, jakie pojawiają się w przestrzeni publicznej, nie ma szans, by świadczenie zostało podniesione do 900 zł w najbliższym czasie. Na horyzoncie widać wiele innych wyzwań: kryzys demograficzny, problemy w edukacji, galopująca inflacja czy trudna sytuacja służby zdrowia. Coraz wyższe rachunki za zajęcia dodatkowe oraz wyjazdy wakacyjne, sprawiają, że frustracja wśród rodziców narasta. Obawiają się, że marzenie o 900+ pozostanie długo w sferze życzeń, a ich głos nie zostanie wysłuchany. Zobacz też: Nowy bon turystyczny 1000 zł na dziecko. Kiedy zaczną się wypłaty?
Nowy bon turystyczny 1000 zł na dziecko. Kiedy zaczną się wypłaty?
Bon turystyczny 2.0, czyli program „Aktywne Wakacje”, może całkowicie zmienić zasady letniego wypoczynku dzieci w Polsce! W Sejmie trwają prace nad ustawą, która przewiduje do 1000 zł na dziecko – decyzje muszą zapaść do końca kwietnia 2026 roku.
W 2026 roku polskie rodziny mogą stanąć przed dużą zmianą: w Sejmie trwają intensywne prace nad ustawą o programie „Aktywne Wakacje”, który ma wrócić jako bon turystyczny 2.0. Wsparcie ma być naprawdę konkretne – na każde dziecko od 6 do 18 lat przewidziano 1000 zł dofinansowania, a w przypadku dzieci i młodych dorosłych z niepełnosprawnością (do 24. roku życia) – aż 2000 zł. Jednak rodzic nie będzie mógł po prostu wydać tych pieniędzy na dowolny nocleg – bon trafi tylko na zorganizowany wypoczynek: kolonie, obozy, zielone szkoły. Bon turystyczny: nowe zasady programu i kwoty wsparcia Co ważne, państwo ma pokryć do 80% kosztów wyjazdu, ale 20% rodzic dopłaci samodzielnie – to tzw. wkład własny, który ma ograniczyć fikcyjne zapisy i nadużycia znane z poprzedniej edycji programu. Bon turystyczny 2.0 nie będzie działał na zasadzie kodów SMS, a jako „celowy portfel elektroniczny” zintegrowany z aplikacją mObywatel. Wypłatę i płatność rodzic zrealizuje bezpośrednio u organizatora wyjazdu, który jest wpisany do bazy Ministerstwa Edukacji Narodowej. Dla kogo bon turystyczny 2.0 i jakie są warunki? Lista uprawnionych Wg najnowszego projektu z programu skorzystają: rodziny, które pobierają świadczenie 800 plus (tu nie ma progu dochodowego, co oznacza uniwersalny model) dzieci w wieku 6-18 lat dzieci i młodzi dorośli z niepełnosprawnościami do 24. roku życia (dla nich kwota bonu wyniesie 2000 zł) Środki będą przeznaczone tylko na zorganizowany wypoczynek – kolonie, obozy, zielone szkoły – nie wydasz ich na hotel z rodzicami. Każda płatność będzie mogła być zrealizowana tylko u podmiotów wpisanych do oficjalnego rejestru MEN. Nowością, o której głośno mówią rodzice, jest obowiązkowy wkład własny. To oznacza, że nawet przy wsparciu państwa, rodzina pokrywa co najmniej 20% kosztów wyjazdu. Twórcy programu chcą w ten sposób przeciwdziałać nadużyciom, jednak pojawiają się głosy, że nie każdą rodzinę będzie stać na tę dopłatę – tym bardziej że ceny kolonii w 2026 roku wzrosły już o 15% względem poprzedniego lata. Elektroniczny portfel zamiast kodów SMS – jak ma wyglądać nowa procedura? Poprzednia wersja bonu była krytykowana za nadużycia i możliwość nielegalnej wymiany na gotówkę. Teraz program „Aktywne Wakacje” stawia na cyfrowe bezpieczeństwo. Bon turystyczny 2.0 trafi na „celowy portfel elektroniczny” dostępny w aplikacji mObywatel, a płatność będzie możliwa tylko u zarejestrowanych organizatorów wypoczynku. Zrezygnowano z kodów SMS, by lepiej chronić budżet i realnych beneficjentów programu. Rozwiązanie to ma też ułatwić kontrolę, ograniczyć oszustwa i uprościć rodzicom procedurę opłacania kolonii lub obozu. Czy rodzice zdążą skorzystać z bonu turystycznego 2.0 przed wakacjami 2026? Terminy i napięty harmonogram Czas gra tu kluczową rolę. Ustawa musi być podpisana przez Prezydenta do końca kwietnia 2026 roku, by pierwsze bony mogły pojawić się w systemie mZUS na początku czerwca. Oznacza to bardzo krótki czas na przeprowadzenie konsultacji, prac parlamentarnych oraz wdrożenie nowych technologii. Komisja Polityki Społecznej i Rodziny oraz branża turystyczna podkreślają, że tylko szybkie decyzje uratują plany wielu rodzin. Rodzice, którzy chcą wysłać dziecko na kolonie, powinni śledzić postępy prac legislacyjnych – wszystko może rozstrzygnąć się dosłownie na ostatniej prostej. Warto pamiętać, że szacowany koszt programu sięga 3,5 miliarda złotych rocznie, a Ministerstwo Finansów ma poważne zastrzeżenia z powodu deficytu budżetowego. Bon turystyczny 2.0 w praktyce – jakie są najważniejsze zmiany i dlaczego program wzbudza emocje? Wprowadzenie bonu turystycznego 2.0 to szansa na aktywny, wartościowy wypoczynek dla wielu dzieci, które bez wsparcia nie wyjechałyby na kolonie czy obóz. Jednocześnie program budzi sporo kontrowersji – nie tylko przez kwestię wkładu własnego, ale także z powodu napiętego harmonogramu, braku ostatecznych decyzji i rosnących kosztów. Rodzice planujący letni wypoczynek powinni być gotowi na szybkie decyzje, ale na ten moment – program „Aktywne Wakacje” to wciąż projekt ustawy. Jeśli jednak wszystko pójdzie zgodnie z planem, pierwsze świadczenia mają być dostępne na początku czerwca 2026 roku. Źródło: forsal.pl Zobacz też: „Mam troje dzieci i nie pracuję, teściowa nazwała mnie pasożytem. Odpowiedziałam jej tak, że usiadła”
Matka zdradziła sekret szkolnych konkursów. „Wystarczyło jedno spojrzenie na tablicę”
Przygotowując pracę na konkurs szkolny, łapię się na tym, że to ja – a nie moje dziecko – planuję, tworzę, poprawiam. Konkursy w szkołach zamieniły się w pole rywalizacji rodziców, a dzieci stoją z boku.
