Szafa pełna wygody i koloru. Letnia kolekcja SMYKA to stylizacje gotowe na każdą przygodę
Wakacje to nie tylko zmiana miejsca, ale przede wszystkim rytmu dnia i codziennych nawyków. Dzieci potrzebują wtedy ubrań, które nadążą za ich energią i pomysłami, niezależnie od tego, czy spędzają czas na plaży, w mieście czy na wycieczce. Na te oczekiwania odpowiada kolekcja SMYKA na lato 2026 – połączenie koloru, lekkości i funkcjonalności.
Lato sprzyja spontanicznym wyjazdom, długim spacerom i odkrywaniu nowych miejsc. Dni zaczynają się od pakowania plecaka na plażę lub na wycieczkę, a kończą wieczornymi spacerami po nadmorskich promenadach lub miejskich uliczkach. Dzieci w tym czasie nie zwalniają tempa, tylko przeskakują z jednej aktywności w drugą – od jazdy na rowerze, przez bieganie po okolicznych pagórkach, aż po zabawy w wodzie. Ubrania muszą być więc przede wszystkim praktyczne i wygodne. Liczy się swoboda ruchów, odporność na zmienne warunki i łatwość dopasowania do różnych sytuacji. Letnia garderoba powinna być przemyślana, ale jednocześnie lekka i niewymagająca. Jak to zrobić? Specjalistą w dziedzinie dobrze zaprojektowanych dziecięcych kolekcji jest SMYK. Kolor i wakacyjny klimat Kolekcja COOL CLUB na lato 2026 to prawdziwa eksplozja barw i wzorów, które oddają charakter beztroskich dni. Ubrania zarówno dla dziewczynki, jak i dla chłopca bazują na motywach inspirowanych naturą i wakacyjnymi doświadczeniami. Pojawiają się soczyste owocowe printy, subtelne kwiatowe wzory oraz akcenty nawiązujące do morskiego świata. Dzięki temu każda stylizacja nabiera świeżości, a jednocześnie wpisuje się w aktualne trendy dziecięcej mody. Wygodne kroje na co dzień W centrum letniej kolekcji znajdują się wygodne kroje, które odpowiadają dziecięcym potrzebom. Spodenki i koszulki stanowią podstawę letnich stylizacji, zapewniając swobodę ruchów podczas zabawy i podróży. Luźniejsze fasony, miękkie materiały i elastyczne wykończenia sprawiają, że ubrania nie ograniczają nawet podczas intensywnej aktywności. W ofercie dostępne są również praktyczne wielopaki, które ułatwiają kompletowanie wakacyjnej garderoby. To rozwiązanie szczególnie przydatne podczas wyjazdów, kiedy liczy się funkcjonalność i oszczędność miejsca w walizce. Naturalne tkaniny na lato Letnie ubrania w kolekcji SMYKA powstają z myślą o komforcie w wysokich temperaturach. Przewiewne tkaniny, np. certyfikowana bawełna z dodatkiem lnu, pozwalają skórze oddychać i zapewniają wygodę przez cały dzień. Materiały są lekkie, delikatne i przyjemne w dotyku, co ma szczególne znaczenie dla wrażliwej dziecięcej skóry. Dzięki temu ubrania sprawdzają się zarówno podczas upałów, jak i w zmiennych warunkach pogodowych. Mix & match bez wysiłku Kolekcja została zaprojektowana w taki sposób, aby jej elementy można było łatwo ze sobą łączyć. Koncepcja mix & match pozwala tworzyć spójne stylizacje bez konieczności długiego zastanawiania się nad dobieraniem ubrań. Koszulki, spodenki czy bluzy pasują do siebie niezależnie od wybranego wariantu, co znacznie ułatwia codzienne przygotowania. To rozwiązanie przydatne zwłaszcza podczas podróży, kiedy liczy się dobrze skomponowana, ale jednocześnie lekka walizka. Sportowy styl i swoboda Dla dzieci, które nie wyobrażają sobie dnia bez ruchu, przygotowano sportowe elementy garderoby. Spodenki i bluzy w jednolitych kolorach świetnie sprawdzają się podczas jazdy na rowerze, rolkach czy deskorolce. Jednocześnie umożliwiają tworzenie modnych, minimalistycznych zestawów. Bezpieczeństwo w słońcu Letnie stylizacje to nie tylko estetyka, ale również ochrona. W kolekcji SMYKA dostępne są stroje kąpielowe z filtrem UV 50, które chronią skórę podczas zabaw na plaży i w wodzie. Uzupełnieniem są nakrycia głowy oraz okulary przeciwsłoneczne, niezbędne w słoneczne dni. Dzięki temu dzieci mogą swobodnie korzystać z wakacyjnych atrakcji, zachowując komfort i bezpieczeństwo. Obuwie na każdą okazję SMYK oferuje szeroki wybór obuwia dopasowanego do różnych aktywności. W kolekcji znajdują się modele typu barefoot, które wspierają naturalny ruch stopy i sprawdzają się w codziennym użytkowaniu. Oprócz nich dostępne są sandałki ze skórzaną wkładką, lekkie klapki oraz praktyczne buty do wody. Każdy element został zaprojektowany z myślą o wygodzie i funkcjonalności podczas letnich wyjazdów. Letnia kolekcja SMYKA to przemyślana odpowiedź na potrzeby aktywnych rodzin. Łączy modny wygląd z wygodą i praktycznymi rozwiązaniami. Ubrania dla dziewczynek i chłopców wpisują się w wakacyjny styl życia, pełen ruchu i spontaniczności. Dzięki szerokiej ofercie łatwo skompletować garderobę na każdą okazję. To propozycja, która pozwala skupić się na tym, co najważniejsze w wakacjach – wspólnym czasie i nowych przygodach. Materiał promocyjny marki SMYK
Od wybiegu do danych: jak sztuczna inteligencja i konsumenci zmieniają przyszłość mody
W 2006 roku analiza trendów i praca nad numerami modowymi oznaczała tygodnie żmudnego przeglądania zdjęć z wybiegów. Dziś, kluczowe decyzje zapadają w ułamki sekund. Kto dyktuje warunki w tej nowej rzeczywistości: zaawansowane technologie czy diametralnie zmieniający się klienci? Oto analityczne spojrzenie na to, jak automatyzacja i nowe nawyki zakupowe na zawsze przekształcają branżę.
Ewolucja trendów – dwie dekady różnicy (2006 vs. 2026) Współczesnym fundamentem pracy kreatywnej jest automatyzacja. Sygnały z platform społecznościowych oraz dane z Google Trends spływają w czasie rzeczywistym. Dzięki analizie wideo klatka po klatce rynek nie opiera się już na historycznych raportach, ale na badaniu popytu na żywo. Efekty tych zmian widać w twardych danych. Sztuczna inteligencja analizuje sentyment w mediach społecznościowych oraz warunki pogodowe, co redukuje błąd prognozowania popytu o 50% i eliminuje nadprodukcyjny balast. Wirtualne przymierzalnie rozwiązują problem nietrafionej rozmiarówki, zmniejszając odsetek zwrotów o 30%. Z kolei w produkcji wizualnej błyskawiczne generowanie lokacji i cyfrowych modeli pozwala zaoszczędzić 75% czasu[1]. Obecnie, najważniejsze zastosowania sztucznej inteligencji w marketingu to generowanie pomysłów (59%) oraz tworzenie zasobów wizualnych i tekstowych (51%)[2]. Nowe oblicze konsumenta – pragmatyzm, jakość i siła pokolenia "silver" Zawirowania gospodarcze i rosnące ceny zmuszają kupujących do weryfikacji koszyków. Poszukiwanie tańszych alternatyw jest zjawiskiem powszechnym – 31% dorosłych oraz 49% przedstawicieli pokolenia Z decyduje się na zakup zamienników[3]. Dla 70% "zetek" to właśnie przystępność cenowa stanowi główny czynnik decyzyjny[4]. Zmiany te doskonale obrazują dane z wyszukiwarki Google. Wynika z nich jasno, że kupujący na nowo definiują pojęcie wartości. Użytkownicy szukają najwyższej wartości za niższą cenę w outletach, traktują modę z drugiej ręki jako opłacalną inwestycję oraz stawiają na trendy, na które ich stać w formie zamienników, czyli tzw. "dupes"[5]. Jednak niska cena nie wygrywa z jakością. Już 69% konsumentów uważa jakość materiałów za priorytet. Równie ważny jest komfort. Aż 60% respondentów uznaje wygodę za kluczową[6], a w przypadku stylizacji do pracy – 80% kupujących stawia komfort ponad ulotne trendy[7]. Transformacji ulega również demografia. Osoby w wieku powyżej 50 lat generują 49% udziału w globalnych wydatkach na modę. To lojalna i niezwykle istotna grupa docelowa, której ignorowanie stanowi fundamentalny błąd strategiczny1. Technologia partnerem kreatywności – niezbędnik analityczny i wizualny Praca z danymi w branży kreatywnej wymaga precyzyjnych i szybkich rozwiązań. Narzędzia oparte na sztucznej inteligencji skracają proces badawczy. Gemini Live | Asystent głosowy, który idealnie sprawdza się podczas modowych burz mózgów w czasie rzeczywistym. Gemini Deep Research | Wieloetapowo skanuje sieć, weryfikuje źródła i przygotowuje briefy trendów w zaledwie kilka chwil. Świetnie strukturyzuje chaos informacyjny w kompleksowy raport. NotebookLM | Zaawansowane narzędzie AI typu Source-Grounded, które eliminuje ryzyko błędów, analizując wyłącznie wskazane źródła i bazy wiedzy. W branży modowej doskonale sprawdza się do przetwarzania pokazów z YouTube, błyskawicznie wyłapując z nagrań detale konstrukcyjne, kolory i tekstury. Synteza tych danych z wielu wybiegów pozwala na precyzyjne prognozowanie trendów na kolejne sezony. Zaznacz, aby wyszukać | Umożliwia natychmiastową identyfikację elementów ubrań bezpośrednio na ekranie smartfona. Wystarczy zakreślić interesujący obiekt. Nano Banana | Model wspierający edycję obrazu i wirtualne przymierzalnie, pozwalający na łatwe łączenie własnych fotografii z wybranymi elementami garderoby. Google Trends | Baza do weryfikacji kierunków rozwoju rynku. Narzędzie analizuje popularność zapytań w wyszukiwarce w czasie rzeczywistym. Pokazuje, czego dokładnie szukają odbiorcy w danym momencie, co pozwala błyskawicznie ocenić, czy dany mikrotrend ma potencjał komercyjny. Pomelli | Narzędzie od Google Labs ułatwiające spójną komunikację wizualną. Po wprowadzeniu adresu strony internetowej aplikacja analizuje witrynę, wyciąga kluczowe cechy (paletę kolorów, układ typograficzny czy styl) i tworzy tzw. „biznesowe DNA". Dzięki temu błyskawicznie generuje pomysły na kampanie i gotowe grafiki dopasowane do różnych platform, co przyspiesza proces przygotowania kampanii. GIGA | Narzędzie do inteligentnej analizy słów kluczowych i generowania kampanii. System błyskawicznie odkrywa zyskujące na popularności frazy wyszukiwania, a następnie grupuje je semantycznie przy użyciu Gemini. W efekcie dostarcza praktyczne wnioski oraz rekomendacje, które pozwalają optymalizować strategie marketingowe. Sztuka precyzyjnych poleceń – fundament skutecznego promptowania Kluczem do sukcesu w pracy z modelami AI pozostaje prawidłowe promptowanie. Warto opierać się na dziennikarskiej zasadzie 5W+H, precyzyjnie określając kontekst, styl, oświetlenie i pożądaną estetykę. Oto, co powinno znaleźć się w dobrym prompcie: Informacje o strategicznym projektowaniu promptów dla bardziej zaawansowanych użytkowników znajdują się tutaj. [1] McKinsey & BoF: The State of Fashion 2026. [2] Jasper.ai: State of AI Marketing-2026. [3] WARC: Navigating dupe culture. [4] Oliver Wyman: A Gen Z Report. [5] Google Internal Data. Selected top terms in Germany, France, UK, Italy, Poland, Sweden. May 2024 to April 2025 compared to May 2021 to April 2022. [6] Statista Consumer Insights: Purchase Criteria Apparel, April 2025. [7] YouGov & Banana Moon Clothing: The Workwear Trends Index 2025. Materiał promocyjny marki Google
Nawet 2500 zł dopłaty na obóz dla dziecka. Ruszył nabór na wakacje: kto pierwszy, ten lepszy
Aktywne wakacje 2026 już wystartowały: trwa nabór wniosków, a dopłaty do sportowych obozów wyjazdowych mogą wynieść nawet 250 zł za dzień pobytu uczestnika. Nabór potrwa do 7 czerwca 2026 lub do wyczerpania budżetu.
Wiosna to moment, w którym wielu rodziców zaczyna liczyć koszty wakacji dzieci i przeglądać oferty wyjazdów. W tym roku do gry wchodzi program „Aktywne wakacje 2026” z dopłatami do sportowych obozów na terenie Polski. Nabór wniosków już ruszył i potrwa do 7 czerwca 2026 roku albo do wyczerpania puli 25 mln zł. Zgłoszenia będą rozpatrywane w kolejności wpływu. Pieniądze są duże, ale nie trafią bezpośrednio na konto rodzica Najbardziej przyciągają uwagę konkretne stawki: w standardowej wersji programu dopłata wynosi 150 zł za każdy dzień pobytu uczestnika, z limitem 1500 zł na osobę. Jest też wyższy poziom wsparcia dla obozów realizowanych w Centralnych Ośrodkach Przygotowań Olimpijskich nadzorowanych przez ministerstwo: wtedy dopłata może wynieść 250 zł za dzień, maksymalnie 2500 zł na uczestnika. Warto jednak znać kluczowy warunek: to nie jest dopłata, która trafia do kieszeni opiekuna. Wsparcie jest przeznaczone dla organizatorów i ma pomóc w sfinansowaniu pobytu uczestników. Dla rodzin praktyczny efekt może być taki, że część organizatorów zaoferuje obozy w niższych cenach albo z atrakcyjniejszymi warunkami. Program jest realizowany przy współpracy Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Fundacji LOTTO im. Haliny Konopackiej. Z punktu widzenia rodzica to ważna informacja o skali przedsięwzięcia: budżet na 2026 rok wynosi 25 mln zł. Liczy się sport, Polska i minimum tydzień wyjazdu Nie każdy obóz będzie mógł być objęty dopłatą. Program dotyczy sportowych obozów wyjazdowych, które muszą spełnić kilka jasnych warunków. Wyjazd powinien mieć charakter niekomercyjny, odbywać się na terenie Polski i trwać co najmniej 7 dni. Dopłata obejmie maksymalnie 10 dni pobytu, więc nawet jeśli obóz jest dłuższy, finansowanie nie będzie liczone za cały czas. Ważny jest też wymóg dotyczący kadry: zajęcia mają prowadzić osoby z odpowiednimi uprawnieniami instruktorskimi lub trenerskimi. Dla rodziców to może być dobry punkt kontrolny przy wyborze oferty, bo w praktyce często decyduje o jakości treningów i bezpieczeństwie uczestników. O wsparcie mogą ubiegać się wyłącznie organizacje pozarządowe działające w Polsce: m.in. stowarzyszenia, fundacje oraz podmioty, które statutowo zajmują się sportem i kulturą fizyczną. To oznacza, że warto zwracać uwagę na to, kto jest organizatorem wyjazdu i czy w ogóle ma on możliwość złożenia wniosku w programie. Wiek uczestników obozów i krótki termin naboru Program obejmuje dzieci i młodzież z roczników 2002–2020, czyli w praktyce osoby w wieku od 6 do 24 lat. Taki zakres sprawia, że wsparcie może dotyczyć zarówno młodszych dzieci jadących pierwszy raz na zorganizowany obóz, jak i starszej młodzieży, która traktuje wyjazd jako element szkolenia sportowego. Nabór potrwa do 7 czerwca 2026 roku lub do wyczerpania środków. Ponieważ wnioski są rozpatrywane według kolejności wpływu, organizatorzy, którzy zareagują szybko, mają większą szansę na uzyskanie dofinansowania. A dla rodziców to prosta wskazówka na ten sezon: jeśli w ofercie obozu pojawia się informacja o programie „Aktywne wakacje 2026”, może się okazać, że terminy i miejsca będą znikać szybciej niż zwykle. Źródło: gov.pl Zobacz też: Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Dłuższa majówka dla wybranych. Ta grupa będzie się lenić aż 6 dni (a nawet 10!)
Tegoroczna majówka zapowiada się wyjątkowo korzystnie: 1 maja wypada w piątek, a w szkołach w dniach 4–6 maja odbywają się pisemne matury obowiązkowe. Dodatkowo wielu dyrektorów wyznacza dodatkowe dni wolne od zajęć dla uczniów, którzy w tym roku nie zdają matury.
Początek maja 2026 r. może okazać się wyjątkowo łaskawy dla części rodzin z nastolatkami w szkołach ponadpodstawowych. 1 maja wypada w piątek, a zaraz po weekendzie ruszają pisemne egzaminy maturalne. Dni, w których odbywają się obowiązkowe pisemne matury, stają się dodatkowym wolnym dla uczniów, którzy do egzaminu nie podchodzą. Kalendarz sprzyja, ale nie wszystkim w ten sam sposób W 2026 roku układ świąt jest czytelny: 1 maja (piątek) to dzień ustawowo wolny od pracy, a 3 maja wypada w niedzielę. Daje to trzydniowy długi weekend od 1 do 3 maja, ale bez „dodatkowego” dnia wolnego za święto w niedzielę – takie wyrównanie dotyczy święta przypadającego w sobotę, nie w niedzielę. Najczęściej wolne od zajęć dydaktyczno-wychowawczych dostają uczniowie, którzy nie zdają matury, gdy w szkole odbywają się obowiązkowe pisemne egzaminy na poziomie podstawowym. W 2026 r. kluczowe są trzy dni: 4 maja – język polski, 5 maja – matematyka, 6 maja – język obcy nowożytny. Daje to uczniom aż 6-dniową majówkę. Dodatkowo dyrektorzy szkół ponadpodstawowych mogą wyznaczyć dni wolne na 7 maja (czwartek) i 8 maja (piątek). Jeśli dołożymy do tego weekend, z trzydniowej majówki powstaje nam aż 10-dniowe wolne. Dotyczy to przede wszystkim uczniów: liceów ogólnokształcących, szkół artystycznych realizujących program 4-letniego liceum ogólnokształcącego, techników, branżowych szkół II stopnia, którzy w 2026 r. nie przystępują do egzaminu maturalnego. O tych zasadach warto pamiętać Warto jednak pamiętać o dwóch zasadach, które pomagają realnie ocenić szanse na dłuższą przerwę: dodatkowe dni wolne ustala dyrektor szkoły po zasięgnięciu opinii odpowiednich organów szkoły i z uwzględnieniem możliwości organizacyjnych, o ustalonych dodatkowych dniach wolnych dyrektor ma obowiązek poinformować nauczycieli, uczniów i rodziców do 30 września danego roku szkolnego. Jest też limit: w liceach, technikach i branżowych szkołach II stopnia maksymalny wymiar takich dodatkowych dni wolnych to do 10 dni w roku szkolnym, więc część dyrektorów wprowadza je w innym terminie. Jeśli więc twój licealista poinformuje cię, że w czwartek i piątek po maturach ma wolne, lepiej sprawdź harmonogram udostępniony przez szkołę we wrześniu. Możliwe, że czeka go nieusprawiedliwiona nieobecność... Źródło: Infor Zobacz także: Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Ci rodzice stracą 800 plus: ZUS nagle wycofa przelewy. Sprawdź, czy dostaniesz kolejną wypłatę
800 plus w 2026 roku nie jest wypłacane bezwarunkowo i w kilku sytuacjach ZUS może wstrzymać przelewy nawet z dnia na dzień. Kluczowe są m.in. coroczny e-wniosek, 18. urodziny dziecka oraz zmiana statusu opieki lub pobieranie zasiłków rodzinnych za granicą.
800 plus wielu rodzinom kojarzy się z przewidywalnym przelewem, który po prostu pojawia się na koncie. W 2026 roku warto jednak pamiętać, że ZUS może wstrzymać wypłatę, gdy w dokumentach zabraknie kluczowego kroku albo gdy zmieni się sytuacja dziecka. Najczęściej powodem będzie niedopełniona formalność, ale równie ważne są daty i decyzje życiowe, które automatycznie kończą prawo do świadczenia. Najczęstsza pułapka to formalność, nie zmiana przepisów W praktyce najwięcej problemów bierze się z tego, że 800 plus nie jest przyznawane raz na cały okres wychowywania dziecka. Co roku potrzebny jest nowy formularz elektroniczny. Jeśli nie trafi do systemu w terminie, ZUS wstrzymuje przelewy – i to bez uprzedzenia, bo dla instytucji liczy się komplet dokumentów. To szczególnie dotkliwe wtedy, gdy świadczenie jest już wpisane w domowy budżet: opłaty, zajęcia dodatkowe, dojazdy do szkoły. Warto więc traktować e-wniosek jak stały punkt w kalendarzu rodzinnych spraw – podobnie jak ubezpieczenie czy rozliczenie rachunków. Osiemnaste urodziny i inne momenty, które odcinają wypłatę Drugi wątek, który potrafi zaskoczyć, to granica wieku. Dla ZUS kluczowe są 18. urodziny dziecka: z dniem osiągnięcia pełnoletności świadczenie przestaje przysługiwać. Nawet jeśli dziecko nadal mieszka z rodzicami, chodzi do szkoły i nie ma własnych dochodów, 800 plus nie jest już wypłacane. Wypłata jest wstrzymywana od dnia urodzin. Są też sytuacje, w których prawo do 800 plus wygasa, bo opieka i utrzymanie dziecka przechodzą na inne podmioty. Chodzi o przypadki, gdy to nie rodzic ponosi na co dzień koszty utrzymania w takim zakresie jak wcześniej. Do okoliczności, które powodują utratę prawa do świadczenia, należą: umieszczenie dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej lub w rodzinie zastępczej, pobyt nieletniego w areszcie lub w zakładzie poprawczym, rozpoczęcie nauki w szkole wojskowej lub innej szkole z internatem, która zapewnia pełne, bezpłatne utrzymanie, w tym wyżywienie i zakwaterowanie. W tych scenariuszach 800 plus nie pełni już swojej podstawowej funkcji, czyli wsparcia rodzica w bieżących kosztach wychowania w domu. Rzadkie przypadki, o których mało kto myśli, a skutki są natychmiastowe Poza typowymi zmianami w opiece są też sytuacje bardziej nietypowe, ale wciąż przewidziane w przepisach i realnie spotykane. Jedną z nich jest ślub osoby niepełnoletniej zawarty za zgodą sądu – w takim momencie 800 plus przestaje przysługiwać. Drugi przykład dotyczy nastoletnich rodziców. Jeśli niepełnoletnia córka urodzi dziecko i sama pobiera 800 plus na swoje dziecko, jej rodzice nie mogą pobierać świadczenia na nią. Z perspektywy domowego budżetu bywa to mylące, bo w rodzinie nadal jest uczennica, ale formalnie zmienia się układ świadczeń. Praca za granicą i zasiłki rodzinne: ZUS sprawdza podwójne wsparcie Coraz częściej rodzinne sprawy układają się „na dwa kraje”: ktoś pracuje poza Polską, a dziecko mieszka tu na stałe albo rodzice dzielą opiekę. W takiej sytuacji ZUS zwraca uwagę na zasadę unikania podwójnego wsparcia. Jeśli rodzic pracuje za granicą i pobiera tamtejsze zasiłki rodzinne (np. niemieckie Kindergeld), polski urząd może wstrzymać wypłatę 800 plus. Systemy międzynarodowe są coraz lepiej zintegrowane i weryfikacja takich świadczeń działa sprawniej niż kiedyś. W codziennym życiu oznacza to jedno: przy zmianie pracy na zagraniczną, wyjeździe lub podjęciu świadczeń rodzinnych w innym kraju warto uważnie sprawdzić, jak to wpływa na 800 plus w Polsce, żeby uniknąć nagłego wstrzymania przelewu i nerwowego wyjaśniania sprawy w trakcie miesiąca. Źródło: ZUS Zobacz też: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
Uczniowie są źle traktowani w szkołach? MEN: będą rozmowy zamiast surowych kar
Nowe zasady karania uczniów mają wejść do szkół wraz z ustawą o prawach i obowiązkach ucznia, którą rząd już przyjął i kieruje dalej do prac w parlamencie. Projekt zmienia podejście do dyscypliny: najpierw działania wychowawcze i naprawcze, potem sankcje, a decyzje dyrektora mają być obudowane procedurą i możliwością odwołania.
Rząd przyjął projekt ustawy o prawach i obowiązkach ucznia, który ma uporządkować zasady obowiązujące w polskich szkołach. Dokument ma teraz trafić do Sejmu, potem przejść przez Senat i na końcu zostać przedstawiony prezydentowi. Główna część zmian jest planowana od 1 września 2026 r., przy czym część przepisów może zacząć obowiązywać później. Jedna ustawa, jeden standard, mniej szkolnych niespodzianek Dla wielu rodziców szkolne reguły potrafią być loterią: w jednej placówce to samo zachowanie kończy się rozmową wychowawczą, w innej natychmiastową karą wpisaną do dokumentacji. Projekt ma to ograniczyć, bo porządkuje prawa i obowiązki ucznia, które dziś są rozproszone między statutami szkół i różnymi przepisami. Założenie jest proste: podstawowe standardy mają być wspólne dla całej Polski, ale szkołom ma być pozostawiona przestrzeń na doprecyzowanie spraw organizacyjnych. To może pomóc rodzinom, które zmieniają szkołę lub miejscowość, a także tym, które po prostu chcą wiedzieć, jakie zasady są ogólnopolskie, a jakie wynikają z lokalnych ustaleń. W projekcie pojawia się też nowy system rzeczników praw uczniowskich: Krajowy Rzecznik Praw Uczniowskich, rzecznicy wojewódzcy oraz obowiązkowo szkolni rzecznicy w każdej placówce, dodatkowo przewidziani również na poziomie gmin i powiatów. Pełnoletni uczeń i dane wrażliwe: szkoła ma uważać na informacje Projekt zakłada zmiany istotne zwłaszcza w szkołach ponadpodstawowych, gdzie część młodzieży jest już pełnoletnia. Pełnoletni uczeń ma mieć możliwość sprzeciwienia się przekazywaniu rodzicom informacji o ocenach lub wybranych sprawach szkolnych. Dla rodzin to sygnał, że w relacji szkoła–dom może pojawić się nowy układ ról, a rozmowy o odpowiedzialności i zaufaniu mogą stać się jeszcze ważniejsze. Doprecyzowane mają zostać także zasady usprawiedliwiania nieobecności tak, by nie wymagały ujawniania danych wrażliwych. To ważne zwłaszcza wtedy, gdy przyczyną absencji są kwestie zdrowotne lub rodzinne, o których nie każdy chce opowiadać szerzej. Najpierw naprawa i odpowiedzialność, dopiero potem sankcje Największa zmiana dotyczy podejścia do zachowania uczniów. Zamiast zaczynać od kar, szkoły mają w pierwszej kolejności sięgać po działania wychowawcze i naprawcze. Dopiero gdy nie przyniosą efektu, możliwe będzie zastosowanie sankcji. Wśród działań, które mają poprzedzać karę, projekt wymienia m.in.: ustne zwrócenie uwagi, pisemną informację o niewłaściwym zachowaniu, kontrakt wychowawczy (w przypadku uczniów niepełnoletnich również z udziałem rodziców), przeproszenie osoby poszkodowanej, naprawienie szkody lub przywrócenie stanu sprzed zdarzenia, jeśli to możliwe, wykonanie prac na rzecz szkoły za zgodą rodzica lub opiekuna. Akcent ma zostać przesunięty z samego karania na wzięcie odpowiedzialności i naprawienie skutków zachowania. W praktyce może to oznaczać więcej rozmów, ustaleń i „kroków po drodze”, zanim sprawa trafi na poziom formalnej kary. Katalog kar, decyzja dyrektora pod kontrolą i odwołanie w 7 dni Projekt porządkuje także katalog kar dla poważniejszych naruszeń. Wśród sankcji wskazano: upomnienie na piśmie, naganę, naganę z ostrzeżeniem, przeniesienie do innej szkoły, skreślenie z listy uczniów (tam, gdzie przepisy na to pozwalają). Dodatkowo dyrektor szkoły ma zyskać możliwość czasowego ograniczenia udziału ucznia w wydarzeniach sportowych, kulturalnych lub rozrywkowych (maksymalnie na trzy miesiące lub do końca roku szkolnego), o ile nie są to zajęcia obowiązkowe. Ważnym elementem ma być bardziej sformalizowana procedura nakładania kar: uczeń ma zostać poinformowany o wszczęciu postępowania, możliwych konsekwencjach i przysługujących mu prawach, a przed decyzją ma dojść do wysłuchania wyjaśnień i analizy zgromadzonych informacji. W trudniejszych przypadkach swoje stanowisko mają przedstawiać samorząd uczniowski oraz szkolny rzecznik praw ucznia. Projekt przewiduje też możliwość odwołania od decyzji dyrektora (zwykle w ciągu 7 dni). Do tego dochodzi zasada usuwania informacji o karze tak, by pojedyncze naruszenie nie „ciągnęło się” za uczniem. Źródło: Wprost Zobacz też: „Mogą nawet siedzieć w telefonach”. Rodzice chcą, by świetlice były otwarte do 20
Tegoroczne wakacje zaczną się wcześniej. Na tyle wolnego mogą liczyć uczniowie
Różnice w kalendarzu roku szkolnego wydają się niewielkie, jednak w praktyce oznaczają jedno – więcej wolnego i szybszy start letniego odpoczynku niż rok wcześniej.