Rodzice w Polsce coraz częściej angażują się w konkursy szkolne bardziej niż ich dzieci. Zamiast okazji do wspólnej zabawy i rozwoju kreatywności, konkursy plastyczne czy tematyczne stają się polem rywalizacji dorosłych. Dzieci, choć oficjalnie są uczestnikami, często stoją z boku i patrzą, jak ich prace przejmują rodzicielskie ambicje. W szkole lub przedszkolu pada hasło: „proszę wykonać kartkę świąteczną” albo „konkurs na najpiękniejszy portret osoby XYZ”. Dla wielu rodziców jest to sygnał do akcji – przygotowują materiały, wymyślają koncepcje, wykonują projekty, byle dzieło ich pociechy wypadło najlepiej na tle innych. Niejednokrotnie to dorosły kończy prace do późna w nocy, a dziecko? Dziecko się nudzi i powoli wycofuje się z twórczej zabawy, którą zastępuje presja i ambicje dorosłych. Konkursy szkolne – przykłady absurdalnej rywalizacji i reakcje rodziców Wśród prac konkursowych pojawiają się przykłady, które budzą emocje i… ogromny niesmak. Na konkurs wielkanocny dzieci przynoszą naturalnej wielkości baranki wykonane metodą quillingu – podpisane jako dzieło czterolatka. Obok stoją ręcznie plecione kosze wiklinowe z wyposażeniem wyszytym włóczką – podobno praca pięciolatki. Jest też serwetka wydziergana szydełkiem, podpisana imieniem trzylatki. Pytanie, ilu dorosłych uwierzyłoby, że dzieci w tym wieku są w stanie samodzielnie wykonać takie prace? Rodzice przyznają, że trudno im wytrzymać tę presję. Jedna z matek relacjonuje, jak z własną córką przygotowały kartkę na konkurs: pianka, filc, piórka, żonkile, jajko – radosna twórczość pięciolatki skończyła się barankiem z żonkilami. Jednak na tle dzieł innych rodziców ich praca wyglądała skromnie, wręcz niedopracowanie, budziło wstyd i poczucie wykluczenia. Mniej radości i nauki dla dzieci Przejęcie konkursów przez rodziców ma swoje konsekwencje. Dzieci tracą motywację do samodzielnej pracy, nie uczą się kreatywnego myślenia ani odpowiedzialności za własne działania. Zamiast dobrej zabawy i dumy z własnych osiągnięć, pojawia się zniechęcenie, a czasem nawet wstyd. Zamiast wspierać naturalny rozwój, konkursy szkolne bywają dziś narzędziem rywalizacji dorosłych, którzy chcą się wykazać na forum innych rodziców. Wielu uczestników internetowych dyskusji potwierdza, że problem dotyczy nie tylko jednej placówki. Sytuacja jest powszechna w polskich szkołach i przedszkolach. Rodzice, którzy oddają dzieciom pełną swobodę, nierzadko czują się osamotnieni – ich dzieci, prezentując własnoręcznie wykonane prace, odstają od reszty, którą przygotowali dorośli. Czy konkursy szkolne mogą jeszcze bawić i uczyć dzieci? Wielu rodziców, którzy uczciwie pozwalają dzieciom tworzyć prace, staje dziś przed trudnym wyborem: wspierać własną pociechę w jej twórczych próbach, czy poddać się presji i samemu przejąć stery? Odpowiedź wydaje się prosta, lecz wymaga odwagi i zmiany mentalności całej społeczności szkolnej. Potrzeba odwagi, by pozwolić dzieciom być sobą: robić baranki z żonkilami w nietypowych miejscach, kurczaczki w niedoskonałych skorupkach, zające z krzywym oczkiem. To przecież ich świat – świat dziecięcej wyobraźni i nauki przez zabawę, a nie pokaz możliwości rodziców. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczycielka: „Rodzice zapominają o najważniejszym. Niektórzy czekają przed przedszkolem o 6:45”
Zakaz używania telefonów w szkołach już od września? Nowacka zapowiada rewolucję
Ministra edukacji Barbara Nowacka zapowiedziała ustawę, która zakaże używania telefonów komórkowych w klasach 1-8 szkół podstawowych podczas lekcji. Decyzja, mająca wejść w życie już od 1 września, wywołała burzę wśród nauczycieli i rodziców.
Zakaz używania telefonów komórkowych przez uczniów na lekcjach ma wejść w życie już od 1 września – pod warunkiem że procedowanie ustawy odbędzie się w ramach projektu Koalicji Obywatelskiej. Jeżeli projekt będzie procedowany rządowo, proces może się wydłużyć. Nowacka podkreśliła w rozmowie z RMF FM, że decyzja ta wynika z licznych rozmów z nauczycielami w ramach spotkań „Kompas Jutra”. To właśnie oni sygnalizowali, że telefony na lekcjach coraz częściej rozpraszają i dekoncentrują uczniów. Sama ministra edukacji mówi jasno: jeśli telefon jest narzędziem, którego nauczyciel potrzebuje do procesu edukacyjnego, to oczywiście przewidziano wyjątek od zakazu. Zakaz używania telefonów w szkołach: co wiemy o nowych zasadach? Projekt ustawy dotyczy wyłącznie uczniów klas 1-8 szkół podstawowych i ma obowiązywać na terenie całej Polski. Zakaz używania telefonów w szkołach nie obejmie sytuacji, gdy nauczyciel wyraźnie zdecyduje, że urządzenie jest potrzebne na lekcji. Szczegółowe założenia ustawy, jak zapowiada Nowacka, mają być przedstawione opinii publicznej jeszcze w tym tygodniu. Ministra edukacji zaznaczyła, że zakaz korzystania z telefonów przez uczniów podczas lekcji nie jest działaniem oderwanym od rzeczywistości szkolnej. Pomysł powstał po licznych konsultacjach i jest odpowiedzią na realne potrzeby zgłaszane przez nauczycieli. Decyzja o zakazie nie została więc podjęta „odgórnie”, lecz jest wyrazem troski o lepsze warunki nauki i skupienia dzieci. Zakaz telefonów a nowe ograniczenia – co jeszcze szykuje MEN? To nie koniec zmian zapowiadanych przez resort edukacji oraz Koalicję Obywatelską. Kolejnym, bardzo gorącym tematem jest ograniczenie dostępu do mediów społecznościowych dla dzieci poniżej 15. roku życia. Według informacji zebranych przez redakcję, klub Koalicji Obywatelskiej już opracował wstępne założenia projektu. Ustawa powstanie we współpracy z NASK i Ministerstwem Cyfryzacji, a jej celem jest zapewnienie skutecznych i realnych ograniczeń dla najmłodszych użytkowników. Ministerstwo Cyfryzacji pracuje nad rozwiązaniem technologicznym, które pozwoli platformom społecznościowym komunikować się z tzw. portfelem tożsamości – dzięki temu będzie możliwa szybka i skuteczna weryfikacja wieku użytkownika. Portale społecznościowe, które nie dostosują się do nowych przepisów, będą musiały liczyć się z kosztownymi konsekwencjami. Nowe regulacje mają dotyczyć wyłącznie platform społecznościowych. Minister edukacji wyjaśniła, że komunikatory takie jak Messenger czy WhatsApp są problematyczne, jednak ograniczenie ich dostępu dla młodzieży byłoby nie tylko trudne, ale i mało praktyczne. Nowacka wskazała, że do większości niebezpiecznych kontaktów dochodzi właśnie w mediach społecznościowych, a komunikatory stanowią jedynie kolejne ogniwo tego procesu. Kiedy poznamy ostateczne decyzje? Barbara Nowacka zapowiada, że szczegóły dotyczące zakazu używania telefonów w szkołach podstawowych zostaną podane jeszcze w tym tygodniu. Projekt ustawy jest już praktycznie gotowy, a w najbliższych dniach ruszą konsultacje społeczne i oficjalne prezentacje. Termin wejścia w życie przepisów, czyli 1 września, wydaje się bardzo realny, jeśli procedowanie odbędzie się po ścieżce Koalicji Obywatelskiej. Nowe przepisy będą miały duży wpływ zarówno na uczniów, jak i na nauczycieli oraz rodziców. Decyzja o wprowadzeniu zakazu została podjęta na podstawie szerokich konsultacji i analizy realnych potrzeb polskiej szkoły. Warto śledzić rozwój sytuacji, bo nadchodzące tygodnie mogą przynieść dalsze ważne zmiany dla systemu edukacji w Polsce. Źródła: rmf24.pl, gazetaprawna.pl, polskieradio24.pl Zobacz także: Wyłączą dzieciom WhatsAppa i Messengera? Ministerstwo Cyfryzacji: „Będzie weryfikacja wieku”
„Pracuję w Primarku i boję się o to pokolenie. Zachowanie nastolatek mną wstrząsnęło”
Napisała do nas mama 8-letniej dziewczynki. Na co dzień pracuje w sklepie odzieżowym i – jak sama przyznaje – do tej pory wiele widziała. Sytuacja z minionego weekendu sprawiła, że wróciła do domu z czymś więcej niż zmęczeniem. „Wracałam z pracy i myślałam tylko o jednym: czy dam radę nauczyć córkę jakichkolwiek wartości?” – czytamy w jej mailu.
Natalia (imię zmienione na prośbę czytelniczki) pracuje w handlu od kilku lat. Przyzwyczaiła się do tempa, bałaganu i emocji, które towarzyszą wyprzedażom. „Nie oburzają mnie porozrzucane ubrania. Taka specyfika pracy” – pisze. Tym razem jednak nie chodziło o rzeczy. W sobotę, w godzinach największego ruchu, trzy nastolatki zajęły jedną z przymierzalni. Śmiech, głośne komentarze, nagrywanie filmików telefonem. „Nie mam nic przeciwko młodzieży. Sama byłam nastolatką. Problem zaczął się później” – relacjonuje. Kiedy dziewczyny wyszły, w kabinie zostały porozrzucane ubrania, kilka rzeczy odwróconych na lewą stronę i rzuconych na podłogę, papierowe opakowania po przekąskach w kącie. „Najgorsze nie było to, że musiałam to posprzątać. Najgorsze było to, co usłyszałam chwilę później”. Autorka listu podeszła do dziewczyn i – jak podkreśla – spokojnie zwróciła im uwagę. W odpowiedzi usłyszała: „Przecież ktoś tu sprząta, nie?”. „Zrobiło mi się zwyczajnie przykro. Nie dlatego, że to ja sprzątam. Tylko dlatego, że w tym zdaniu nie było ani cienia refleksji, że za tą ‘kimś’ stoi człowiek” – pisze. „Najbardziej bolała obojętność” W liście powraca słowo, które pada kilka razy: obojętność. Obok przymierzalni czekała starsza kobieta. Stała dłuższą chwilę, wyraźnie zmęczona. „Dziewczyny ją widziały. Jedna spojrzała i powiedziała do koleżanki: ‘Ale ona się patrzy’. I zaczęły się śmiać” – relacjonuje czytelniczka. To właśnie ten moment, a nie bałagan, najbardziej ją poruszył. „Brakuje im uważności na drugiego człowieka. Skromności. Pokory. Świadomości, że nie są same na świecie” – pisze wprost. Nie jest pedagogiem ani psychologiem. Jest mamą. I to – jak przyznaje – zmienia perspektywę. „Mam 8-letnią córkę. Codziennie uczę ją mówić ‘dziękuję’, ustępować miejsca, odkładać rzeczy na miejsce. I nagle widzę dziewczyny, które kilka lat temu też miały osiem lat. I zaczynam się bać, kim wyrośnie moje dziecko”. „Czy to już norma?” W liście nie ma agresji wobec młodych ludzi. Jest raczej bezradność i pytanie, które – jak podejrzewamy – zadaje sobie dziś wielu rodziców. „Może to tylko trzy dziewczyny. Może przesadzam. Ale takich sytuacji jest coraz więcej. Telefon ważniejszy niż człowiek. Śmiech zamiast ‘przepraszam’. Obojętność zamiast refleksji” – czytamy. Autorka przyznaje, że wróciła tego dnia do domu wyjątkowo przygnębiona. „Patrzyłam na córkę i myślałam: zrobię wszystko, żeby wyrosła na dobrą, uważną osobę. Ale czy świat wokół jej w tym pomoże?”. To pytanie zostawia bez odpowiedzi. My również. Bo może nie chodzi o przymierzalnię w sklepie ani o porozrzucane ubrania. Może chodzi o coś znacznie większego – o to, czy uczymy nasze dzieci, że po drugiej stronie zawsze stoi drugi człowiek. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Zetki” są mniej inteligentne od poprzednich pokoleń? Korepetytor: „Oczekują gotowych rozwiązań”
„Córka wróciła ze szkoły głodna. Zupa brukselkowa i zielenina? Nawet ja bym tego nie przełknęła”
Jedno zdjęcie ze szkolnej stołówki wystarczyło, żebym poczuła złość. Patrzyłam na talerz podpisany jako „zdrowy obiad” i zastanawiałam się, czy ktoś naprawdę myśli o dzieciach. Moja córka chodzi do pierwszej klasy – i coraz częściej wraca do domu głodna.
Do naszej redakcji piszą różni rodzice, ale dziś to ja mogłabym wysłać taki list. Moja córka jest w pierwszej klasie. W jej szkole wprowadzono „zdrowe menu” – bez smażonego, bez cukru, bez „zapychaczy”. W teorii brzmi świetnie. W praktyce? Zupa brukselkowa, brokuły, szpinak i inne zielsko, jakieś roszponki, roszpunki, ja nie wiem. Moja siedmiolatka nie jest niejadkiem. Zje rosół, pomidorową, kotleta, ziemniaki, ogórka, nawet buraczki. Ale brukselka? Por? Roszponka? Tego dnia wróciła do domu i powiedziała tylko: „Mamo, byłam głodna”. Zupy nie ruszyła, makaron oddała koleżance, sałatkę ominęła szerokim łukiem. I nie – nie dlatego, że jest „rozpieszczona”. Po prostu to są smaki, których większość dzieci w tym wieku nie akceptuje. Ba, ja sama bym chyba tego nie tknęła. Zdrowe za wszelką cenę – ale czy ktoś pyta dzieci? Rozumiem ideę. Naprawdę. Otyłość wśród dzieci rośnie, cukier jest wszędzie, nawyki trzeba budować od najmłodszych lat. Tylko czy buduje się je przez zmuszanie do jedzenia rzeczy, których dzieci autentycznie nie znoszą? Córka opowiada, że połowa klasy nie je tych „ambitnych” dań. Warzywa lądują w koszu. Dzieci wymieniają się bułkami z plecaków. Niektóre po lekcjach biegną do sklepu po drożdżówkę. Czy o to chodzi w edukacji żywieniowej? Mam wrażenie, że ktoś wpadł w skrajność – skoro kiedyś były naleśniki i pierogi, to teraz będzie soczewica, kasza i rukola. Bez środka. Bez kompromisu. Bez wsłuchania się w realia. Nie chcę fast foodu. Chcę rozsądku Nie domagam się frytek i nuggetsów. Nie chcę słodkich napojów ani deserów z bitą śmietaną. Chcę normalności. Zupy, które dzieci znają. Warzyw, które są podane w przystępny sposób. Brokuła w sosie serowym, marchewki z jabłkiem, kalafiora w zapiekance. Zdrowe – tak. Ale też jadalne. Bo dziś wygląda to tak, że szkoła ma czyste sumienie – „serwujemy superfood” – a rodzice mają głodne dzieci w domu. I wieczne poczucie, że jeśli nasze dziecko nie je rukoli, to znaczy, że coś zawaliliśmy wychowawczo. Może, zamiast udowadniać, że szkoła wie lepiej, warto byłoby zapytać dzieci i rodziców o zdanie? Bo zdrowe żywienie to nie wyścig o najbardziej zielony talerz. To proces. A proces wymaga dialogu. Dziś mam tylko jedno pytanie – czy naprawdę chodzi o dobro dzieci, czy o dobrze wyglądające zdjęcie menu? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: To powszechna praktyka w przedszkolach podczas posiłków. „Moje dziecko nie jest królikiem doświadczalnym”
Specjalne świadczenie dla rodzin: można dostać aż 3292 zł wsparcia. Pieniądze wypłacą w 30 dni
Specjalny zasiłek celowy w 2026 roku może odmienić życie wielu rodzin. Jednorazowe wsparcie finansowe sięga aż 3292 zł dla czteroosobowej rodziny i przysługuje nawet osobom przekraczającym kryteria dochodowe. Sprawdź, kto i jak może skorzystać z tej szansy oraz jakie dokumenty są niezbędne.