W roku szkolnym 2025/2026 zakończenie zajęć dydaktycznych zaplanowano na piątek, 26 czerwca 2026 roku. To kluczowa informacja, bo w porównaniu do poprzedniego roku szkolnego uczniowie rozpoczną wakacje wcześniej. W 2025 roku zakończenie roku szkolnego wypadło bowiem dopiero 27 czerwca, również w piątek. Różnica jednego dnia może wydawać się minimalna, ale w praktyce oznacza, że uczniowie zyskują dodatkowy dzień wolnego już na starcie wakacji. Poza tym ostatnie dni czerwca w szkołach od lat mają raczej symboliczny charakter. Wystawianie ocen kończy się zwykle wcześniej, a ostatni tydzień to często wycieczki, rozdanie nagród i luźniejsze zajęcia. W efekcie wielu uczniów „mentalnie” zaczyna wakacje nawet kilka dni przed oficjalnym zakończeniem roku. Wakacje 2026: ile wolnego będą mieć uczniowie? Letnia przerwa potrwa standardowo od 27 czerwca do 31 sierpnia 2026 roku, co daje 66 dni wolnego. To jednak tylko część całkowitego czasu odpoczynku. W całym roku szkolnym 2025/2026 przewidziano także: zimową przerwę świąteczną (22–31 grudnia), ferie zimowe w trzech turach (styczeń–marzec), wiosenną przerwę świąteczną na początku kwietnia, dodatkowe dni wolne ustalane przez szkoły. W praktyce oznacza to, że przerw od nauki jest sporo, a odpowiednie zaplanowanie urlopów pozwala wydłużyć czas odpoczynku nawet o kilka dodatkowych dni. Kiedy jest zakończenie roku szkolnego maturzystów? Maturzyści kończą rok szkolny zdecydowanie wcześniej niż reszta. W roku szkolnym 2025/2026 uroczyste zakończenie dla klas maturalnych zaplanowano na 24 kwietnia 2026 roku (piątek). Już kilka dni później przystępują oni do egzaminów dojrzałości, co oznacza, że ich regularna nauka szkolna kończy się ponad dwa miesiące przed oficjalnym zakończeniem roku dla innych uczniów. Dodatkowe wolne w maju Maj to dla wielu uczniów czas, w którym szkoła wyraźnie zwalnia – głównie przez egzaminy. W 2026 roku egzaminy maturalne rozpoczną się 4 maja (poniedziałek) i potrwają przez kolejne dni zgodnie z harmonogramem Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Z kolei egzamin ósmoklasisty odbędzie się w dniach 12–14 maja 2026 roku (wtorek–czwartek). W tym czasie wiele szkół zawiesza zajęcia dla pozostałych uczniów lub organizuje je w ograniczonym zakresie. W praktyce oznacza to dodatkowe dni wolne od lekcji, które – choć nie są formalnymi wakacjami – dają uczniom więcej oddechu jeszcze przed końcem roku i wystawianiem ocen. Zobacz także: Całkowity zakaz telefonów w szkołach. MEN: „Nie obejmuje przedszkolaków”
400 zł dopłaty do czynszu dla rodziny. Trzeba tylko złożyć wniosek
Dodatek mieszkaniowy 2026 to bezzwrotna dopłata do czynszu przyznawana przez samorządy osobom, które mierzą się z rosnącymi kosztami utrzymania mieszkania. Podniesiono progi dochodowe, więc wsparcie może objąć więcej rodzin. Zobacz warunki i dowiedz się, jak złożyć wniosek.
Rosnące koszty utrzymania mieszkania potrafią mocno uderzyć w domowy budżet, zwłaszcza gdy w grę wchodzi czynsz, opłaty i codzienne wydatki na rodzinę. W 2026 roku dodatek mieszkaniowy nadal działa jako bezzwrotne wsparcie przyznawane przez samorządy, a próg dochodowy uprawniający do dopłaty został podwyższony. To oznacza, że więcej osób i rodzin w Polsce może skorzystać z pomocy. Sprawdź, czy miesięczna ulga w wysokości 250–400 zł jest w waszym zasięgu. Wyższe progi dochodowe w 2026 roku mogą otworzyć drzwi do dopłaty Dodatek mieszkaniowy nie ma jednej stałej kwoty dla wszystkich. Wysokość wsparcia jest wyliczana indywidualnie przez urząd, ale w praktyce wypłaty najczęściej mieszczą się w przedziale 250–400 zł miesięcznie. Dla wielu rodzin to spora różnica: można spokojnie domknąć rachunki, zamiast nerwowo dokładać do czynszu kosztem innych potrzeb. W 2026 roku obowiązują podwyższone progi dochodowe: 3 561,42 zł netto dla osoby samotnej, 2 671,07 zł netto na osobę w rodzinie wieloosobowej. Warto też pamiętać o dwóch ważnych detalach. Po pierwsze, gminy mogą ustalać wyższe limity, więc opłaca się sprawdzić lokalne zasady. Po drugie, nieznaczne przekroczenie progu nie zamyka drogi do świadczenia, ale pomniejsza dodatek o kwotę nadwyżki. Liczy się nie tylko dochód: tytuł prawny i metraż potrafią zdecydować Dochód to dopiero jeden z elementów układanki. Żeby wniosek miał szansę przejść dalej, potrzebny jest też tytuł prawny do lokalu. Może to być m.in. akt własności, ważna umowa najmu albo spółdzielcze prawo do lokalu. W praktyce chodzi o to, by urząd miał pewność, że mieszkanie jest zajmowane legalnie. Druga rzecz, która bywa zaskoczeniem, to limit metrażu. Lokal nie może być zbyt duży w stosunku do liczby mieszkańców. Przykładowo: 1 osoba: maksymalnie 45,5 m², 4 osoby: maksymalnie 71,5 m². Jeśli wasza rodzina mieści się w normach, a dochód nie wybija ponad limit (albo przekracza go tylko minimalnie), warto przejść do kolejnego kroku i skompletować dokumenty. Wniosek da się załatwić bez biegania po urzędach, ale dokumenty muszą się zgadzać Dodatek mieszkaniowy jest przyznawany na 6 miesięcy. Po tym czasie, jeśli sytuacja finansowa się nie poprawi, można złożyć wniosek ponownie. Sam formularz można odebrać w urzędzie gminy albo w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej, a często także pobrać ze strony internetowej. Do wniosku trzeba dołączyć: zaświadczenia o dochodach wszystkich domowników z ostatnich 3 miesięcy, dokumenty potwierdzające powierzchnię lokalu, rachunki za mieszkanie z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Dokumenty można złożyć osobiście, wysłać pocztą albo przekazać elektronicznie przez ePUAP. Jeśli decyzja będzie pozytywna, wypłata dodatku rusza od następnego miesiąca. To dobra opcja zwłaszcza wtedy, gdy domowy budżet jest napięty i potrzebujecie przewidywalnego wsparcia na opłaty mieszkaniowe. Źródło: gov.pl Zobacz też: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
Nawet 1200 zł dopłaty do kolonii w wakacje. Liczy się data urodzenia dziecka
Dofinansowanie do kolonii i półkolonii 2026 może znacząco obniżyć koszt wakacyjnego wypoczynku dziecka. Zapisy już ruszyły. Sprawdź kwoty dopłat, wiek dziecka i potrzebne dokumenty.
Letni wypoczynek dzieci w 2026 roku jest wspierany dofinansowaniem z Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników. W praktyce oznacza to, że część kosztów kolonii lub półkolonii może zostać pokryta dopłatą, o ile spełnione są stałe warunki programu. Pieniądze na wakacje są, ale liczy się wiek dziecka i status w KRUS Najważniejszy punkt to ubezpieczenie w KRUS. Wystarczy, by co najmniej jeden rodzic lub opiekun był ubezpieczony w KRUS w pełnym zakresie. Co istotne, ta osoba powinna figurować w systemie KRUS przez cały czas trwania turnusu. Dofinansowanie dotyczy zarówno tych, którzy aktywnie pracują, jak i osób będących emerytami lub rencistami KRUS. Drugi filtr jest równie konkretny: wsparcie obejmuje dzieci w wieku od 6 do 16 lat. Przy zapisach często pojawia się też odniesienie do rocznika. W 2026 roku chodzi o dzieci urodzone od 1 stycznia 2010 roku. Warto mieć to z tyłu głowy, bo oferty pojawiają się już wiosną i mogą się różnić szczegółami organizacyjnymi w zależności od fundacji czy organizatora. Zasady dotyczące ubezpieczenia, wieku i dokumentów pozostają jednak takie same. Kwoty robią różnicę: do 1200 zł na kolonie i 450 zł na półkolonie W budżecie rodzinnym to może być realna ulga, bo dopłaty są odczuwalne. W przypadku kolonii dofinansowanie w 2026 roku wynosi zazwyczaj od 110 do 1200 zł, a przy półkoloniach jest to 450 zł. To przekłada się na wkład własny rodzica. Przy koloniach, po uwzględnieniu dopłaty, rodzice dopłacają średnio około 900–1100 zł. Przy półkoloniach wkład własny wynosi zwykle około 150–350 zł. W praktyce te widełki mogą pomóc szybko ocenić, czy dany turnus jest dla was finansowo do udźwignięcia i czy warto rezerwować miejsce od razu. Dodatkowy szczegół, który wielu rodziców ucieszy: część fundacji przewiduje także darmowe półkolonie dla dzieci osób ubezpieczonych w KRUS. Ponieważ liczba miejsc bywa ograniczona, takie opcje potrafią znikać najszybciej. Dokumenty i zapisy: to proste, o ile masz komplet papierów Przy zapisach zwykle nie ma czasu na bieganie po brakujące załączniki, dlatego najlepiej od razu przygotować zestaw dokumentów wymagany przy zgłoszeniu dziecka na turnus. Potrzebne są: oryginał zaświadczenia z KRUS o ubezpieczeniu rodzica lub opiekuna, karta kwalifikacyjna uczestnika wypoczynku, oświadczenia dotyczące zgody na przetwarzanie danych (RODO) oraz stanu zdrowia dziecka. Gdzie szukać konkretnych ofert? Organizacją kolonii i półkolonii zajmują się m.in. Wojewódzkie Izby Rolnicze, związki zawodowe rolników oraz fundacje. Informacje pojawiają się też na oficjalnych stronach gmin i w ich mediach społecznościowych. Jeśli planujecie taki wyjazd, dobrze mieć na uwadze jedno: zapisy już trwają, a liczba uczestników jest ograniczona, więc zwlekanie może oznaczać brak wolnych miejsc. Źródło: gov.pl Zobacz też: NFZ sfinansuje dziecku wakacje nad morzem albo w górach. Potrzebny jest 1 dokument
Jedynka za brak pracy na lekcji i pyskowanie? „Nauczyciel nie ma prawa”
Za co nauczyciel może postawić jedynkę, gdy uczeń „nie pracuje”, nie ma zeszytu albo zapomni przyborów? Ocena niedostateczna powinna dotyczyć osiągnięć edukacyjnych (wyników, odpowiedzi, zadań), a nie braków organizacyjnych. Sprawdzamy, gdzie kończy się ocenianie, a zaczyna karanie.
Gdy dziecko wraca ze szkoły z informacją o jedynce za „niepracowanie”, brak zeszytu albo zapomniane przybory, rodzic szybko zderza się z pytaniem: czy to w ogóle jest ocena wiedzy, czy raczej forma kary? W polskiej szkole obowiązuje rozróżnienie między oceną osiągnięć edukacyjnych (w skali 1–6) a oceną zachowania (w osobnej skali). I to właśnie ten podział wyznacza granice: jedynka ma dotyczyć tego, co uczeń umie i potrafi, a nie tego, czy spakował piórnik lub strój na WF. Brak zeszytu i przyborów to nie powód do postawienia jedynki Brak zeszytu, brak cyrkla czy linijki do geometrii potrafi wywrócić lekcję do góry nogami. Dziecko nie notuje, nie rysuje figur, nie nadąża. Tyle że z samego faktu, że czegoś nie przyniosło, nie da się uczciwie ocenić opanowania materiału. To jest problem organizacyjny, nie dowód na brak wiedzy. W praktyce część nauczycieli sięga po „minusy” albo od razu wpisuje ocenę niedostateczną, licząc na efekt motywacyjny. Nawet jeśli potem taka ocena bywa skreślana po uzupełnieniu braków, pozostaje pytanie o zasadę: ocena ma opisywać poziom wiedzy i umiejętności, a nie stan plecaka. Warto o tym pamiętać szczególnie wtedy, gdy dziecko słyszy, że „za brak zeszytu jest jedynka” — bo to miesza dwie różne sfery: osiągnięcia edukacyjne i zachowanie. Dla rodzica ważna jest też jedna rzecz: jeśli dziecko miało gorszy dzień, zapomniało przyborów lub zgubiło zeszyt, szkoła ma narzędzia, by to odnotować i wyciągać konsekwencje w obszarze zachowania. Jedynka z przedmiotu nie powinna być zastępczą karą za organizacyjny chaos. „Nie pracuje na lekcji” nie zawsze znaczy „Nic nie umie” Sformułowanie „brak pracy na lekcji” brzmi groźnie, ale jest bardzo pojemne. Czasem oznacza bierne siedzenie i milczenie, czasem odkładanie zadań na później, a czasem rozpraszanie się i przeszkadzanie, a nawet nieodpowiednie słowa kierowane do nauczyciela. I tu właśnie przydaje się proste rozróżnienie. Jeśli nauczyciel sprawdza wiedzę i umiejętności — na przykład prosi o odpowiedź przy tablicy, zadaje krótkie ćwiczenie do wykonania na czas albo ocenia konkretną pracę wykonaną na lekcji — wtedy ocena (w tym jedynka) może być konsekwencją realnego wyniku: błędów, braku opanowania materiału, niewłaściwego wykonania zadania. Jedynka może pojawić się także wtedy, gdy uczeń uzyska zbyt małą liczbę punktów ze sprawdzianu lub kartkówki. Jeżeli jednak „niepracowanie” oznacza głównie zachowanie: wygłupy, przeszkadzanie, spóźnianie się, korzystanie z telefonu, spanie na lekcji czy inne zachowania nieakceptowane w klasie, to wchodzimy w obszar oceny zachowania. To może być moment na uwagę i rozmowę, a nie na ocenę z przedmiotu. Dla dziecka różnica jest ogromna: ocena z matematyki mówi „co umiem”, a ocena zachowania mówi „jak funkcjonuję w szkole”. Mieszanie tych komunikatów zwykle nie pomaga ani w nauce, ani w relacji z nauczycielem. Gdzie kończy się ocenianie, a zaczyna karanie — i co może zrobić rodzic? W wielu domach najwięcej napięcia budzi sytuacja, gdy ocena niedostateczna pojawia się „za coś, co nie jest sprawdzianem”. Warto wtedy spokojnie rozdzielić dwa pytania. Po pierwsze: czy nauczyciel oceniał osiągnięcie edukacyjne? Jeśli jedynka wynika z odpowiedzi, testu, kartkówki albo źle wykonanego zadania (również praktycznego, np. pracy plastycznej), to jest to ocena efektu nauki. Po drugie: czy jedynka została użyta jako narzędzie dyscyplinujące? Jeśli powodem jest brak zeszytu, brak przyborów albo sam fakt nieprzyniesienia czegoś na lekcję, trudno mówić o rzetelnej ocenie wiedzy. Podobnie, gdy „jedynka” ma skłonić do większej pilności, a nie odzwierciedla poziom umiejętności. Może pomóc rozmowa oparta na konkretach: co dokładnie było oceniane, jaka umiejętność miała zostać sprawdzona i dlaczego wybrano akurat ocenę z przedmiotu. Dobrze też pamiętać, że „jedynka z zachowania” nie funkcjonuje — zachowanie ma własną skalę, a najniższą oceną jest „naganne”. To porządkuje rozmowę: jeśli problemem jest zachowanie lub organizacja, to tam powinny trafić konsekwencje, a nie do dziennika z ocenami z przedmiotu. Źródło: prawnikoswiatowy.pl Zobacz też: „Córka przyniosła prezent od nauczycielki. Nie zgadzam się na takie praktyki”
Całkowity zakaz telefonów w szkołach. MEN: „Nie obejmuje przedszkolaków”
Zakaz telefonów w szkołach ma wejść w życie 1 września 2026 r., ale MEN potwierdza wyraźny podział: regulacja ustawowa obejmie szkoły podstawowe, a przedszkola pozostaną poza ustawą. Resort wskazuje, że dla najmłodszych obowiązywać mają zasady wynikające z rozporządzenia i podstawy programowej.
MEN dopina rozwiązanie, które w praktyce rozdziela zasady korzystania z telefonów w zależności od etapu edukacji. Planowane przepisy ustawowe mają objąć szkoły podstawowe, a przedszkola zostaną wyłączone z projektu. Zmiany są szykowane na 1 września 2026 r., a projekt nowelizacji Prawa oświatowego pozostaje w konsultacjach publicznych. Ustawa dla szkoły, rozporządzenie dla przedszkola – skąd ten podział? Resort edukacji przekonuje, że przedszkola nie zostały pominięte przypadkiem. Zamiast zakazu wpisanego do ustawy kwestie „higieny cyfrowej” dla najmłodszych mają wynikać z rozporządzenia i podstawy programowej wychowania przedszkolnego. MEN wskazuje też na różnice organizacyjne, które – z perspektywy codzienności rodzica – bywają bardzo konkretne. W przedszkolu dzieci są pod stałą opieką nauczyciela i nie funkcjonują w rytmie szkolnych przerw czy „czasu wolnego” na korytarzu. To właśnie w tych momentach w szkołach najłatwiej o sięganie po telefon i to one mają zostać ograniczone przepisami ustawowymi. Dla rodziców oznacza to, że rozmowa o ekranach nie kończy się na zakazie lub jego braku. W zamyśle MEN mają działać dwa modele: szkoły podstawowe: regulacja ustawowa w Prawie oświatowym, przedszkola: zasady w rozporządzeniu i podstawie programowej. W przedszkolu ma być ostrzej: dziecko nie korzysta samodzielnie z ekranów Brak ustawowego zakazu nie ma oznaczać większej swobody. Od 1 września 2026 r. ma obowiązywać nowe rozporządzenie dotyczące podstawy programowej wychowania przedszkolnego (z datą 11 marca 2026 r.). Z jego założeń wynika, że dzieci nie korzystają samodzielnie z urządzeń ekranowych. W praktyce to trzy kluczowe zasady, o których warto pamiętać: bez indywidualnego używania smartfonów przez dzieci, ekrany tylko w rękach nauczyciela i wyłącznie do celów dydaktycznych, wyjątki dla dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. To podejście jest inne niż w szkołach: zamiast opierać się na sankcjach czy „łapaniu na gorącym uczynku”, bazuje na tym, jak wygląda dzień w przedszkolu i jak nauczyciel planuje aktywności. Dla wielu rodzin może to brzmieć rozsądnie, bo łączy ograniczenia z codzienną praktyką: zajęciami, ruchem, posiłkami i odpoczynkiem. Samorządy chciały rozszerzenia zakazu, MEN mówi „nie” W konsultacjach publicznych pojawiły się głosy, by objąć zakazem także przedszkola i oddziały przedszkolne w szkołach. W tle są dwa powtarzające się argumenty: coraz wcześniejszy kontakt dzieci z technologią oraz wskazywane dane, że ponad połowa dzieci w wieku 0–6 lat korzysta ze smartfonów. MEN nie zgadza się na przeniesienie zakazu ustawowego do przedszkoli. Resort podtrzymuje stanowisko, że regulacje dla najmłodszych już istnieją i mają być dostosowane do wieku, a egzekwowanie zasad w przedszkolu jest prostsze bez dokładania kolejnej warstwy zakazów w ustawie. Z perspektywy rodzica to dobry moment, by dopytać placówkę nie tylko o to, „czy są ekrany”, ale też o to, „kiedy są i po co”. Możesz zapytać na przykład: w jakich sytuacjach nauczyciel korzysta z urządzeń ekranowych, jak placówka wspiera dzieci, które szczególnie mocno domagają się telefonu, jakie rozwiązania przewidziano dla dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Zakaz telefonów w szkołach: kalendarz zmian Zakaz telefonów w szkołach ma zostać wprowadzony w nowelizacji Prawa oświatowego. Projekt jest w trakcie konsultacji publicznych, a termin zgłaszania uwag wyznaczono na 23 kwietnia 2026 r.. Planowana data wejścia w życie zmian to 1 września 2026 r. W efekcie od tej samej daty mają równolegle działać: ustawowe zasady dla szkół podstawowych, zasady dla przedszkoli wynikające z rozporządzenia i podstawy programowej. Dla rodzin to sygnał, że warto śledzić komunikaty placówki jeszcze przed startem roku szkolnego 2026/2027 – zwłaszcza jeśli w domu jest i przedszkolak, i uczeń. Zasady mają być spójne co do celu (mniej ekranów), ale różne co do narzędzi (ustawa w szkole, rozporządzenie w przedszkolu). Źródło: Gazeta Prawna Zobacz także: Najprostsza metoda na wychowanie empatycznego dziecka. Stosuję ją codziennie i dzieje się magia
Czy należy się 800 plus na dorosłe uczące się dziecko? Nie wszyscy rodzice o tym wiedzą
800 plus na dorosłe dziecko to pytanie, które co roku zadają sobie rodzice, zwłaszcza gdy nastolatkowie kończą 18 lat i nadal się uczą. ZUS przypomina, że świadczenie przysługuje tylko do 18. urodzin, a spóźniony wniosek na nowy okres (od 1 czerwca) może oznaczać przerwę w wypłatach.
W wielu domach pojawia się to samo pytanie: co dalej ze świadczeniem 800 plus, jeśli dziecko za chwilę skończy 18 lat, a wciąż się uczy? ZUS przypomina dwie kluczowe zasady dla rodzin: po pierwsze, 800 plus jest wypłacane wyłącznie do ukończenia 18. roku życia, a po drugie, wniosek na nowy okres świadczeniowy warto złożyć w terminie, żeby uniknąć przestoju w przelewach. Pełnoletność dziecka zmienia wszystko, nawet gdy nauka trwa Świadczenie 800 plus przysługuje na każde dziecko do ukończenia 18. roku życia i nie zależy od dochodu rodziny. To ważna informacja szczególnie wtedy, gdy w domu jest maturzysta, świeżo upieczony student albo uczeń szkoły branżowej, który nadal mieszka z rodzicami i jest na ich utrzymaniu. Kontynuowanie nauki nie przedłuża jednak prawa do 800 plus. W praktyce oznacza to, że miesiąc, w którym dziecko kończy 18 lat, jest ostatnim miesiącem, za który świadczenie może zostać wypłacone. I tu pojawia się detal, który potrafi zaskoczyć: ostatnia wypłata za miesiąc osiągnięcia pełnoletności może być niższa niż 800 zł, bo kwota jest liczona proporcjonalnie do okresu, w którym świadczenie jeszcze przysługuje (np. jeśli dziecko kończy 18 lat 20. dnia miesiąca, świadczenie zostanie pomniejszone o wartość odpowiadającą pozostałym 10 lub 11 dniom miesiąca). Warto też pamiętać, że „niepełne 800 zł” może pojawić się również w innych, typowo życiowych sytuacjach: gdy dziecko urodzi się w trakcie miesiąca (pierwsza wypłata bywa wtedy niższa) albo gdy prawo do świadczenia powstaje czy wygasa w ciągu miesiąca, na przykład przy zmianie opieki nad dzieckiem. Terminy w ZUS mogą zdecydować o ciągłości wypłat Nowy okres świadczeniowy w programie 800 plus trwa od 1 czerwca do 31 maja kolejnego roku. Wniosek składa się co roku, wyłącznie elektronicznie, a pieniądze trafiają bezgotówkowo na rachunek bankowy wskazany we wniosku. Okno na złożenie wniosku jest szerokie: od 1 lutego do 30 czerwca. W praktyce jednak daty wiosenne mają największe znaczenie dla ciągłości wypłat. Jeśli wniosek zostanie złożony najpóźniej do 30 kwietnia, ZUS deklaruje wypłatę świadczenia za czerwiec najpóźniej do 30 czerwca. Jeśli wniosek trafi do ZUS między 1 a 31 maja, ustalenie prawa i wypłata za czerwiec i lipiec mają nastąpić nie później niż do 31 lipca. Złożenie wniosku później może oznaczać przerwę w wypłacie. Dla wielu rodzin będzie to wtedy trudniejszy miesiąc do spięcia domowego budżetu, dlatego termin warto potraktować jak jedną z tych dat, które ma się zapisane obok płatności stałych. Po 18. urodzinach 800 plus nie wraca, ale są inne formy wsparcia Kiedy 800 plus kończy się wraz z pełnoletnością dziecka, naturalnie pojawia się myśl, czy istnieje inne wsparcie, które może pomóc w czasie nauki. W polskim systemie funkcjonują świadczenia, które mogą przysługiwać również po 18. roku życia – pod warunkiem kontynuowania nauki albo w związku z niepełnosprawnością. Wśród przykładów, o których rodzice często słyszą dopiero po 18 dziecka, są m.in.: renta rodzinna po zmarłym rodzicu (co do zasady do 16. roku życia, a do 25. roku życia w określonych przypadkach związanych z nauką lub niezdolnością do pracy powstałą przed 16. rokiem życia), zasiłek rodzinny po 18. roku życia – w kwocie 135 zł miesięcznie (do 24 lat, jeśli dziecko się uczy), socjalne stypendium szkolne (nawet do 24. roku życia), stypendium socjalne dla studenta, ulga podatkowa na dziecko (ulga prorodzinna) – na uczące się dziecko do ukończenia 25 lat. Każde z tych rozwiązań ma własne warunki i ścieżkę formalną, ale wspólny mianownik jest prosty: po 18. urodzinach 800 plus już nie przysługuje, więc planując wydatki na kolejny rok szkolny czy akademicki, warto z wyprzedzeniem sprawdzić, na jakie formy pomocy wasza rodzina może realnie liczyć. Źródło: gov.pl Zobacz też: Katalog kar za używanie telefonu w szkole. Nie będzie lekko
Niepokojący trend w żłobkach i przedszkolach. Ta lista to dowód, że nikt nie myśli o dzieciach
Jeszcze niedawno takie listy wisiały na drzwiach placówki. Dziś coraz częściej trafiają prosto na Facebooka. Żłobki i przedszkola publikują imiona i nazwiska dzieci przyjętych i nieprzyjętych. A co z ochroną maluchów?
Zauważyłam to przypadkiem. Na Facebooku wyświetlił mi się post samorządowego żłobka z małej miejscowości w Małopolsce. W poście lista dzieci biorących udział w rekrutacji do żłobka: nazwiska i pierwsza litera imienia. Pod postem szybko pojawiły się komentarze innych osób, którym, podobnie jak mnie, Facebook podsunął ten sam post. „Nie mam swoich dzieci, a dowiaduję się, kto dostał się do żłobka w miejscowości, o której nigdy nie słyszałem” – napisał jeden z internautów. „Dlaczego oni wrzucają takie rzeczy do internetu?”, „Przecież to są dane dzieci”, „To chyba nie powinno być publiczne” – pisali kolejni. Trudno się dziwić takim reakcjom, bo to nie wygląda już na pojedynczy błąd jednej placówki. Coraz więcej żłobków i przedszkoli prowadzi profile w mediach społecznościowych i traktuje Facebooka jak tablicę ogłoszeń. Publikują tam wszystko: zdjęcia z występów, informacje dla rodziców, a czasem także listy dzieci po rekrutacji. Facebook to nie tablica ogłoszeń Być może część osób nie widzi w tym problemu, bo przecież listy dzieci przyjętych i nieprzyjętych zawsze były publiczne. Tyle że wisiały na drzwiach placówki albo na tablicy ogłoszeń. Żeby je zobaczyć, trzeba było przyjść na miejsce, więc lista odbiorców była ograniczona. Dziś trafiają do tysięcy par oczu, zupełnie przypadkowych. Ktoś zrobi zrzut ekranu, ktoś wyśle go dalej, ktoś zapisze zdjęcie. I nagle nazwisko małego dziecka, nazwa żłobka i miejscowość zaczynają krążyć po internecie. Odnalezienie konkretnego dziecka czy jego rodziców staje się nie zwykle łatwe, zwłaszcza w małych miejscowościach. Niepokoi mnie, że dorośli coraz częściej publikują informacje o dzieciach automatycznie, bez zastanowienia. Czy publikowanie takich list jest w ogóle legalne? Placówki edukacyjne rzeczywiście mają obowiązek poinformować rodziców, które dzieci zostały przyjęte, a które nie. Ale przepisy nie mówią, że trzeba wrzucać takie listy na Facebooka. Prawo oświatowe pozwala publikować listy w siedzibie placówki – na przykład na tablicy ogłoszeń lub przy wejściu. To ważna różnica. Taka lista jest dostępna dla rodziców, ale nie dla całego internetu. Stanowisko Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest w tej sprawie jasne. W czasie pandemii wyjątkowo dopuszczano umieszczanie list na stronach internetowych placówek, gdy rodzice nie mogli wejść do budynku. Publikowanie list dzieci przyjętych i nieprzyjętych na Facebooku albo w innych mediach społecznościowych jest jednak niedopuszczalne. To oznacza, że żłobek lub przedszkole, które publikuje listę z nazwiskami dzieci na swoim profilu, może naruszać przepisy o ochronie danych osobowych. A co z dobrem dziecka? Mam wrażenie, że w tej dyskusji za rzadko pada najważniejsze pytanie: czy to po prostu jest fair wobec dzieci? Dziecko nie decyduje o tym, że jego nazwisko trafia do internetu. Nie wie, że informacja o tym, do którego żłobka zostało przyjęte albo że się nie dostało, może zostać publicznie pokazana obcym ludziom. Dla dorosłych to tylko kartka i szybki post. Dla dziecka – pierwszy ślad w sieci. Może dlatego ten trend tak niepokoi. Bo pokazuje, jak łatwo przyzwyczailiśmy się do publikowania wszystkiego. Nawet wtedy, gdy chodzi o prywatność najmłodszych. A przecież naprawdę nie wszystko trzeba dokumentować na Facebooku. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Nauczyciele nie chcą niańczyć dzieci: „Za dyżury na korytarzu należy się premia”
„Jej córeczka Ania uśmiechnęła się pod wąsem”. Humor ze szkolnych zeszytów: nauczyciele muszą pękać ze śmiechu
Czasem wystarczy zajrzeć do szkolnego zeszytu, żeby dzień od razu stał się lepszy. Dzieci potrafią jednym zdaniem powiedzieć więcej – i śmieszniej – niż niejeden dorosły.