Specjalny zasiłek celowy 2026 może okazać się ratunkiem dla rodzin i osób samotnych, które z dnia na dzień znalazły się w kryzysowej sytuacji. Co ważne, ta pomoc nie jest zarezerwowana wyłącznie dla najbiedniejszych – możesz ją otrzymać nawet wtedy, gdy twoje dochody przekraczają ustawowe progi. W szczególnie uzasadnionych przypadkach urzędnicy mogą przyznać świadczenie również osobom, które dotychczas nie korzystały z pomocy społecznej. Dla kogo jest specjalny zasiłek celowy 2026 i kto może dostać wsparcie? W 2026 roku czteroosobowa rodzina może liczyć nawet na 3292 zł jednorazowego wsparcia. To nie jest tylko obietnica – to konkretna, realna pomoc w sytuacji, gdy zawiedzie sprzęt domowy, pojawią się nieprzewidziane wydatki medyczne, czy dotknie was nagła awaria ogrzewania. Taką samą szansę mają osoby samotnie gospodarujące, rodziny w trudnej sytuacji oraz osoby bezdomne potrzebujące środków na leczenie w ramach NFZ. Ile wynosi wsparcie i od czego zależy jego wysokość? Kwoty w 2026 roku Kwota specjalnego zasiłku celowego 2026 ustalana jest na podstawie kryterium dochodowego, ale o przyznaniu wsparcia decyduje zawsze urzędnik po analizie konkretnej sytuacji. W 2026 roku obowiązują następujące limity: 1010 zł dla osoby samotnie gospodarującej, 823 zł dla każdej osoby w rodzinie. To oznacza, że przykładowo czteroosobowa rodzina może otrzymać maksymalnie 3292 zł jednorazowej pomocy. Zasiłek jest bezzwrotny i ma charakter uznaniowy – nawet jeśli przekroczysz powyższe limity, nie tracisz prawa do złożenia wniosku. Liczy się to, czy twoja sytuacja jest szczególnie trudna i wymaga natychmiastowego wsparcia. Na co możesz przeznaczyć specjalny zasiłek celowy? Lista wydatków To wsparcie nie jest przeznaczone na luksusy, lecz na pilne, podstawowe potrzeby rodziny. W praktyce specjalny zasiłek celowy 2026 możesz przeznaczyć na: zakup leków, żywności specjalistycznej, wyrobów medycznych, pokrycie kosztów leczenia, rehabilitacji, specjalistycznych badań, opał: węgiel, drewno, pellet i rachunki za ogrzewanie, naprawę lub wymianę pieca, sprzętów niezbędnych do życia, zakup podstawowej żywności, odzieży i obuwia, pralkę, lodówkę lub inne niezbędne sprzęty domowe, wydatki pogrzebowe, straty po klęskach żywiołowych. Jak uzyskać wsparcie krok po kroku: od wniosku po wypłatę pieniędzy Proces starania się o specjalny zasiłek celowy 2026 nie jest skomplikowany, ale wymaga przygotowania dokumentów i współpracy z ośrodkiem pomocy społecznej (MOPS lub GOPS). Po pierwsze, pobierz i wypełnij wniosek – znajdziesz go w swoim lokalnym ośrodku lub pobierzesz online na stronie gov.pl. Do wniosku dołącz dowody potwierdzające twoją trudną sytuację. Mogą to być faktury za leki, dokumenty medyczne, wyceny napraw, orzeczenia o niepełnosprawności czy zaświadczenia o poniesionych kosztach. Po złożeniu wniosku należy poczekać na wizytę pracownika socjalnego, który sprawdzi, czy potrzeby są pilne i rzeczywiste. Decyzja o przyznaniu zasiłku zapada w ciągu 30 dni. W wyjątkowo nagłych przypadkach pomoc może trafić do ciebie znacznie szybciej, by nie zostawić rodziny bez wsparcia w kluczowym momencie. Specjalny zasiłek celowy 2026 – co jeśli przekraczasz kryterium dochodowe? Największą zaletą tego wsparcia jest jego elastyczność. Nawet jeśli w danym miesiącu przekraczasz kryterium dochodowe, nie przekreśla to twojej szansy na pomoc. Jeżeli dotkną cię wydatki, których nie sposób pokryć z domowego budżetu – np. kosztowna operacja, awaria instalacji grzewczej czy nagły wypadek – warto zgłosić się do MOPS/GOPS i zawalczyć o specjalny zasiłek celowy 2026. Każdy przypadek jest oceniany indywidualnie. Urzędnik patrzy nie tylko na tabelkę z dochodami, ale przede wszystkim na realne potrzeby rodziny. Gdzie złożyć wniosek i czego się spodziewać? Procedura i dokumenty Wniosek należy złożyć w lokalnym ośrodku pomocy społecznej (MOPS lub GOPS), ale masz również możliwość zrobienia tego online przez gov.pl. Przygotuj nie tylko dokumenty potwierdzające wydatki, ale też dane osobowe wszystkich członków rodziny, dokumentację medyczną lub inne zaświadczenia potwierdzające trudną sytuację. Po złożeniu wniosku urzędnik powinien skontaktować się z tobą w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Po pozytywnym rozpatrzeniu rodzina może otrzymać realną, jednorazową pomoc w wysokości nawet 3292 zł. Źródło: Gazeta Prawna Zobacz też: 800 plus na zawsze? Rząd szykuje rewolucję, a rodzice wreszcie nie będą tracić pieniędzy
Wyłączą dzieciom WhatsAppa i Messengera? Ministerstwo Cyfryzacji: „Będzie weryfikacja wieku”
Koalicja Obywatelska jeszcze w tym tygodniu przedstawi projekt ustawy wzorowany na rozwiązaniach australijskich, ograniczający dzieciom dostęp do mediów społecznościowych w Polsce. Według raportu Internet dzieci aż 1,4 miliona dzieci w wieku 7-12 lat regularnie korzysta z takich serwisów, a skala krzywd rośnie lawinowo.
To nie jest drobny problem, o którym można zapomnieć. Raport „Internet dzieci” pokazuje, że aż 1,4 miliona dzieci w wieku 7-12 lat, czyli 58% tej grupy wiekowej w Polsce, korzysta regularnie z mediów społecznościowych. Ta liczba wywołuje niepokój nie tylko wśród rodziców, ale także ekspertów oraz polityków wszystkich opcji. Właśnie ta skala wymusiła konkretne działania – i to odgórnie. Koalicja Obywatelska proponuje nowe prawo: projekt już w tym tygodniu Koalicja Obywatelska, na czele z ministrą edukacji Barbarą Nowacką, jeszcze w tym tygodniu przedstawi projekt ustawy ograniczającej dzieciom dostęp do mediów społecznościowych. Inspiracją są rozwiązania australijskie, ale jak podkreślają twórcy – polska ustawa będzie dopracowana, szeroko konsultowana z rodzicami, nauczycielami oraz ekspertami. W prace zaangażowane są liczne organizacje, takie jak Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, Panoptykon czy Instytut Cyfrowego Obywatelstwa. Eksperci i politycy zgodni: ograniczenia są konieczne, skala zagrożeń rośnie Nieczęsto widzimy polityczną zgodę w tak ważnej sprawie. Tym razem jednak nawet przedstawiciele PiS popierają kierunek działań KO. Eksperci alarmują: samo edukowanie dzieci i rodziców nie wystarczy. W 2025 roku liczba dzieci, które doświadczyły krzywdzenia w sieci, wzrosła aż o 45% w porównaniu z rokiem poprzednim. Przewodnicząca sejmowej komisji ds. dzieci i młodzieży Monika Rosa oraz Barbara Nowacka przekonują, że tylko systemowe ograniczenia dadzą realną ochronę. Techniczne zabezpieczenia: mObywatel Junior i nowe wymogi unijne Jak ograniczyć dostęp dzieci do mediów społecznościowych w praktyce? Kluczowa będzie weryfikacja wieku użytkowników. Ministerstwo Cyfryzacji już pracuje nad aplikacją mObywatel Junior, która ma umożliwić potwierdzanie wieku dziecka przy zakładaniu konta. Rozwiązania mają być gotowe do końca grudnia tego roku. Równolegle trwają przygotowania do wdrożenia europejskiego systemu elektronicznych dowodów osobistych EIDAS, który ma wejść w życie od 2027 roku. Zagrożenia dla dzieci: komunikatory pod szczególną obserwacją To nie tylko media społecznościowe stanowią zagrożenie. Eksperci z Państwowej Komisji ds. przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich ostrzegają, że przestępcy wyszukują informacje o dzieciach w 77% przypadków w otwartych zasobach internetu, a aż jedna trzecia danych pochodzi z platform społecznościowych. Następnie kontakt przenoszony jest na szyfrowane komunikatory, takie jak Messenger czy WhatsApp. Stąd w projekcie pojawia się także propozycja, by ograniczenia dotyczyły również tych aplikacji. Polska na tle świata: presja, oczekiwania, długi proces zmian Wprowadzenie ograniczeń dostępu dzieci do mediów społecznościowych wymaga czasu. Eksperci podkreślają, że to proces, który będzie wymagał korekt i współpracy wielu środowisk. Kluczową ustawą pozostaje DSA (akt o usługach cyfrowych), który obecnie został zawetowany przez prezydenta. Bez niego państwo nie może skutecznie egzekwować ograniczeń wobec światowych gigantów technologicznych. Mimo trudności politycy i eksperci są zgodni: działania są niezbędne i nie można już czekać. Co dalej? Szeroka konsultacja, rola rodziców i nauczycieli Projekt, który wkrótce przedstawi Koalicja Obywatelska, trafi do szerokich konsultacji. To oznacza, że rodzice, nauczyciele oraz przedstawiciele organizacji pozarządowych będą mogli zgłaszać swoje uwagi. Inicjatywa nie polega tylko na wprowadzeniu zakazu – chodzi o realną zmianę, która zwiększy bezpieczeństwo dzieci w internecie. Ograniczenie dostępu dzieci do mediów społecznościowych to wyzwanie, przed którym nie można już uciec – stawką jest zdrowie i bezpieczeństwo młodego pokolenia. Źródło: Oko Press, Gazeta Wyborcza Zobacz też: „Wiadomość w e-dzienniku przyszła o 7:15 w poniedziałek”. Tak szkoły kpią z rodziców
Nowe świadczenie 200 tys. plus na dziecko. Rodzice dostaną jednorazowy zastrzyk gotówki?
Analitycy Klubu Jagiellońskiego zaskakują pomysłem: zamiast 800 plus i „babciowego” rodzice nowo narodzonych dzieci mieliby otrzymać jednorazowo aż 208 800 zł. Propozycja pada w obliczu spadającej liczby urodzeń w Polsce i coraz głębszego kryzysu demograficznego.
W Polsce trwa niepokojący trend – coraz mniej dzieci przychodzi na świat, a społeczeństwo się starzeje. Paweł Musiałek i Piotr Trudnowski z Klubu Jagiellońskiego nie przebierają w słowach: program 800 plus oraz tzw. babciowe nie spełniły swojej funkcji. Miały pobudzić dzietność, tymczasem statystyki są bezlitosne. W ciągu pięciu lat, według Ministerstwa Cyfryzacji, liczba urodzeń spadła o 125 tys. Eksperci: obecne programy nie zatrzymały katastrofy demograficznej Jeszcze bardziej zatrważające są dane dotyczące populacji. Na koniec 2025 roku w Polsce mieszkało 37,332 mln osób, czyli o 157 tys. mniej niż rok wcześniej. Coraz więcej regionów notuje wskaźnik dzietności poniżej jednego dziecka na kobietę. Jeśli ten trend się utrzyma, nie będzie zastępowalności pokoleń. To nie są tylko liczby – to realne wyzwanie dla każdej rodziny w Polsce. Propozycja 200 000 plus: jednorazowa wypłata zamiast miesięcznych świadczeń Klub Jagielloński chce zmienić myślenie o wsparciu dla rodzin. Zamiast wypłacanego przez lata świadczenia 800 plus oraz „babciowego” pojawia się śmiała propozycja: jednorazowo 208 800 złotych na nowo narodzone dziecko. Kwota ta odpowiada sumie dotychczasowych świadczeń: 800 plus przez 18 lat (172 800 zł) oraz „babciowego” (36 000 zł). Taki zastrzyk gotówki miałby być wypłacony rodzicom w ciągu miesiąca po narodzinach dziecka. Analitycy przekonują, że jednorazowe wsparcie może pomóc młodym rodzinom w realizacji planów: zakup mieszkania, większego auta czy lepszy start życiowy dla dziecka. Każdy rodzic miałby wybór – skorzystać z jednorazowej wypłaty 200 000 plus lub pozostać przy dotychczasowych rozwiązaniach. Skąd wziąć pieniądze na 200 000 plus i jakie to skutki dla budżetu? Pomysłodawcy programu podkreślają, że koszt jednorazowego wsparcia dla wszystkich dzieci urodzonych w minionym roku wyniósłby 49,5 mld zł. Dla porównania, na program 800 plus państwo wydało w zeszłym roku 62,8 mld zł, a na „babciowe” 6,2 mld zł. Różnica jest znacząca – 200 000 plus nie oznacza większego obciążenia budżetu, tylko inaczej rozłożone w czasie wydatki. Jest też propozycja, jak znaleźć środki: rezygnacja z wypłat 13. i 14. emerytury, które w tym roku pochłoną 33 mld zł. Eksperci zaznaczają, że koszty programów prorodzinnych maleją, bo dzieci rodzi się coraz mniej, za to wydatki emerytalne będą rosnąć przez starzejące się społeczeństwo. Obawy i wyzwania: czy 200 000 plus rozwiąże problemy? Analitycy nie ukrywają, że wypłata dużych kwot może wpłynąć na wzrost cen nieruchomości. W ich ocenie potrzebna jest dodatkowa polityka publiczna, by uniknąć sztucznego podbijania rynku mieszkaniowego. Rodzice mieliby realny wybór: natychmiastowa wypłata 200 000 plus na dziecko lub dotychczasowe wsparcie rozłożone w czasie. Zmiany miałyby wejść w życie od 2027 roku. Klub Jagielloński podkreśla, że taka reforma byłaby szansą na pobudzenie demografii bez generowania nowych kosztów, a jednocześnie dałaby młodym rodzinom narzędzia do lepszego startu. Eksperci apelują o szeroką debatę – czy Polskę stać na odważne zmiany i prawdziwe wsparcie dla przyszłych rodziców? Źródło: money.pl Zobacz też: 1665 zł od 1 października 2026. Świadczenia alimentacyjne popłyną do rodziców szerokim strumieniem
800 plus na zawsze? Rząd szykuje rewolucję, a rodzice wreszcie nie będą tracić pieniędzy
Rząd właśnie zaskoczył wszystkich rodziców – projekt nowelizacji ustawy o 800 plus jest już gotowy i lada moment trafi pod obrady Sejmu. Najważniejsza informacja: jeśli zmiany wejdą w życie, nie będzie już potrzeby corocznego składania wniosków.