Są takie momenty w życiu rodzica, kiedy powinniśmy być poważni. Sprawdzić zeszyt, podpisać pracę, zerknąć na notatki z lekcji. I naprawdę zaczynam z najlepszymi intencjami. A potem czytam jedno zdanie i… koniec. Śmieję się tak, że aż łzy lecą. Bo dzieci mają niezwykły dar. Łączą fakty, przekształcają je po swojemu, skracają myśli i tworzą zdania, które są jednocześnie genialne i absolutnie absurdalne. I choć nauczycielom pewnie czasem opadają ręce, podejrzewam, że równie często po prostu pękają ze śmiechu. Zeszyt prawdę ci powie – dziecięca logika bez filtrów Pamiętam, jak pierwszy raz natknęłam się na tego typu „perełki”. Wtedy jeszcze bez dzieci, przeglądałam stare numery „Przekroju” i trafiłam na zestawienie szkolnych lapsusów. „Dawniej chłop przez całe życie nic nie robił, tylko pracował.” „Równik nazywa się tak dlatego, że dzieli cały świat na dwa równe półświatki.” „Wąwóz jest to tunel bez sufitu.” I moje ulubione: „Straszne były te krzyżackie mordy.” Do dziś nie wiem, czy bardziej podziwiam kreatywność, czy odwagę językową. Bo przecież to nie są błędy w klasycznym sensie. To próba zrozumienia świata. Dziecko bierze to, co usłyszało, i skleja z tego własną wersję rzeczywistości. Czasem wychodzi… nieco inaczej niż w podręczniku. Najzabawniejsze wpisy z zeszytów – tego nie wymyśliłby dorosły Z biegiem lat zaczęłam z coraz większą chęcią czytać takie perełki. Bo one są jak migawki dziecięcego myślenia – szczere, bezpośrednie, nieprzefiltrowane. Wśród klasyków, które krążą w sieci, znajdziemy prawdziwe hity: „W dawnych czasach chłopi żyli dłużej niż człowiek.” „Krzyżacy mieli interesy zwrócone na wschód.” „Picasso to jest takie coś, co ma tylko jedno oko.” „Rubens malował bez ubrania.” „Najbardziej dokucza nam to, że mieszkamy na kupie.” „Zbyszko jechał na koniu i piana leciała mu z pyska.” „Jej córeczka Ania uśmiechnęła się pod wąsem.” „Podczas burzy babcia wystawiła święty obraz, aby piorun strzelił w niego, a nie w dom.” „Pytanie zawisło mu na wargach i wisiało tam dłuższą chwilę.” „Wzory literackie czerpał Kochanowski z ud Horacego.” Albo absolutny przebój: „Mówiąc ogólnie o Mickiewiczu – był to człowiek bardzo zdolny, i to do wszystkiego.” Czytając to, mam wrażenie, że dzieci wcale nie uczą się gorzej. One po prostu uczą się… po swojemu. „Mamo, pani się śmiała” – moje domowe zeszytowe hity Kiedy moje dzieci zaczęły przynosić zeszyty do domu, wiedziałam, że prędzej czy później trafię na coś wyjątkowego. I nie pomyliłam się. Do dziś pamiętam kilka zdań, które na stałe zapisały się w naszej rodzinnej historii: „Dinozaury wyginęły, bo było im za zimno i nie miały kurtek.” „Rycerze bronili zamków, żeby nikt ich nie ukradł.” „Książki są potrzebne, bo inaczej człowiek nie wie, co myśleć.” I mój osobisty faworyt, zapisany z pełną powagą w zeszycie do przyrody: „Drzewa produkują tlen, żeby ludzie mogli oddychać i nie narzekać.” Kiedy zapytałam córkę, co pani powiedziała, odpowiedziała: „Najpierw nic, a potem zaczęła się śmiać.” I wtedy pomyślałam, że nauczyciele naprawdę mają trudną pracę. Muszą jednocześnie poprawiać, tłumaczyć… i zachowywać powagę w obliczu takich zdań. Humor ze szkolnych zeszytów – dlaczego tak bardzo go potrzebujemy? W świecie, w którym tak często skupiamy się na ocenach, wynikach i „poprawnym” myśleniu, takie momenty są bezcenne. Przypominają nam, że nauka to proces. Że droga do wiedzy bywa kręta, zabawna i pełna niespodzianek. I że czasem warto się zatrzymać, zamiast od razu poprawiać czerwonym długopisem. Zdarza mi się teraz czytać zeszyty dzieci trochę inaczej. Oczywiście sprawdzam, czy wszystko jest zrobione. Ale szukam też tych małych perełek. One mówią więcej niż definicje. Pokazują, jak dziecko widzi świat. Jak łączy fakty. Jak próbuje zrozumieć coś, co dla nas – dorosłych – jest już oczywiste. I może właśnie dlatego tak bardzo mnie to rozczula. W tych zdaniach jest coś jeszcze – dziecięca odwaga, by mówić własnym językiem. A tego, szczerze mówiąc, czasem brakuje nam najbardziej. Zobacz też: Metoda „1, 2, 3, ja czy ty” sprawdzi się, gdy dziecko nie słucha. Nie musisz podnosić głosu
Będzie długa przerwa od nauki w maju. Rodzice uczniów znów zostają z problemem
Dodatkowe dni wolne w szkołach w maju 2026 znów wywrócą rodzinne grafiki: po majówce ruszają matury, a w połowie miesiąca wypada egzamin ósmoklasisty. W wielu placówkach dochodzą też dni dyrektorskie. Starsi uczniowie poradzą sobie sami, ale rodzice młodszych dzieci zostają z realnym problemem opieki.
Maj 2026 w wielu polskich szkołach będzie dla rodzin próbą organizacji: tuż po majówce ruszają egzaminy maturalne, a 11–13 maja odbędzie się egzamin ósmoklasisty. Do tego część placówek może dołożyć tzw. dni dyrektorskie, co oznacza kolejne przerwy w lekcjach. Dla nastolatków to zwykle tylko zmiana planów, ale przy młodszych dzieciach szybko wraca pytanie: kto zapewni opiekę w środku tygodnia? Po majówce zaczyna się lawina wolnego i nie zawsze widać ją w kalendarzu W szkołach ponadpodstawowych początek maja to start matur pisemnych. W praktyce przez pierwsze trzy dni egzaminów pozostali uczniowie mają wolne od zajęć, bo nauczyciele są zaangażowani w przeprowadzanie obowiązkowych egzaminów. W szkolnych kalendarzach pojawia się też wolne zaplanowane od 1 do 6 maja, przy czym 4–6 maja to dni robocze. I tu pojawia się element, który potrafi zaskoczyć najbardziej: niektóre szkoły decydują się dołożyć dni dyrektorskie 7 i 8 maja. Dla uczniów oznacza to dłuższą przerwę, a dla rodziców konieczność dopięcia opieki na kolejne dni. W przypadku starszej młodzieży ten układ zwykle jest łatwiejszy do udźwignięcia. Przyjmuje się, że uczniowie powyżej 15. roku życia mogą zostać sami w domu, więc wiele rodzin „przepina” wtedy tylko logistykę posiłków czy dojazdów. Trudniej robi się tam, gdzie w domu jest młodsze dziecko, a praca nie daje pola manewru. Egzamin ósmoklasisty zatrzymuje szkołę na trzy dni − młodsze klasy też to odczują Egzamin ósmoklasisty zaplanowano na 11, 12 i 13 maja 2026. Ósmoklasiści podejdą kolejno do arkuszy z języka polskiego, matematyki i języka obcego nowożytnego. To ważne nie tylko dla klas VIII. W tych dniach w wielu szkołach podstawowych pozostali uczniowie również nie mają lekcji: nauczyciele są zajęci organizacją egzaminu, a sale i klasy nie zawsze są dostępne do normalnego prowadzenia zajęć. I właśnie wtedy najbardziej widać różnicę między rodzinami z dziećmi starszymi a tymi, w których są jeszcze młodsze roczniki. Młodsze dzieci nie zostaną same w domu, nawet jeśli są już samodzielne w wielu codziennych sprawach. Dlatego trzy dni w środku tygodnia potrafią wywrócić plan pracy, dyżurów i opieki. To nie jest kwestia złej woli czy braku chęci, tylko zwykłej matematyki: trzeba być w dwóch miejscach naraz. Rodzice szukają opieki i sięgają po rozwiązania z kodeksu pracy Gdy szkoła przestaje działać w standardowym trybie, część rodziców wybiera urlop albo pracę zdalną, jeśli w danym miejscu zatrudnienia jest to możliwe. Bywa to szczególnie niewygodne, bo wolne wypada nie tylko „przy okazji” majówki, ale też w samym środku miesiąca. W takich sytuacjach pomocą może być tzw. 5 dni opieki nad dzieckiem. To bezpłatny urlop opiekuńczy, który przysługuje pracownikom od 2023 roku i można go wykorzystać właśnie wtedy, gdy z dnia na dzień trzeba zapewnić dziecku opiekę. W wielu domach pojawia się też pytanie o samodzielność dziecka. Wskazuje się, że przepisy dopuszczają pozostawanie dzieci w wieku około 12 lat i starszych na kilka godzin bez opieki dorosłych. Dla jednych rodzin to realna opcja, dla innych nadal zbyt ryzykowna lub po prostu niemożliwa przy rodzeństwie w różnym wieku. MEN zmienia terminy, ale maj 2026 jeszcze zostaje „podwójny” Jest też informacja, która może dawać rodzinom odrobinę oddechu w kolejnych latach: MEN wprowadza nowy termin egzaminu ósmoklasisty. Od roku szkolnego 2026/2027 sprawdzian ma zostać przeniesiony na kwiecień. W praktyce maj 2026 ma być ostatnim, gdy matura i egzamin ósmoklasisty przypadają równocześnie. To ważne dla szkół i komisji egzaminacyjnych, ale dla rodziców oznacza przede wszystkim jedno: w kolejnych rocznikach ten majowy „korkociąg” może wyglądać inaczej. Na razie jednak warto uważnie sprawdzać szkolne komunikaty o dniach wolnych i dyrektorskich, bo to one decydują, czy przerwa potrwa trzy dni, czy nagle zamieni się w cały tydzień reorganizacji. Zobacz też: „Mogą nawet siedzieć w telefonach”. Rodzice chcą, by świetlice były otwarte do 20
2333 zł dla każdego zamiast 800 plus. Większość Polaków popiera zmianę, Sejm podjął decyzję
Bezwarunkowy dochód podstawowy 2333 zł miesięcznie dla każdego Polaka, nawet od 3. roku życia, miał zastąpić m.in. 800 plus, 13. i 14. emeryturę oraz zasiłek dla bezrobotnych. Petycja o pilotaż programu (proponowany na Śląsku) trafiła do Sejmu.
Pomysł bezwarunkowego dochodu podstawowego w wysokości 2333 zł miesięcznie znów wywołał gorącą dyskusję o tym, jak w Polsce powinno wyglądać wsparcie dla rodzin, seniorów i osób bez pracy. W połowie 2025 roku do Sejmu trafiła petycja, która zakładała pilotaż programu na terenie województwa śląskiego, z wypłatami rozpisanymi na co najmniej 20 lat. W propozycji zapisano, że pieniądze mogłyby trafiać do każdego Polaka już od 3. roku życia. Jak podaje forsal.pl, za tym rozwiązaniem opowiedziała się większość Polaków. 2333 zł bez warunków: jedna kwota, jeden przelew, wielka zmiana w domowych budżetach W petycji przyjęto prostą zasadę: świadczenie przysługiwałoby każdemu – niezależnie od dochodów i tego, czy pracuje. Kwotę określono jako 50 proc. płacy minimalnej brutto, co w opisie projektu przekładało się na 2333 zł miesięcznie. Dla rodziców ważny jest też zapis dotyczący dzieci. Program miał obejmować wypłaty od 3. roku życia, a w przypadku maluchów w wieku 3–5 lat decyzję o przystąpieniu podejmowałby rodzic. To zmienia optykę rozmowy: nie chodzi wyłącznie o rynek pracy i podatki, ale też o codzienną stabilność w rodzinnych finansach. Stały, przewidywalny przelew co miesiąc brzmi kusząco zwłaszcza wtedy, gdy budżet jest napięty, a koszty rosną szybciej niż wynagrodzenie. Jednocześnie w tej koncepcji nie była to „dodatkowa” pomoc obok dotychczasowych rozwiązań. To miałaby być zmiana systemowa, która porządkuje wsparcie w jeden mechanizm. Co miałoby zniknąć z obecnego systemu: lista świadczeń, które planowano zastąpić Wariant opisany w petycji zakładał rezygnację z części znanych świadczeń i zastąpienie ich jednym, powszechnym dochodem podstawowym. Na liście znalazły się: 300 plus, 800 plus, 13. i 14. emerytury, zasiłek dla bezrobotnych. To moment, w którym emocje zwykle opadają, a zaczynają się domowe kalkulacje. Rodziny, które planują wydatki wokół stałych świadczeń, mogą pytać, czy jedna równa kwota będzie równie „sprawiedliwa” dla wszystkich, skoro potrzeby są różne. Z drugiej strony zwolennicy takiego rozwiązania wskazują na prostotę: mniej wniosków, mniej wyjątków, mniejszą uznaniowość. Warto dodać, że idea bezwarunkowego dochodu podstawowego ma w Polsce zauważalne poparcie. Według badania Polskiego Instytutu Ekonomicznego 51 proc. Polaków popiera tę koncepcję. Śląski pilotaż i dylemat równego traktowania: dlaczego miejsce ma znaczenie Autor petycji zaproponował, by program pilotażowo uruchomić w województwie śląskim. W praktyce oznaczałoby to, że tylko mieszkańcy jednego regionu otrzymywaliby powszechne świadczenie, podczas gdy reszta kraju nadal funkcjonowałaby w dotychczasowym systemie. W ocenie pojawiła się wątpliwość, czy ograniczenie terytorialne nie byłoby odebrane jako dyskryminujące. Dodatkowo wskazano, że województwo śląskie ma silną pozycję gospodarczą, co utrudnia uzasadnianie wyboru regionu wyłącznie jego specyfiką. Takie spory nie są zresztą nowe. W europejskich dyskusjach często wraca przykład Szwajcarii, gdzie dekadę temu 78 proc. głosujących sprzeciwiło się wprowadzeniu dochodu gwarantowanego w wysokości 2500 franków. Biuro Ekspertyz: potrzebne szczegółowe analizy i ocena skutków dla państwa Sejmowe Biuro Ekspertyz i Oceny Skutków Regulacji oceniło, że wprowadzenie świadczenia wypłacanego wszystkim – a do tego mającego zastąpić dotychczasowe formy wsparcia – byłoby jedną z największych zmian społeczno-gospodarczych od 1989 roku. Podkreślono też, że długofalowe konsekwencje dla finansów publicznych, rynku pracy i społeczeństwa są trudne do przewidzenia i wymagałyby szczegółowych analiz. Wśród ryzyk, które zwykle towarzyszą temu pomysłowi, wskazywano m.in. ogromne koszty i potrzebę przebudowy systemu ubezpieczeń społecznych, możliwość spadku aktywności zawodowej, potencjalny wzrost inflacji, a także obawy o to, czy jedna kwota nie będzie zbyt mało elastyczna wobec osób z większymi potrzebami. Z kolei po stronie możliwych korzyści wymieniano ograniczenie ubóstwa i nierówności, większe bezpieczeństwo finansowe przy niestandardowych formach pracy oraz uproszczenie administracji. I dopiero na tym etapie zapadło rozstrzygnięcie w Sejmie: petycja dotycząca pilotażowego programu bezwarunkowego dochodu podstawowego została jednogłośnie odrzucona przez posłów zasiadających w komisji ds. petycji. Źródło: Forsal Zobacz też: Nawet 248 zł miesięcznie dla ucznia. Rodzina musi spełnić 1 warunek
NFZ sfinansuje dziecku wakacje nad morzem albo w górach. Potrzebny jest 1 dokument
Rodzice, którzy myślą o leczeniu uzdrowiskowym dla dziecka, często gubią się w pytaniach: kto wystawia skierowanie, jak działa kolejka i czy pobyt naprawdę jest bezpłatny. NFZ porządkuje zasady dla dzieci i młodzieży w wieku 3–18 lat: od e-skierowania, przez kwalifikację w oddziale wojewódzkim, po reguły opieki nad najmłodszymi i koszty pobytu opiekuna.