To prawdziwy przełom dla rodziców, których do tej pory obowiązywała sztywna zasada – kto nie złożył wniosku w terminie, ten tracił świadczenie, nawet jeśli korzystał z niego od lat. Nowe przepisy przewidują, że po wejściu w życie zmian wystarczy złożyć jeden wniosek, a 800 plus będzie wypłacane aż do momentu, gdy dziecko osiągnie pełnoletniość lub przestaną istnieć inne podstawy do pobierania wsparcia. Znikają okresy zasiłkowe – świadczenie stanie się bezterminowe. Co musisz wiedzieć, by nie stracić świadczenia? Zmiana nie następuje natychmiast – wciąż obowiązuje dotychczasowy system. Ostatni raz trzeba złożyć wniosek w okresie od 1 lutego do końca maja 2026 r., by zagwarantować sobie wypłatę 800 plus na okres zasiłkowy od czerwca 2026 do maja 2027. To kluczowe: kto przegapi ten termin, naraża się na przerwę lub nawet utratę pieniędzy za spóźnione miesiące. Dopiero od 1 stycznia 2027 r. nowe przepisy staną się faktem – o ile oczywiście nowelizacja ustawy wejdzie w życie. Od tego momentu wniosek będzie składało się raz, a pieniądze będą wpływać na konto bez przerw tak długo, jak dziecko jest do tego uprawnione. 800 plus nie tylko dla wybranych – jakie zmiany NIE zostaną wprowadzone? W ostatnich latach rodzice żyli w niepewności – politycy sugerowali różne warianty zmian w programie Rodzina 800 plus. Rozważano: wprowadzenie kryterium dochodowego, wypłaty tylko dla rodziców pracujących, ograniczenia do drugiego i kolejnych dzieci, likwidację programu, nawet podwojenie świadczenia na noworodki do 1600 zł. Ostatecznie żaden z tych scenariuszy nie stanie się rzeczywistością. Rząd, prezydent oraz koalicjanci uznali, że kluczowa rewolucja dotyczyć będzie uproszczenia i odciążenia rodzin z biurokracji. Kiedy zmiany wejdą w życie? Świadczenie 800 plus wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jak podaje Infor.pl, w ostatnim okresie rozliczeniowym wnioski złożyło 2,2 mln rodziców i dotyczyło to 3,5 mln dzieci. Budżet państwa wydaje na program Rodzina 800 plus aż 63 miliardy złotych rocznie. Co ważne – żadne z nowych rozwiązań nie zmniejszy tej liczby beneficjentów ani nie ograniczy wsparcia. Aby nowelizacja weszła w życie, musi zostać uchwalona przez Sejm, zaakceptowana przez Senat i podpisana przez prezydenta. Rządowa większość formalnie istnieje, jednak w praktyce nie zawsze wszyscy koalicjanci są zgodni. Pojawiają się też polityczne napięcia, bo świadczenie 800 plus to flagowy projekt poprzedniej władzy, a wszelkie zmiany wymagają pełnej zgody parlamentu i prezydenta. źródło: infor.pl
PIT 2025: ulga na dziecko dla rodziców bez limitu dochodowego? RPO interweniuje
Od 2013 r. limit dochodów uprawniających do ulgi na dziecko nie uległ zmianie i wynosi 112 tys. zł. Rodzice z jednym dzieckiem i przekraczający limit tracą szansę na ulgę, mimo że minimalne wynagrodzenie wzrosło w ciągu ostatnich 13 lat aż o prawie 192 proc. Biuro RPO podjęło interwencję w Ministerstwie Finansów.
Od 2013 roku limit dochodów uprawniających do skorzystania z ulgi na dziecko pozostaje na tym samym poziomie i wynosi dokładnie 112 tys. zł (dla małżeństw z jednym dzieckiem i osób samotnie wychowujących jedno dziecko). To nie jest drobny szczegół – przez te 13 lat minimalne wynagrodzenie w Polsce wzrosło aż o niemal 192 procent. W 2013 roku pensja minimalna wynosiła 1600 zł, a już w 2025 roku – 4666 zł. Zmieniło się niemal wszystko, ale ten limit stoi w miejscu. Limit ulgi na dziecko niezmienny od lat – rodzice z jednym dzieckiem tracą wsparcie Co to oznacza w praktyce? Dla rodziców wychowujących jedno dziecko – bardzo dużo. Jeśli małżeństwo zarabia więcej niż 112 tys. zł rocznie, nie ma prawa do ulgi podatkowej na dziecko. A przy dzisiejszych realiach rynku pracy, coraz więcej rodziców przekracza ten próg, nawet jeśli oboje pracują na minimalnej krajowej. To sprawia, że ulga na dziecko staje się przywilejem dla coraz węższej grupy rodzin. RPO reaguje na skargę rodziców – czy to dyskryminacja? Jedna z mam postanowiła nie godzić się na tę sytuację i napisała do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. Jej głos jest głosem setek tysięcy rodziców, którzy nie rozumieją, dlaczego limit nie rośnie razem z pensjami. Skarżąca zwróciła uwagę, że większość rodzin z jednym dzieckiem, przy obecnym poziomie minimalnego wynagrodzenia, jest odcięta od ulgi. Przywilej bez limitu dochodowego mają natomiast rodzice wychowujący dwoje lub więcej dzieci. RPO potraktował tę sprawę bardzo poważnie. Biuro wystosowało oficjalne pismo do Ministerstwa Finansów, pytając, dlaczego limity są niezmienne i czy nie łamią zasady równego traktowania obywateli. Zgłoszono, że to realny problem dyskryminacji podatkowej, który powinien zostać rozwiązany przez zmianę prawa. Co mogą zrobić rodzice? Propozycje i działania Skarżąca sugeruje, że jedynym uczciwym rozwiązaniem jest podniesienie limitu dochodowego – tak, by odpowiadał realiom ekonomicznym – albo całkowite jego zniesienie. To umożliwiłoby wszystkim rodzicom korzystanie z ulgi na dziecko, niezależnie od liczby potomstwa. Obecnie tylko ci, którzy mają co najmniej dwoje dzieci, mogą liczyć na ulgę niezależnie od dochodu. To dla wielu rodzin z jednym dzieckiem wyjątkowo bolesna niesprawiedliwość – szczególnie gdy oboje rodzice chcą pracować. Czy rodziny z jednym dzieckiem doczekają się sprawiedliwości? Wszystko wskazuje na to, że mimo interwencji Biura RPO temat ulgi na dziecko wciąż pozostaje nierozwiązany dla rodzin wychowujących jedno dziecko. Rodzice liczą na zmiany, ale na razie muszą pogodzić się z faktem, że ich sytuacja prawna od lat nie ulega poprawie. Skarga, która trafiła do Rzecznika Praw Obywatelskich, odbija się szerokim echem – nie tylko wśród rodziców, ale i w Ministerstwie Finansów. Jeśli limit dochodów uprawniających do ulgi nie zostanie podniesiony lub zniesiony, coraz większa liczba rodzin będzie odcięta od jakiegokolwiek wsparcia podatkowego ze strony państwa. Zmiany, o które apeluje Biuro RPO, są wyczekiwane przez tysiące rodziców w całym kraju. Źródło: money.pl Zobacz też: 1665 zł od 1 października 2026. Świadczenia alimentacyjne popłyną do rodziców szerokim strumieniem
Usuną zegary analogowe ze szkół? „Uczniowie nie potrafią odczytać godziny”
Szkoły szykują się na rewolucję? Analogowe zegary mogą wkrótce zniknąć ze szkolnych sal, ustępując miejsca tym cyfrowym. Uczniowie mają coraz większy problem z odczytywaniem tradycyjnych tarcz, a cyfryzacja edukacji wymusza dostosowanie przestrzeni szkolnej do współczesnych realiów. Możliwa zmiana wywołuje gorące emocje.