Rodzice, którzy rozważają wyjazd dziecka do uzdrowiska w ramach NFZ, zwykle oczekują dwóch rzeczy naraz: żeby terapia realnie wsparła zdrowie i żeby formalności nie przeciągnęły się w nieskończoność. NFZ zebrał najważniejsze reguły dla dzieci i młodzieży w wieku 3–18 lat: kto może dostać skierowanie, jak działa e-skierowanie i kolejka w oddziale wojewódzkim, kiedy potrzebna jest stała opieka dorosłego i jakie koszty ponosi opiekun. Sanatorium dla dziecka: najpierw decyzja lekarza, potem rusza cała procedura Leczenie uzdrowiskowe dla dzieci jest traktowane jako kontynuacja terapii prowadzonej wcześniej w szpitalu albo w poradni. Ma wspierać rehabilitację, leczenie chorób przewlekłych i profilaktykę, z wykorzystaniem m.in. naturalnych surowców oraz metod takich jak hydroterapia, fizykoterapia czy kinezyterapia. Początek procedury zawsze wygląda tak samo: o skierowaniu decyduje lekarz. Może je wystawić lekarz rodzinny albo specjalista, ale ważne jest, by miał podpisaną umowę z NFZ. Przy ocenie bierze pod uwagę przebieg choroby i dotychczasowego leczenia, choroby współistniejące oraz ogólny stan zdrowia dziecka, a także wskazania i przeciwwskazania. W uzdrowiskach dziecięcych najczęściej leczy się m.in. choroby górnych i dolnych dróg oddechowych, schorzenia ortopedyczno-urazowe, otyłość i choroby reumatologiczne. E-skierowanie i kolejka: co dzieje się po wizycie w gabinecie? Od 1 lipca 2023 r. skierowanie na leczenie uzdrowiskowe lub rehabilitację uzdrowiskową jest wystawiane wyłącznie elektronicznie. To ważna wiadomość dla rodziców: po wystawieniu e-skierowania lekarz przekazuje je do oddziału wojewódzkiego NFZ, więc nie trzeba dostarczać dokumentu osobiście. Dalej procedura ma kilka etapów: skierowanie jest rejestrowane w oddziale wojewódzkim NFZ, ocenia je lekarz specjalista, który wskazuje kierunek leczniczy i zakres leczenia, dokument trafia do kolejki oczekujących według daty wpływu do oddziału. NFZ wskazuje, że aktualnie czas oczekiwania na wyznaczenie terminu i miejsca leczenia dla dzieci wynosi około 6 miesięcy. O terminie rodzice mogą zostać poinformowani przez Internetowe Konto Pacjenta, aplikację mojeIKP oraz listownie. Warto też pamiętać o praktycznym detalu: etap realizacji e-skierowania można sprawdzać w internetowej przeglądarce skierowań NFZ, podając numer skierowania i datę urodzenia dziecka. Numer jest przesyłany po zarejestrowaniu skierowania. Opieka, koszty i długość turnusu: tu najłatwiej o zaskoczenie Zasada, która uspokaja wielu rodziców: pobyt dziecka w uzdrowisku jest całkowicie bezpłatny, bo finansuje go NFZ. Inaczej wygląda sprawa opiekuna, gdy jest on potrzebny: dorosły ponosi pełną odpłatność za swój pobyt zgodnie ze stawką świadczeniodawcy. Wiek ma znaczenie także dla opieki: dzieci w wieku 3–6 lat przebywają na leczeniu pod opieką rodzica lub innego opiekuna prawnego; opiekunowie mogą się zmieniać w trakcie turnusu, w przypadku mózgowego porażenia dziecięcego lub niektórych schorzeń neurologicznych dzieci w wieku 3–18 lat mogą korzystać z leczenia pod opieką rodzica lub opiekuna prawnego. NFZ precyzuje również, jak długo trwa leczenie i jak wygląda obciążenie zabiegami: uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne (3–6 lat) trwa 21 dni i obejmuje co najmniej 54 zabiegi fizjoterapeutyczne; średnio są to 3 zabiegi dziennie, od poniedziałku do soboty, uzdrowiskowe leczenie szpitalne (3–18 lat) trwa 27 dni i obejmuje co najmniej 66 zabiegów fizjoterapeutycznych; również średnio 3 dziennie, od poniedziałku do soboty. Co z nauką w czasie wyjazdu? Dla rodzin z dziećmi szkolnymi ważna jest jeszcze jedna informacja organizacyjna: podczas pobytu dziecko ma zapewnioną naukę na poziomie szkoły podstawowej i ponadpodstawowej, więc leczenie może odbywać się przez cały rok, nie tylko w wakacje. Zakres zabiegów zależy od profilu uzdrowiska i potrzeb dziecka. Wśród możliwych form są m.in. balneoterapia, kuracje pitne i inhalacje, ciepłolecznictwo, światłolecznictwo, elektroterapia, masaż leczniczy, gimnastyka indywidualna i zbiorowa oraz edukacja zdrowotna dotycząca stylu życia, żywienia i aktywności. Popularne ośrodki dla dzieci znajdują się m.in. w Kołobrzegu, Ciechocinku czy Kudowie Zdroju. Źródło: NFZ Zobacz też: Nie dawaj dziecku smartfona przed tym wiekiem. Nowe badania nie pozostawiają złudzeń
Nawet 248 zł miesięcznie dla ucznia. Rodzina musi spełnić 1 warunek
Stypendium szkolne to pomoc socjalna dla uczniów w trudnej sytuacji materialnej realizowana przez gminy z dofinansowaniem z budżetu państwa. Świadczenie wynosi od 99,20 do 248 zł miesięcznie i może być wypłacane do 10 miesięcy w roku szkolnym.
Rodziny, które liczą każdy wydatek związany ze szkołą, mogą sięgnąć po wsparcie w gminie. Stypendium szkolne jest pomocą materialną o charakterze socjalnym dla uczniów w trudnej sytuacji finansowej. W praktyce oznacza to realne dofinansowanie kosztów edukacji nawet przez cały rok szkolny. Kto może dostać stypendium i co naprawdę jest brane pod uwagę? Stypendium szkolne jest przeznaczone dla ucznia, którego sytuacja materialna jest trudna przede wszystkim z powodu niskich dochodów na osobę w rodzinie. Ustawowe kryterium dochodowe wynosiło 600 zł netto na osobę w rodzinie do 31 grudnia 2024 r., a od 1 stycznia 2025 r. wynosi 823 zł netto na osobę w rodzinie. To ważna zmiana dla rodziców, którzy dotąd byli „tuż nad progiem” i nie mogli skorzystać z pomocy. Przy ocenie sytuacji rodziny liczą się też okoliczności, które często towarzyszą spadkowi stabilności finansowej. W przepisach wprost wskazano m.in.: bezrobocie, niepełnosprawność, ciężką lub długotrwałą chorobę, wielodzietność, brak umiejętności wypełniania funkcji opiekuńczo-wychowawczych, alkoholizm lub narkomanię. Uwzględnia się także sytuację rodziny niepełnej oraz zdarzenie losowe. Dla wielu opiekunów to istotny sygnał: nie chodzi wyłącznie o „papierowy” dochód, ale o realne warunki życia, które wpływają na możliwości dziecka w szkole. Warto pamiętać, że stypendium szkolne jest świadczeniem z obszaru pomocy materialnej o charakterze socjalnym. Udzielanie tej pomocy jest zadaniem własnym gminy, a gminy dostają na ten cel dofinansowanie z budżetu państwa. Oznacza to, że wniosek składa się lokalnie – tam, gdzie dziecko mieszka. Ile wynosi świadczenie i na jak długo można je dostać? Kwoty są określone widełkami: stypendium wypłacane uczniowi wynosi od 99,20 zł do 248 zł miesięcznie. Nie jest to więc jednorazowy zastrzyk pieniędzy, tylko wsparcie, które może towarzyszyć dziecku w trakcie roku szkolnego. Co ważne, stypendium może być wypłacone od jednego do dziesięciu miesięcy w danym roku szkolnym. W praktyce pozwala to dopasować pomoc do czasu trwania potrzeb i do rozwiązań przyjętych w gminie. Dla rodziny może to oznaczać spokojniejsze domknięcie budżetu na te miesiące, w których wydatki szkolne zwykle są najwyższe. Kwota stypendium i sposób jej wyliczania są powiązane z regulacjami dotyczącymi pomocy społecznej. Jednocześnie ostateczne warunki mogą się różnić w szczegółach w zależności od gminy – i tu pojawia się kluczowe słowo: regulamin. Gmina ustala szczegóły: formy pomocy i lokalne zasady wypłat Choć ogólne zasady wynikają z przepisów, to szczegółowe rozwiązania na terenie danej gminy muszą być zapisane w gminnym regulaminie pomocy materialnej o charakterze socjalnym. Regulamin przyjmuje rada gminy i to on porządkuje najważniejsze kwestie: sposób ustalania wysokości stypendium (w zależności od sytuacji materialnej ucznia i rodziny oraz dodatkowych okoliczności), formy wsparcia oraz tryb i sposób udzielania świadczenia. Stypendium szkolne może zostać przyznane w jednej z form, które są szczególnie praktyczne z perspektywy rodzica: całkowite lub częściowe pokrycie kosztów udziału w zajęciach edukacyjnych, w tym wyrównawczych – także wtedy, gdy odbywają się poza planem lekcji lub poza szkołą, pomoc rzeczowa o charakterze edukacyjnym, w tym w szczególności zakup podręczników. To podejście bywa pomocne zwłaszcza wtedy, gdy w domu trzeba wybierać między opłatami a dodatkowymi potrzebami szkolnymi. Jeśli dziecko korzysta z zajęć wspierających albo potrzebuje materiałów do nauki, taka forma pomocy może realnie odciążyć budżet. Termin 15 września jest kluczowy, ale są też sytuacje wyjątkowe Wnioski o stypendium szkolne co do zasady składa się do 15 września. Warto potraktować tę datę jak szkolny „deadline”, bo później robi się tłoczno, a kompletowanie dokumentów potrafi zająć więcej czasu, niż się wydaje. Jednocześnie przepisy przewidują możliwość złożenia wniosku po terminie – w uzasadnionych przypadkach. To ważne zabezpieczenie na sytuacje, w których życie wywraca plan do góry nogami i trudno dopiąć formalności na czas. Jeśli taka okoliczność dotyczy waszej rodziny, dobrym krokiem jest kontakt z gminą, która prowadzi sprawę i wskazuje, jak udokumentować powód spóźnienia. Stypendium szkolne jest pomyślane jako wsparcie dla ucznia, ale w praktyce daje oddech całej rodzinie. Warto zajrzeć do lokalnego regulaminu i z wyprzedzeniem przygotować wniosek – tak, żeby pomoc mogła zadziałać wtedy, kiedy jest najbardziej potrzebna. Źródło: gov.pl Zobacz też: Jak ograniczyć dziecku telefon bez awantury w domu: 5 zasad do wprowadzenia „na już”
MEN: od września edukacja zdrowotna będzie obowiązkowa. Jest 1 haczyk
Edukacja zdrowotna od 1 września ma być obowiązkowa w szkołach – zapowiedziała ministra edukacji Barbara Nowacka na antenie TVN24. Po kontrowersjach wokół treści o dojrzewaniu MEN chce podzielić zajęcia na dwie części: obowiązkową dla wszystkich oraz taką, o udziale w której zdecydują rodzice lub pełnoletni uczeń.