W polskich szkołach pojawia się coraz więcej głosów o potrzebie usuwania analogowych zegarów. Zamiast klasycznych tarcz ze wskazówkami, uczniowie mogą już wkrótce korzystać wyłącznie z zegarów cyfrowych. Powód? Dzieci i młodzież mają coraz większy problem z odczytywaniem czasu na tradycyjnych zegarach. Postępująca cyfryzacja edukacji sprawia, że placówki chcą jak najlepiej dostosować się do nowych wyzwań oraz realiów technologicznych. Coraz więcej szkół rozważa usunięcie analogowych zegarów z klas Podobne zmiany już mają miejsce w innych krajach, np. w Wielkiej Brytanii. Tam coraz więcej szkół usuwa zegary ze wskazówkami z sal egzaminacyjnych i zastępuje je cyfrowymi wyświetlaczami. Wszystko dlatego, że uczniowie podczas kluczowych egzaminów – takich jak GCSE czy A-level – mają trudności z poprawnym odczytaniem godziny. To przekłada się bezpośrednio na ich wyniki. Szkoły tłumaczą decyzję tym, że zegary cyfrowe pozwalają dzieciom szybciej i łatwiej sprawdzić, ile zostało czasu do końca egzaminu, bez potrzeby podchodzenia do nauczyciela z pytaniem „która jest godzina?”. Dlaczego uczniowie nie radzą sobie z odczytywaniem czasu na zegarach analogowych? Specjaliści od edukacji i rozwoju dzieci, jak twórczyni materiałów edukacyjnych na TikToku @pani_er_edukacjaiterapia, wskazują, że korzystanie z zegara cyfrowego jest znacznie łatwiejsze dla współczesnych dzieci. Odczytanie liczb z wyświetlacza nie wymaga interpretowania położenia wskazówek. Nowe pokolenie jest wychowane w świecie smartfonów, komputerów i tabletów, gdzie czas podawany jest zawsze w formie cyfrowej. Dzieci mają więc dużo lepiej rozwinięte kompetencje cyfrowe niż ich rodzice czy dziadkowie. Z drugiej strony eksperci zauważają, że zegary analogowe pełnią ważną rolę w rozwoju umiejętności takich jak koncentracja, pamięć, orientacja przestrzenna, rozumienie ułamków czy planowanie czasu. Odczytywanie czasu ze wskazówek ćwiczy te zdolności, które mogą być trudne do wypracowania w inny sposób. View oEmbed on the source website Czy analogowe zegary naprawdę odejdą do lamusa? W Wielkiej Brytanii program nauczania przewiduje, że dziecko powinno nauczyć się odczytywać czas na zegarze analogowym przed ukończeniem 7. roku życia. Jednak rzeczywistość pokazuje, że nawet starsi uczniowie mają z tym problem, szczególnie w sytuacjach stresowych, takich jak egzaminy. Klasyczne zegary bywają też powodem rozproszenia – ich głośne tykanie przeszkadza niektórym dzieciom w skupieniu. W polskich szkołach decyzja o zastąpieniu zegarów analogowych cyfrowymi jeszcze nie zapadła, ale dyskusja jest bardzo żywa. W komentarzach w sieci wielu rodziców wspomina, że w ich dzieciństwie nauka odczytywania czasu była codziennością. Zadaniem domowym bywało nawet wykonanie własnej kartonowej tarczy zegara, co miało ćwiczyć praktyczne umiejętności i utrwalać wiedzę. Dziś młodzi uczniowie coraz częściej korzystają wyłącznie z zegarków cyfrowych. Cyfrowa rewolucja w szkole budzi gorące emocje i dzieli Zmiany w wyposażeniu szkolnych sal wywołują skrajne reakcje. Jedni rodzice i nauczyciele podkreślają, że kompetencje cyfrowe są kluczowe we współczesnym świecie, a dzieci powinny mieć możliwość nauki w środowisku odpowiadającym ich realiom. Inni zwracają uwagę na wartości edukacyjne klasycznych zegarów. Część internautów uważa, że kluczowa jest umiejętność korzystania z obu typów zegarów – zarówno cyfrowych, jak i analogowych – bo tylko to daje dziecku pełne zrozumienie pojęcia czasu. Niezależnie od opinii jedno jest pewne: analogowe zegary w szkołach stają się coraz rzadszym widokiem. Cyfryzacja edukacji już zmienia wygląd klas, a uczniowie stają się jej bezpośrednimi świadkami. Zegary cyfrowe – czy są odpowiedzią na wyzwania współczesnej szkoły? Cyfrowy zegar eliminuje stres związany z odczytem godziny, zmniejsza ryzyko rozproszenia przez hałas i pozwala dziecku samodzielnie zarządzać czasem. Szkoły chcą dać dzieciom narzędzia, które są im bliskie i naturalne. Ale czy to na pewno korzystne dla uczniów i ich edukacji? Warto pamiętać, że rezygnacja z zegarów analogowych niesie też ryzyko utraty pewnych kompetencji i nawyków. To temat, który warto obserwować, bo wyzwania związane z edukacją i cyfryzacją będą powracać coraz częściej. Źródło: TikTok, bezprawnik.pl Zobacz też: Te dzieci wyrosną na śmiałe i silne psychicznie – ich rodzice pielęgnują 5 rodzinnych tradycji
Od września rewolucja w szkolnych stołówkach: dzieci dostaną dania wege, ryby i dużo warzyw
Reforma w szkołach stanie się faktem już od września 2026 roku – uczniów w całej Polsce czeka rewolucja w stołówkach. Nowe przepisy Ministerstwa Zdrowia wymuszą zmiany jadłospisu i nawyków żywieniowych w szkołach i przedszkolach w całym kraju.