Od 1 września edukacja zdrowotna ma stać się przedmiotem obowiązkowym w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych. Taką decyzję zapowiedziała ministra edukacji Barbara Nowacka, mówiąc o nowych zasadach prowadzenia zajęć. MEN chce rozdzielić lekcje na blok dla wszystkich oraz część dodatkową dla chętnych. Obowiązkowe dla wszystkich, ale z wyraźnym podziałem treści W praktyce ma to wyglądać tak: każdy uczeń będzie realizował część wspólną, a oddzielnie zaplanowany zostanie moduł poświęcony wiedzy o zdrowiu seksualnym. Ten drugi element nie będzie obowiązkowy dla całej klasy. Decyzje mają być podejmowane: w przypadku dzieci i młodszych nastolatków o udziale w części dotyczącej zdrowia seksualnego zdecydują opiekunowie, jeżeli edukacja zdrowotna przypadnie na trzecią klasę szkoły ponadpodstawowej, decyzję o uczestnictwie w tej części podejmą pełnoletni uczniowie. To rozwiązanie ma uspokoić obawy, które narosły wokół tematów dojrzewania w szkołach podstawowych oraz zdrowia seksualnego w szkołach ponadpodstawowych. Jednocześnie MEN podtrzymuje zapowiedź, że sama edukacja zdrowotna ma być stałym elementem szkolnego planu zajęć. Kogo obejmą nowe zasady i ile będzie lekcji w tygodniu? Nowy obowiązek ma dotyczyć: szkół podstawowych od klasy IV wzwyż, szkół ponadpodstawowych przez dwa lata nauki. W podstawówkach przewidziano jedną godzinę tygodniowo. Wyjątek dotyczy klasy VIII: tam zajęcia mają być realizowane tylko w pierwszym semestrze. Warto pamiętać, że edukacja zdrowotna zastąpiła wcześniej funkcjonujący przedmiot − wychowanie do życia w rodzinie (zmiana weszła od 1 września 2025 r.). W bieżącym roku szkolnym − mimo wcześniejszych planów resortu − przedmiot pozostawał nieobowiązkowy i uczestniczyło w nim około 30 procent uczniów. Zapowiadany obowiązek oznacza więc wyraźną zmianę w skali: szkoły będą musiały zaplanować zajęcia dla wszystkich roczników objętych programem. Co znajdzie się w części wspólnej i kto ułoży listę tematów? MEN zapowiada powołanie zespołu eksperckiego, który ma pomóc ustalić, co dokładnie będzie należało do materiału obowiązkowego. W skład zespołu mają wejść lekarze, specjaliści i nauczyciele. Wśród elementów wskazanych jako obowiązkowe mają się znaleźć zagadnienia bliskie codzienności rodzin: higiena, ruch, zdrowie psychiczne, odżywianie. Dla rodziców to ważna informacja organizacyjna: niezależnie od dyskusji o wrażliwszych fragmentach programu, część wspólna ma obejmować podstawową wiedzę o zdrowiu. A gdy w planie lekcji pojawi się moduł dotyczący zdrowia seksualnego, decyzja o udziale ma leżeć po stronie opiekunów (lub pełnoletniego ucznia) − tak, by można było dopasować to do potrzeb i gotowości dziecka. Źródło: TVN24 Zobacz też: Ci rodzice są autorytetami dla swoich dzieci. Robią 1 rzecz, gdy dziecko przekracza granice
Nowa ocena w szkołach już od września: MEN po cichu zmieniło decyzję
Ocena funkcjonalna ma od września wejść do szkół jako narzędzie wsparcia ucznia i szybkiego wychwytywania trudności, a nie testowania wiedzy. MEN zapowiada wdrażanie jej sukcesywnie i dobrowolnie. Jednocześnie wskazuje, że od 1 września 2026 r. szkoły mają ją przygotowywać przed orzeczeniem poradni.
W szkołach ma pojawić się ocena funkcjonalna – rozwiązanie, które MEN przedstawia jako narzędzie do wspierania dziecka i szybszego zauważania trudności, a nie kolejną formę odpytywania z wiedzy. Ocena ma być wdrażana stopniowo i co do zasady dobrowolnie. Jednocześnie resort doprecyzował ważny termin: od 1 września 2026 r. szkoła ma przygotować ocenę funkcjonalną ucznia, zanim poradnia psychologiczno-pedagogiczna wyda orzeczenie. To nie kolejny stopień w dzienniku, tylko opis, jak dziecko radzi sobie na co dzień Ocena funkcjonalna ma koncentrować się na tym, jak uczeń funkcjonuje w szkolnej rzeczywistości: nie tylko na wynikach, ale też na tym, co wpływa na naukę i samopoczucie. W praktyce chodzi o uporządkowaną obserwację oraz przygotowanie charakterystyki funkcjonowania ucznia. Dla rodzica może to brzmieć znajomo, bo wiele szkół już dziś zbiera takie informacje w rozmowach, notatkach czy podczas spotkań zespołów nauczycielskich. Różnica polega na tym, że ma to przyjąć bardziej ustandaryzowaną formę – tak, by łatwiej było zauważyć, gdzie dziecko potrzebuje wsparcia. Co może być brane pod uwagę w takiej ocenie: relacje z rówieśnikami i to, jak dziecko odnajduje się w grupie, zachowanie w klasie i w sytuacjach szkolnych, trudności edukacyjne (np. z konkretnym przedmiotem), zasoby i mocne strony, na których da się oprzeć dalszą pracę. MEN wskazuje, że celem jest poprawa jakości kształcenia i lepsze dopasowanie działań szkoły do realnych potrzeb ucznia – zanim trudności urosną do poziomu, który będzie bardzo obciążający dla dziecka i rodziny. Dobrowolnie teraz, ale z obowiązkiem w tle: kiedy ocena funkcjonalna ma być wymagana? Najwięcej emocji budzi kwestia tego, czy ocena funkcjonalna stanie się kolejnym szkolnym obowiązkiem. Według zapowiedzi MEN narzędzia oceny funkcjonalnej mają być wykorzystywane dobrowolnie i nie mają być obowiązkowe. Jednocześnie pojawia się ważny wyjątek, który rodzice dzieci korzystających ze wsparcia poradni powinni mieć na radarze. MEN wyjaśnia, że od 1 września 2026 r. szkoły będą zobligowane do przeprowadzania oceny funkcjonalnej ucznia przed wydaniem orzeczenia przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. To oznacza, że w procedurze poprzedzającej orzeczenie szkoła ma przygotować opis funkcjonowania dziecka. Warto też odnotować zmianę terminu: resort przesunął wprowadzenie rozwiązania z 1 kwietnia na 1 września 2026 r. W tle pojawiła się krytyka części środowisk prawicowych oraz części nauczycieli, którzy ocenę funkcjonalną odczytali jako dokładanie kolejnych zadań. Co ma się dziać po diagnozie, żeby nie skończyło się na papierach? Założenie jest takie, że rozpoznanie zasobów i trudności ma prowadzić do działań wspomagających – konkretnych, możliwych do zaplanowania w szkole. Przykłady działań, które mogą wynikać z wniosków oceny funkcjonalnej: gdy dziecko jest wykluczane przez grupę, szkoła może zaplanować działania integrujące całą klasę i wzmacniające relacje, gdy uczeń ma trudności z nauką danego przedmiotu, można rozważyć inne metody nauczania i dostosowanie pracy na lekcji. Z perspektywy rodzica to może być pomocne zwłaszcza wtedy, gdy ma się poczucie, że problem jest widoczny na co dzień, ale trudno go uchwycić w rozmowie w dwóch zdaniach. Uporządkowany opis funkcjonowania dziecka może ułatwić wspólne ustalenie, co szkoła jest w stanie zrobić „tu i teraz”, a co wymaga dodatkowego wsparcia. Jednocześnie nie da się pominąć obaw nauczycieli o czas i formalności. Jeśli ocena funkcjonalna ma realnie służyć uczniom, będzie wymagała takiej organizacji, by nie sprowadzić jej do kolejnego obowiązku wykonywanego w pośpiechu, tylko do narzędzia, które faktycznie pomaga szybciej reagować. Źródło: Dziennik Zobacz też: Katalog kar za używanie telefonu w szkole. Nie będzie lekko
„Afera cukierkowa” w Wielkanoc: dzieci dostały słodycze z „wkładką”. „Radny chciał dobrze”
Cukierki z „wkładką” rozdawano dzieciom podczas wielkanocnej zabawy w gdańskiej dzielnicy Piecki-Migowo. Po sygnale od rodzica słodycze szybko wycofano, a Rada Dzielnicy opublikowała przeprosiny i poprosiła, by dzieci ich nie jadły. W sprawie pojawiły się też głosy wsparcia dla organizatora akcji.
W świątecznej akcji w Pieckach-Migowie dzieci szukały koszyczków z cukierkami, a potem częstowały się znalezionymi słodyczami. To miała być jedna z tych lokalnych inicjatyw, które budują wspomnienia: spacer, poszukiwania, radość z drobnego upominku. W tym roku zabawa niespodziewanie nabrała jednak poważniejszego tonu. Jeden z rodziców zwrócił uwagę, że wśród rozdawanych słodyczy znalazły się cukierki, których skład obejmował spirytus oraz aromat likieru jajecznego. Informacja nie wynikała z „pierwszego spojrzenia” na produkt. Cukierki wyglądały jak typowo dziecięce, a opakowanie sugerowało świąteczny, neutralny charakter. Najważniejsze w tej historii jest tempo reakcji po wykryciu problemu: słodycze natychmiast wycofano z wydarzenia. Dla wielu rodziców to kluczowa informacja, bo w takich sytuacjach liczy się szybkie zatrzymanie łańcuszka „podaj dalej”, zanim cukierki trafią do kolejnych kieszeni i domów. Skład był do ustalenia, ale bez ostrzeżenia w miejscu sprzedaży Z przekazanych informacji wynika, że cukierki kupiono w sklepie jako produkt sprzedawany na wagę. W miejscu sprzedaży nie było ostrzeżenia, że to słodycze z alkoholem. Co ważne dla opiekunów, skład nie był też podany na papierku, w który zapakowano cukierki. Dopiero sprawdzenie dokładnego składu pozwalało ustalić, co dokładnie znajduje się w środku. W praktyce to scenariusz, który wielu rodziców zna z codzienności: kupujesz coś „z półki ze słodyczami”, często w pośpiechu, w dobrej wierze, bez poczucia ryzyka. Tu dodatkowym elementem była forma produktu i świąteczna oprawa. Rada Dzielnicy Piecki-Migowo odniosła się do sprawy w oświadczeniu opublikowanym w poniedziałek 6 kwietnia. Podano, że doszło do niezamierzonej pomyłki przy zakupie. Rada przeprosiła uczestników, w szczególności rodziców i dzieci, zapewniając, że nie było to działanie celowe ani wynikające z lekkomyślności. Jednocześnie poproszono, by dzieci nie spożywały tych cukierków, a osoby, które je otrzymały, by je usunęły. Głos zabrał też Maciej Świderski, przewodniczący zarządu dzielnicy. Przekazał przeprosiny w imieniu zarządu i zapowiedział dopilnowanie, aby podobne sytuacje nie miały miejsca w przyszłości. Rodzice pytają o oznaczenia, a radny dostaje wsparcie Organizator akcji, radny dzielnicy, wskazał, że w sklepie nie było oznaczeń informujących o alkoholu w cukierkach. Przyznał jednocześnie, że jego błędem było niesprawdzenie dokładnego składu. Zwrócił uwagę, że trudno było podejrzewać, że to słodycze z alkoholem. Dodał też, że sytuacja skłania go do zastanowienia się nad sensownością organizowania takich akcji w przyszłości. W komentarzach w mediach społecznościowych pod oświadczeniem rady pojawiły się głosy wsparcia dla organizatora i uwagi dotyczące oznaczania produktów. Radna dzielnicy Marzena Miler-Kosewska zwróciła uwagę, że problem w jej ocenie dotyczy producenta, bo nawet na opakowaniu nie ma informacji o dokładnym składzie. Do sprawy odnieśli się również zarządzający na Facebooku lokalnym profilem MultiPark Morena, publikując w mediach społecznościowych wpis wspierający radnego. Podkreślono w nim, że od lat jest on znany jako osoba zaangażowana w sprawy dzielnicy i że, zdaniem autorów wpisu, działał w dobrej wierze. Zaznaczono też, że na papierkach od cukierków nie było informacji o alkoholu, a przypisywanie mu złej woli uznano za nadużycie. Autorzy wyrazili nadzieję, że cała sytuacja nie zniechęci go do dalszej aktywności na rzecz lokalnej społeczności. Dla rodziców ta historia ma dwa wątki: po pierwsze, jak łatwo w codziennym obiegu mogą pojawić się produkty „nieoczywiste” składowo; po drugie, jak ważne jest szybkie informowanie i reagowanie, gdy pojawia się sygnał, że coś nieodpowiedniego mogło trafić do dzieci. W takich momentach spokój, konkret i jasny komunikat zwykle pomagają najbardziej. Źródło: trojmiasto.pl Zobacz też: 500, 1900, a nawet 4000 zł: tyle trafia na konta rodziców. Trzeba wiedzieć, gdzie złożyć wniosek
Koniec 800 plus po 18. roku życia. „Po urodzinach mam pogonić do roboty?”
Jedna decyzja potrafi zmienić domowy budżet z dnia na dzień. I zostawić rodziców z pytaniami, na które nikt wcześniej nie przygotował odpowiedzi.
Zwykły wpis w mediach społecznościowych, jeden z wielu, które codziennie przewijają się przez ekran. A jednak zatrzymał mnie na dłużej. Bo za emocjonalnym tonem kryło się coś więcej niż tylko frustracja – była tam bezradność, którą zna wielu rodziców. „ZUS mi wypłacił ostatnie 800+, ale uwaga – nie 800 zł, tylko 645,20 zł. Dziecko skończyło 18 lat 26 marca, to już podzielili ostatni miesiąc…” – napisała aktywistka Natalia Świerszcz. I dodała gorzko: „Czyli wychodzi na to, że do dnia 18. urodzin państwo płaci na dzieci, a potem masz pogonić do roboty”. Trudno nie poczuć tu zgrzytu. Bo choć przepisy są jasne, rzeczywistość rodzin – już niekoniecznie. 800 plus kończy się nagle. I to dosłownie „z dnia na dzień” Program 800 plus przyzwyczaił nas do pewnej stabilności. Co miesiąc wpływ, który – niezależnie od tego, czy ktoś go odkładał, czy wydawał na bieżąco – stał się częścią codzienności. Dlatego moment, w którym świadczenie znika, bywa szokujący. Zwłaszcza że nie kończy się „po miesiącu”, „po roku szkolnym” czy „po maturze”. Kończy się dokładnie w dniu, w którym dziecko osiąga pełnoletność. To oznacza, że jeśli osiemnaste urodziny wypadają w połowie miesiąca – świadczenie zostaje proporcjonalnie pomniejszone. Tak jak w przywołanym wpisie: kilka dni robi różnicę nawet kilkuset złotych. Z punktu widzenia przepisów – wszystko się zgadza. Z punktu widzenia rodzica? To często moment, w którym pojawia się pytanie: co dalej? Pełnoletnie dziecko to wciąż dziecko. Tylko droższe Kiedy czytam podobne historie, mam wrażenie, że w publicznej dyskusji gubimy jedną ważną rzecz: osiemnaste urodziny nie oznaczają końca wydatków. Wręcz przeciwnie. Dziecko w tym wieku najczęściej nadal się uczy, przygotowuje do matury, myśli o studiach. Potrzebuje korepetycji, dojazdów, materiałów, czasem wsparcia psychicznego w jednym z najbardziej stresujących momentów w życiu. A przecież nie każdy nastolatek jest gotowy „iść do pracy” dzień po osiągnięciu pełnoletności. I nie każdy powinien. Właśnie dlatego ten moment bywa dla rodziców tak trudny. Bo system mówi: „To już dorosły człowiek”. A codzienność podpowiada coś zupełnie innego. Jakie wsparcie po 18. roku życia? Niewielu rodziców o tym wie Warto pamiętać, że wsparcie państwa wcale nie kończy się całkowicie. Po prostu zmienia swoją formę. Pełnoletnie dziecko, które kontynuuje naukę, może ubiegać się o różne świadczenia – choćby stypendia socjalne na studiach czy inne formy pomocy materialnej. Problem w tym, że nie są one ani tak proste, ani tak powszechne jak 800 plus. Trzeba złożyć wnioski, spełnić kryteria dochodowe, pilnować terminów. To już nie jest automatyczny przelew, tylko system, który wymaga zaangażowania i orientacji. I tu pojawia się kolejny problem: wielu rodziców dowiaduje się o tych możliwościach dopiero wtedy, gdy jest już „po fakcie”. Gdy pieniądze przestają wpływać, a budżet domowy zaczyna się nie domykać. Między przepisami a rzeczywistością rodzin Nie mam wątpliwości, że zasady programu muszą być jasno określone. Granica 18 lat jest czytelna i łatwa do zastosowania. Ale jednocześnie trudno nie zauważyć, że życie rodzinne nie działa według takich prostych schematów. Bo dorosłość nie zaczyna się nagle – z dnia na dzień. To proces. Czasem długi, czasem pełen zakrętów. I choć formalnie dziecko staje się pełnoletnie, emocjonalnie i finansowo często nadal pozostaje częścią świata, który w dużej mierze opiera się na wsparciu rodziców. Czy system powinien to lepiej uwzględniać? To pytanie, które wraca zwłaszcza w czasach, gdy koszty życia rosną, a start w dorosłość bywa trudniejszy niż jeszcze dekadę temu. Zobacz też: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
Mają dwoje dzieci, ale ulga prorodzinna im nie przysługuje. Uważaj, łatwo popełnić ten błąd
Masz dwoje dzieci i pewność, że ulga prorodzinna po prostu ci się należy? Uważaj, żeby się nie przeliczyć. Przekonało się o tym pewne małżeństwo, rodzice dwóch córek.