Już od września 2026 roku ponad 6,8 mln uczniów z niemal 36 tysięcy szkół i przedszkoli w Polsce czeka największa zmiana w szkolnym żywieniu od lat. Reforma w szkołach to nie są kosmetyczne poprawki – Ministerstwo Zdrowia wprowadza rewolucję, której nie da się przeoczyć. W tygodniowym jadłospisie każdego dziecka ma obowiązkowo pojawić się przynajmniej jeden w pełni roślinny obiad – bez mięsa. Tego dnia główną rolę zagrają soczewica, fasola, ciecierzyca i inne rośliny strączkowe. W pozostałe dni menu też zostanie dokładnie zaplanowane. Dwa obiady w tygodniu będą na świeżym mięsie (z możliwością wyboru wersji roślinnej), jeden dzień na rybie (również z opcją roślinną), a jeden dzień pozostaje elastyczny – tu szkoła może zaproponować danie roślinne, mączne lub rybne. Takie zmiany mają – według resortu – nie tylko poprawić zdrowie uczniów, ale też wpłynąć na ich codzienne nawyki i podejście do jedzenia. Jak zmieni się codzienność ucznia – co pojawi się na talerzu od nowego roku szkolnego? W praktyce dzieci raz w tygodniu nie dostaną nawet kawałka kurczaka – tylko w pełni roślinny zestaw. Jednak to nie koniec nowości. Przepisy jasno określają, że obiady mają zapewnić od 20 do 30 procent dziennego zapotrzebowania energetycznego każdego dziecka. To realna zmiana – porcje mają być dostosowywane do wieku i potrzeb ucznia, a w każdym posiłku pojawią się warzywa albo owoce (przy czym warzyw musi być więcej). Zupy dwa razy w tygodniu będą gotowane wyłącznie na wywarach warzywnych. Potrawy smażone będą mogły pojawiać się na talerzach maksymalnie dwa razy w tygodniu. To oznacza mniej frytek i panierowanych kotletów – a więcej kasz, ryżu, razowych makaronów i zdrowych tłuszczów roślinnych. Dzieci będą poznawać sezonowe, lokalne i ekologiczne produkty, co ma być okazją do odkrywania nowych smaków i nauki odpowiedzialności za planetę. Co zmieni się w sklepikach i jak szkoły będą ograniczać marnowanie jedzenia? Nowa reforma w szkołach to nie tylko kwestia jadłospisów. Zmieniają się też zasady sprzedaży w sklepikach szkolnych. Od 2026 roku na półkach pojawią się napoje roślinne i roślinne alternatywy dla produktów mlecznych – ale pod warunkiem, że będą wzbogacone w wapń i witaminę B12 oraz nie przekroczą ustalonych norm cukru, soli i tłuszczu. Szkoły mają także obowiązek monitorować, ile posiłków trafia do śmieci, i dostosowywać porcje do wieku i apetytu uczniów, dbając, by nic się nie marnowało. Ministerstwo Zdrowia podkreśla, że szkoła to nie tylko miejsce nauki, ale i przestrzeń, w której dzieci uczą się odpowiedzialności – zarówno za swoje zdrowie, jak i środowisko oraz ekonomię. Reforma ma sprawić, by młodzi Polacy byli bardziej świadomi i chętnie wybierali produkty, które są korzystne dla nich i dla planety. Roślinne obiady w szkole – jakie będą efekty zmian? Czy dzieci polubią obiady bez mięsa, czy rodzice odnajdą się w nowych przepisach? Doświadczenia z programu „Szkoła na Roślinach” Fundacji ProVeg pokazują, że wielu uczniów chętnie sięga po potrawy z warzyw i strączków – jeśli są one dobrze przyprawione i podane w atrakcyjnej formie. Nowe prawo daje szansę na poszerzenie kulinarnych horyzontów, a także może pozytywnie wpłynąć na zdrowie młodych. Źródło: Wprost Zobacz też: Nie wychowuj małego despoty. Tych 5 zasad sprawi, że dziecko zacznie szanować granice
Nowa ocena w szkołach już od 1 kwietnia. Będą kontrole w domach uczniów?
Już od 1 kwietnia polskie szkoły czeka rewolucja – wprowadzona zostanie ocena funkcjonalna mająca wspierać uczniów i szybko wykrywać problemy. Nowość wywołała protesty – niektóre środowiska ostrzegają przed inwigilacją rodzin. MEN odpowiada i zapewnia, że zmiany będą dobrowolne i nie dotyczą oceniania rodziców.
Już od 1 kwietnia w polskich szkołach wprowadzona zostanie tzw. ocena funkcjonalna. To całkowita nowość, której celem nie jest sprawdzanie wiedzy dzieci, ale wczesne zauważenie problemów, z jakimi mogą się mierzyć w codziennym życiu szkolnym. Nowa ocena funkcjonalna – o co chodzi w zmianach w szkołach od 1 kwietnia? Takie podejście ma pomóc szybciej wesprzeć tych uczniów, którzy tego najbardziej potrzebują. Zmiany w szkołach od 1 kwietnia dotyczą wszystkich placówek w Polsce, a ich wdrażanie MEN zapowiada jako proces rozłożony w czasie, a nie rewolucję z dnia na dzień. Kontrowersje i protesty przeciw nowej ocenie funkcjonalnej Wprowadzenie nowej oceny wzbudziło niemałe emocje wśród rodziców, a przede wszystkim w środowisku Ordo Iuris. Prezes organizacji, Jerzy Kwaśniewski, oficjalnie zabrał głos w sprawie, ostrzegając przed nadmierną ingerencją szkoły w autonomię rodziny. Zwrócił uwagę, że w niektórych krajach skandynawskich negatywny profil funkcjonalny dziecka może być pretekstem do wszczynania postępowań ograniczających władzę rodzicielską. W polskiej debacie pojawiły się więc poważne obawy: czy ocena funkcjonalna to droga do inwigilacji rodzin? MEN uspokaja – nie będzie kontroli w domach ani oceny rodziców Ministerstwo Edukacji Narodowej odniosło się do tych zarzutów bardzo stanowczo. Rzeczniczka MEN, Ewelina Gorczyca, w oficjalnym komunikacie zapewniła, że ocena funkcjonalna nie oznacza kontroli w domach uczniów ani oceniania kompetencji wychowawczych rodziców. Nie wprowadza też nowego obowiązku dla nauczycieli – to nie kolejny system oceniania. MEN wyraźnie zaznacza, że korzystanie z narzędzi oceny funkcjonalnej jest całkowicie dobrowolne. To nie jest żaden obowiązek, lecz możliwość dodatkowego wsparcia dziecka. Czym naprawdę jest ocena funkcjonalna? Odpowiedź dla rodziców i nauczycieli Ocena funkcjonalna, choć brzmi tajemniczo, jest po prostu uporządkowaniem działań, które wielu nauczycieli podejmowało już wcześniej. Chodzi o obserwowanie, jak dziecko radzi sobie w grupie rówieśniczej, jak przebiegają jego relacje z innymi, czy pojawiają się trudności edukacyjne, jak reaguje na wyzwania. Do tej pory takie informacje często były zbierane w postaci luźnych notatek czy rozmów między nauczycielami. Teraz MEN chce, by te działania miały bardziej ustandaryzowaną, przejrzystą formę. Zmiany w szkołach od 1 kwietnia mają sprawić, że nauczyciele szybciej zauważą, kiedy dziecko potrzebuje pomocy. Warto podkreślić, że wprowadzanie oceny funkcjonalnej będzie odbywać się stopniowo. Nie wszystkie szkoły i nie wszyscy nauczyciele od razu wprowadzą nową metodę. Ministerstwo uspokaja, że każdy rodzic ma prawo zapytać, w jakim zakresie szkoła korzysta z tej formy wsparcia oraz jak to może pomóc jego dziecku. To ważny moment dialogu – między nauczycielem, rodzicem i samym uczniem. Zmiany w szkołach od 1 kwietnia to nie tylko nowe przepisy, ale i szansa na lepsze rozpoznawanie potrzeb naszych dzieci. Źródło: Dziennik Zobacz też: Rodzice żądają świetlic otwartych do wieczora. „Nauczycielki i tak nie mają co robić”