Rodzice rozliczający PIT wspólnie często zakładają, że przy dwójce dzieci ulga prorodzinna po prostu im się należy. Tymczasem interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 listopada 2025 r. (sygn. 0112-KDSL1-2.4011.558.2025.2.JN), o której informuje Infor, pokazuje scenariusz, w którym małżonkowie wychowują dwie córki, a mimo to nie odliczają ulgi ani na starszą, ani na młodszą. Sprawa dotyczy wspólnego rozliczenia PIT-37 za lata 2021 i 2024. Jeden przekroczony próg dziecka potrafi uruchomić efekt domina W opisanej sytuacji starsza córka (urodzona w marcu 2003 r.) była pełnoletnia, studiowała dziennie poza miejscem zamieszkania i podejmowała prace dorywcze, głównie w okresie wakacyjnym. Rodzice nadal ją utrzymywali i wykonywali wobec niej obowiązek alimentacyjny, ale to nie ten element przesądził o wyniku. Kluczowy okazał się limit dochodów pełnoletniego uczącego się dziecka. W 2021 r. wynosił 3 089 zł, a w 2024 r. 21 371,52 zł (w praktyce: granica opisana jako dwunastokrotność renty socjalnej). Przekroczenie tych wartości zamknęło drogę do ulgi na starszą córkę w obu analizowanych latach. Dla rodziców to ważny sygnał: nawet jeśli dziecko nadal realnie potrzebuje wsparcia finansowego, a praca jest tylko dorywczym „podratowaniem budżetu”, liczą się twarde liczby. W tym przypadku dochód dziecka stał się pierwszym elementem, który uniemożliwił zastosowanie ulgi. Drugi limit uderza tam, gdzie rodzice najmniej się go spodziewają Młodsza córka (urodzona w styczniu 2008 r.) była niepełnoletnia i uczyła się w szkole średniej. Rodzice wykonywali wobec niej władzę rodzicielską w pełnym zakresie. Problem pojawił się w momencie, gdy po wyłączeniu ulgi na starsze dziecko rodzice zostali potraktowani jak ci, którym ulga przysługuje tylko na jedno dziecko. Zaczął więc ich obowiązywać limit dochodów. W interpretacji wskazano próg 112 000 zł rocznie przy wspólnym rozliczeniu małżonków. Ponieważ łączne dochody małżonków przekroczyły 112 000 zł zarówno w 2021 r., jak i w 2024 r., nie mogli oni skorzystać z ulgi także na młodszą córkę. To mechanizm, który potrafi zaskoczyć nawet dobrze zorganizowanych rodziców: w rodzinie jest dwoje dzieci, ale liczy się nie sama liczba dzieci pozostających na utrzymaniu opiekunów, tylko liczba dzieci spełniających warunki do ulgi w danym roku. Gdy jedno dziecko „wypada” przez swój limit, rodzice mogą nieoczekiwanie wejść w reżim limitu dochodowego i stracić odliczenie również na drugie dziecko. Cenna lekcja dla rodziców W codziennym życiu łatwo przeoczyć moment, w którym student przekracza próg przychodów, bo dochody bywają rozproszone (umowy sezonowe, prace w wakacje). Równie łatwo nie połączyć tego z limitem rodziców, zwłaszcza gdy w domu jest jeszcze młodsze, niepełnoletnie dziecko. Jeśli w rodzinie jest pełnoletnie studiujące dziecko, warto mieć z tyłu głowy dwa równoległe „liczniki”: jego limit dochodów oraz – na wypadek utraty prawa do ulgi na to dziecko – własny limit 112 000 zł, który wraca przy uldze na jedno dziecko. To może pomóc ocenić ryzyko jeszcze przed złożeniem zeznania i uniknąć rozczarowania, gdy ulga na dzieci nagle znika w całości. Źródło: infor.pl Zobacz także: 3386 zł miesięcznie dla rodziców bez progu dochodowego. 1 dokument jest kluczowy
3386 zł miesięcznie dla rodziców bez progu dochodowego. 1 dokument jest kluczowy
Świadczenie pielęgnacyjne to wsparcie dla opiekunów dzieci z niepełnosprawnością do 18. roku życia. Od stycznia 2024 r. można je łączyć z aktywnością zawodową, a jego wysokość nie zależy od zarobków. Kluczowe jest ważne orzeczenie o niepełnosprawności.
Dla wielu rodzin, a zwłaszcza dla matek, które najczęściej sprawują opiekę nad dziećmi z niepełnosprawnością, to ogromna zmiana w codziennym życiu: mogą pozostać na rynku pracy, jednocześnie nie rezygnując ze wsparcia od państwa. W praktyce to większa elastyczność. Jeśli opieka nad dzieckiem układa się tak, że da się pogodzić ją z pracą (choćby w ograniczonym wymiarze), przepisy nie blokują już takiej decyzji. A jeśli sytuacja w domu jest dynamiczna i plany często trzeba zmieniać, stała kwota świadczenia co miesiąc pomaga złapać oddech w budżecie. Świadczenie pielęgnacyjne: co to jest i kto może je otrzymać? Świadczenie pielęgnacyjne to comiesięczne świadczenie dla osoby, która opiekuje się osobą z niepełnosprawnością wymagającą stałej opieki. Od 1 stycznia 2024 r. przysługuje ono przede wszystkim rodzicom lub innym opiekunom dziecka z niepełnosprawnością do ukończenia 18 lat. W 2024 r. świadczenie wynosiło 2988 zł miesięcznie. Od 1 stycznia 2025 r. wzrosło do 3287 zł, a obecnie w 2026 r. wynosi 3386 zł miesięcznie. Nie ma kryterium dochodowego. Dochód rodziny ani opiekuna nie wpływa na prawo do świadczenia ani na jego wysokość. Tak było także przed 2024 r. – świadczenie pielęgnacyjne od lat nie było uzależnione od dochodu, w przeciwieństwie do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Najważniejsze zmiany od 1 stycznia 2024 r.: opiekun może pracować i jednocześnie pobierać świadczenie – wcześniej trzeba było zrezygnować z pracy lub jej nie podejmować; świadczenie przysługuje także opiekunowi, który ma własną emeryturę lub rentę – wcześniej emeryt lub rencista nie mógł go pobierać; nowe zasady dotyczą tylko opieki nad osobą z niepełnosprawnością do 18. roku życia. W praktyce nowe świadczenie przysługuje więc opiekunom dzieci, a nie dorosłych osób z niepełnosprawnością. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje opiekunom dzieci z niepełnosprawnością do ukończenia 18. roku życia. Warunek konieczny to posiadanie ważnego orzeczenia o niepełnosprawności, które potwierdza potrzebę stałej lub długotrwałej opieki oraz wsparcia w codziennym funkcjonowaniu, leczeniu, rehabilitacji i edukacji. O świadczenie mogą się starać nie tylko rodzice, ale także m.in.: dziadkowie i rodzeństwo, osoby zobowiązane do alimentacji, opiekunowie faktyczni, rodziny zastępcze, osoby prowadzące rodzinne domy dziecka, dyrektorzy placówek opiekuńczo-wychowawczych, terapeutycznych i preadopcyjnych. System przewiduje wyższe wsparcie, jeśli opieką objęte jest więcej niż jedno dziecko z niepełnosprawnością. Jeśli opiekun zajmuje się więcej niż jednym dzieckiem z niepełnosprawnością, świadczenie jest zwiększane o 100% na drugie i każde kolejne dziecko. Dla rodzin, w których potrzeby opiekuńcze są większe, te liczby mają znaczenie: to środki na codzienne wydatki, dojazdy, organizację terapii czy zwyczajnie spokojniejsze domknięcie miesiąca. Wypłata jest stała i przewidywalna: pieniądze trafiają na konto opiekuna 15. dnia każdego miesiąca. Ta regularność ułatwia planowanie, zwłaszcza gdy w rodzinie jest sporo stałych kosztów. Jak złożyć wniosek, żeby nie wydłużać procedury? Możesz złożyć wniosek na dwa sposoby: przez internet – na portalu Emp@tia – lub papierowo – w urzędzie miasta, gminy albo ośrodku pomocy społecznej właściwym dla miejsca zamieszkania. Przez internet: wejdź na stronę świadczenia pielęgnacyjnego i kliknij „Złóż wniosek”; zaloguj się profilem zaufanym albo podpisem kwalifikowanym; wybierz wniosek o świadczenie pielęgnacyjne; wypełnij formularz i dołącz skany lub zdjęcia dokumentów; wyślij wniosek. Odpowiedź dostaniesz na konto w portalu Emp@tia. Do wniosku zwykle trzeba dołączyć: orzeczenie o niepełnosprawności lub o znacznym stopniu niepełnosprawności dziecka; numer rachunku bankowego; ewentualnie inne dokumenty, jeśli urząd o nie poprosi. Papierowo: pobierz formularz w urzędzie miasta, gminy albo OPS; wypełnij i podpisz wniosek; złóż go osobiście lub wyślij pocztą wraz z załącznikami. Więcej dowiesz się na stronie gov.pl. Źródło: gov.pl, infor.pl Zobacz także: 800 plus przepada po 18? Rodzice nie wiedzą, że dziecko może dostawać pieniądze
W Polsce trwa szał na to krótkie imię dla dziewczynki. Wróży świetlaną przyszłość
Niektóre imiona w ostatnich latach wracają do łask z niesamowitą siłą. Jedno z nich – krótkie, melodyjne i pełne energii – podbija serca rodziców w całej Polsce.
Statystyki nie kłamią – w 2025 roku imię Pola zajęło 8. miejsce w rankingu najczęściej nadawanych imion dla dziewczynek w Polsce. Według danych gov.pl oraz oficjalnego rankingu PAP stabilnie utrzymuje się w TOP 10, co pokazuje, że wybór tego imienia nie jest chwilową modą, lecz świadomym trendem rodziców, którzy cenią prostotę i wyrazistość. Pola – imię, które zdobywa serca rodziców Sama jestem mamą i przyznam, że kiedy słyszę to imię, wywołuje ono u mnie natychmiastowe skojarzenia z lekkością, radością i subtelną energią. Pola to imię krótkie, łatwe do zapamiętania, a jednocześnie niezwykle eleganckie w swojej prostocie – idealne dla współczesnej dziewczynki, która będzie rosnąć w świecie pełnym wyzwań, ale i swobody. Pochodzenie i znaczenie imienia Pola Wbrew popularnym opiniom imię Pola ma pochodzenie greckie. Historycznie stanowiło zdrobnienie imienia Apolonia, które wywodzi się od rzymskiego imienia Apollinaris. W Polsce funkcjonowało początkowo jako forma skrócona, jednak z czasem zaczęło być nadawane samodzielnie i dziś uznawane jest za pełnoprawne imię żeńskie, spotykane także w innych krajach Europy. Znaczenie imienia Pola najczęściej interpretuje się jako „należąca do Apolla” lub „poświęcona Apollinowi”. W mitologii greckiej Apollo był bogiem światła, harmonii, muzyki i sztuki, dlatego Pola symbolizuje kreatywność, wrażliwość estetyczną i wewnętrzną równowagę. W niektórych źródłach pojawiają się także alternatywne interpretacje: łacińskie „mała, skromna” czy orientalne skojarzenia z makiem. Wszystkie te znaczenia podkreślają delikatność, subtelność i naturalną elegancję imienia. Pola w praktyce – krótka forma, międzynarodowy urok Jednym z powodów popularności imienia Pola jest jego krótka forma i uniwersalne brzmienie, które ułatwia używanie go w codziennym życiu i sprzyja międzynarodowej rozpoznawalności. Rodzice cenią je za prostotę – jest łatwe do zapamiętania, łatwo je pisać i wymówić, a jednocześnie brzmi melodyjnie i nowocześnie. Z rozmów z innymi mamami i obserwacji w redakcji wynika, że imię Pola spełnia wszystkie wymagania współczesnych rodziców: jest lekkie, uniwersalne, a przy tym pełne charakteru. Trendy i przyszłość imienia Pola Nie da się ukryć, że Pola wpisuje się w ogólnoeuropejski trend na krótkie, melodyjne imiona. Coraz częściej rodzice odchodzą od długich, tradycyjnych form, wybierając takie, które są łatwe w użyciu, a przy tym mają pozytywną energię. Pola jest jednocześnie nowoczesna i ponadczasowa – brzmi świeżo w domu, w przedszkolu, w szkole i w kontaktach międzynarodowych. Jako mama wiem, że wybór imienia to nie tylko kwestia estetyki – to także marzenie o przyszłości dziecka, o jego pewności siebie, kreatywności i radości z życia. Pola spełnia te oczekiwania idealnie. Krótkie, melodyjne, symboliczne – imię, które już podbiło serca polskich rodziców. Źródło: gov.pl, mamotoja.pl Zobacz też: Wybrano najpiękniejsze imię na świecie. W Polsce noszą je już ponad 364 tysiące kobiet